สายตาของฉู่ยี่หยุดนิ่งอยู่บนกุญแจรถดอกนั้นสองสามวินาที
จากนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้น มองไปยังรถสปอร์ตคันที่อยู่ข้างกาย
เส้นสายเฉียบคม ดีไซน์อวดโฉม ตัวถังสีขาวแดงตัดกันสะท้อนแสงแดดยามเช้าอย่างจ้าจนแสบตา
เขาไม่ค่อยรู้เรื่องรถมากนัก แต่ก็เคยเห็นรูปคันนี้ในอินเทอร์เน็ต
เป็นรุ่นลิมิเต็ดของ AR ราคาแพงจนน่าตกใจ
สวีหมั่งเคยชี้นิตยสารที่มีรถคันนี้ แล้วพูดติดตลกว่าสไตล์แบบนี้จัดจ้านเกินไป ไม่เหมาะกับเขา
ตอนนั้นฉู่ยี่ก็แค่ดูด้วยความสนุก ไม่เคยคิดอยากครอบครอง
แต่ตอนนี้ รถในฝันที่เขาเคยเห็นแค่ในจอกับนิตยสาร กลับมาจอดอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
และกุญแจของมัน ก็อยู่แค่เอื้อม
ครู่ใหญ่ ในที่สุดฉู่ยี่ก็ยื่นมือออกไป รับกุญแจดอกนั้นมาจากลุงจาง
“ครับ ขอบคุณ”
ลุงจางยิ้มอย่างอ่อนโยน “เป็นการจัดการของคุณชายทั้งนั้น”
ฉู่ยี่ได้ยินดังนั้นก็หลุบตาลง
เขาไม่พูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว หันหลัง ดึงประตูรถ แล้วก้าวเข้าไปนั่งในที่นั่งคนขับ
ปัง
ประตูรถปิดลง
ภายในรถหอมกลิ่นหนังชั้นดีผสมกับโลหะ พวงมาลัยให้สัมผัสละเอียดและเย็นเฉียบ
ฉู่ยี่แค่นเสียง “เชอะ” เบาๆ แล้วสตาร์ทเครื่องยนต์
เสียงเครื่องดังกระหึ่ม
จะบอกว่าไม่วูบไหวก็คงโกหก
แต่จะบอกว่าดีใจมาก ก็ไม่เชิง
เขาไม่ได้มองว่าลุงจางยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า จับพวงมาลัย แล้วค่อยๆ ขับรถออกจากคฤหาสน์ฉินซื่ออย่างช้าๆ
รถเร่งความเร็วขึ้นบนถนนบนเขาที่ราบเรียบ วิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างถอยหลังรวดเร็ว
ฉู่ยี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาสัมผัสได้ว่า ฉินชวนฉือกำลังพยายามกัดกร่อนเขา