ฉู่ยี่ชะงักฝีเท้า
เขาเก็บมือถือ แล้วเดินตามต้นเสียงนั้นไปทีละก้าว
เสียงดังมาจากมุมหนึ่งสุดทางเดิน
กองอุปกรณ์ประกอบฉากที่ถูกทิ้งไว้สร้างเป็นมุมอับสายตา
ฉู่ยี่โผล่หน้าไปครึ่งหนึ่งเพื่อแอบดู
ในสายตา สวีหมั่งกับเจียงเหมยยืนประจันหน้ากัน ใจกลางการโต้เถียง
แต่ไม่ทันที่เขาจะฟังออกว่าทั้งคู่ทะเลาะเรื่องอะไร ก็เห็นเจียงเหมยตบหน้าสวีหมั่งฉาดใหญ่!
แล้วรีบหันหลัง เดินตรงมาทางเขาอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เฮ้ย!
ฉู่ยี่เตรียมจะหาที่หลบตามสัญชาตญาณ
แต่ทางเดินนี้โล่งแจ้ง ไม่มีแม้แต่เสาสักต้นให้เป็นที่กำบัง!
เขาจึงชนกับเจียงเหมยเข้าอย่างจัง
เมื่อระยะใกล้ขึ้น ฉู่ยี่ถึงเห็นว่าเบ้าตาของเจียงเหมยแดงก่ำ ใบหน้าที่เคยแกร่งกร้าวนั้นเต็มไปด้วยความน้อยใจและโกรธแค้น
ฉู่ยี่รู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างยิ่งในทันใด
เขาอ้าปากอยากพูดปลอบโยนสักคำ
"พี่สะใภ้..."
คำแรกเพิ่งหลุดจากปาก ฉู่ยี่ก็ถูกเจียงเหมยผลักกระเด็น
"ไปให้พ้น!"
ฉู่ยี่ถูกผลักไปกระแทกกำแพง หน้าตาเจื่อนสนิท
กระทั่งเงาร่างนั้นหายลับไปจากมุมทางเดิน ฉู่ยี่ถึงหันไปหาสวีหมั่งที่ยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
สวีหมั่งกำลังหน้าเง้าหงอย
"ทะเลาะอะไรกัน?" ฉู่ยี่ขมวดคิ้วเดินเข้าไป "พี่ ไม่ใช่พี่อยากกลับไปคืนดีกันหรอกหรอ? แล้วนี่ทำไมถึงทำให้พี่สะใภ้ร้องไห้ได้ล่ะ?"
สวีหมั่งได้ยินก็ชำเลืองมองฉู่ยี่แวบหนึ่ง ชี้ไปที่แก้มบวมช้ำของตน แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "ฉันยังโดนตบไปฉาดนึงเลย! ทำไมไม่พูดถึงบ้าง?"
ฉู่ยี่ทำเสียงจิ๊จ๊ะ
มองสภาพของสวีหมั่งแล้ว เขาคิดไปคิดมา เห็นว่าจำเป็นต้องโยนระเบิดลูกนั้นออกมาแล้ว