รอจนกระทั่งไป๋จือฉีปิดประตูห้องน้ำลง ความสงบเสงี่ยมจอมปลอมที่เขาเก็บไว้บนใบหน้าก็ค่อย ๆ จางหายไป
นับตั้งแต่ฉินชวนฉือรับปากว่าจะอยู่ห่างไป๋จือฉี หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ย้ายกลับไปอยู่บ้าน
ช่วงนี้ เขาไม่เคยได้กลิ่นหิมะที่ชวนให้หงุดหงิดจากตัวไป๋จือฉีอีกเลย
แต่ไป๋จือฉีเปลี่ยนไป
เขาเล่นมือถือถี่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ครั้งหนึ่ง ไป๋จือฉีไม่ได้ล็อกหน้าจอและวางมือถือไว้ที่ปลายเตียง
ก่อนหน้านี้ฉู่ยี่เคารพความเป็นส่วนตัวของไป๋จือฉี จึงไม่เคยเช็กมือถือของเขาเลย แต่วันนั้น ฉู่ยี่อดใจไม่ไหวและหยิบขึ้นมาดู
เขารู้ดีแก่ใจว่าจะไม่เห็นอะไรดี ๆ
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับความจริง อารมณ์โกรธแค้นและโศกเศร้านั้นก็ยังคงเหมือนน้ำทะเลเย็นเฉียบที่ท่วมท้นเขาในชั่วพริบตา
ในลิสต์เพื่อนของไป๋จือฉี เขาเห็นฉินชวนฉือตั้งแต่แรกเห็น
จะมองไม่เห็นก็ยาก เพราะมันถูกปักหมุดไว้
แม้จะไม่มีชื่อระบุ แต่จากเนื้อหาที่แชตกัน ฉู่ยี่ก็เดาออกว่าคนนี้คือฉินชวนฉือ
ฉินชวนฉือรักษาสัญญาจริง ๆ ตั้งแต่วันนั้น เขาไม่ส่งข้อความถึงไป๋จือฉีอีกเลยแม้แต่ข้อความเดียว
ดังนั้นในแชตหลังจากนั้นจึงเป็นบทพูดคนเดียวของไป๋จือฉี
[คุณฉิน คุณยุ่งอยู่หรือเปล่า]
[วันนี้อากาศดีมาก คุณอารมณ์เป็นอย่างไรบ้าง]
[วันนี้ฉันเห็นแมวตัวหนึ่งน่ารักมาก ถ่ายมาให้คุณดู]