ลู่เฉิงเวยโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมรุนแรง ใบหน้างดงามแดงก่ำ "ฉันไม่ได้ทำสักหน่อย!"
"เธอไม่ได้ทำได้ยังไง! วันนั้นเธอใส่กระโปรงสีขาว เธอยิ้มให้ฉัน ฟีโรโมนกลิ่นพีชบนตัวเธอ..." เบต้าคนนั้นอารมณ์พลุ่งพล่าน อยากจะพูดอะไรต่ออีก
สายตาเย็นเยียบสายหนึ่งทอดมาที่เขา
ฉู่ยี่ดวงตาดำมืดลง เสียงไร้ซึ่งความอบอุ่น
"ไสหัวไป"
เสียงโวยวายของเบต้าหยุดชะงักกึก เมื่อสบตากับฉู่ยี่ ขาแทบจะสั่นโดยไม่รู้ตัว
เขารู้โดยสัญชาตญาณว่าหากพูดอีกสักคำ หมัดที่ใหญ่เท่ากระสอบทรายนั่นคงจะประทับลงบนใบหน้าเขาแน่
เบต้าดิ้นรนอยู่พักหนึ่ง ริมฝีปากสั่นระริก สุดท้ายก็ไม่กล้าปล่อยผีแม้แต่คำเดียว รีบตะเกียกตะกายหนีไป
ฉู่ยี่แววตาเย็นชา คนแบบนี้เขาเห็นมามาก พอเจอโอเมก้าก็คิดแต่เรื่องสกปรก หน้าด้านพูดจาน่าขยะแขยง สุดท้ายแม้แต่ตัวเองก็ยังหลอก แล้วยังทำเป็นน่าสงสาร ที่สำคัญรังแกแต่คนอ่อนแอกว่า
เมื่อเห็นคนจากไปแล้ว ลู่เฉิงเวยที่เครียดมาตลอดก็ผ่อนคลายลง เธอถอนหายใจยาว หันมามองฉู่ยี่
"พี่คะ ขอบคุณนะ พี่ช่วยหนูอีกแล้ว!"
คำว่า "พี่" นั้นกังวานใส แฝงความไร้เดียงสาของเด็กสาว
ฉู่ยี่ชะงักไปนิด อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
ปีนี้เขาอายุ 27 ส่วนลู่เฉิงเวยเพิ่ง 18 คำว่าพี่นี้ ก็สมควรรับ
เขาไม่ได้แก้ไขอะไร เพียงมองลู่เฉิงเวยด้วยความสงสัย "เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
คุณหนูน้อยแห่งตระกูลลู่ ไม่ควรมาปรากฏตัวในที่แบบนี้
ลู่เฉิงเวยยิ้มตาหยี ชี้ไปที่พนักงานสาวข้างตัว
"ฮิฮิ วันนี้วันหยุด หนูมาเล่นกับเพื่อนน่ะค่ะ"