เหอเซี่ยงเฉินได้ยินตัวเลขนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
“สามสิบหนึ่งเปอร์เซ็นต์? สูงขนาดนี้?”
เขาคลิกปากครู่หนึ่ง ลูบคาง พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ “นั่น นั่นอะไรนะ? อ๋อ เจ้าเสี่ยวไป๋นั่น… นายกับเขามีค่าความเข้ากันเท่าไหร่กันนะ?”
ฉินชวนฉือตอบอย่างสงบ “ยี่สิบหกเปอร์เซ็นต์”
“ฮ่า!”
เหอเซี่ยงเฉินพลันขบขันขึ้นมา ทำหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจอะไร
“มิน่า ข้าว่านายช่วงนี้ไม่ไปย่านโคมแดงหาคนนั้นแล้ว ที่แท้ก็เจอคนที่ดีกว่าแล้วนี่เอง”
เขาตบบ่าฉินชวนฉือ ยิ้มกริ่มแฝงเลศนัย
“ก็จริงนะ สูงกว่าตั้งห้าแต้ม คงไม่ต้องใช้คนเก่าแล้ว”
ฉินชวนฉือไม่ได้พูดอะไร นิ่งมองเหล้าในแก้วที่สั่นไหว ดวงตาลึกซึ้งยากจะหยั่งถึง
เหอเซี่ยงเฉินไม่เคยใส่ใจความเงียบของเขา พูดต่อไปเรื่อย ๆ “แต่ว่านะ ฉันต้องเตือนนายไว้ ว่าฉู่ยี่คนนี้แต่งงานแล้ว และยังเป็นอัลฟ่าด้วย”
เขายื่นหน้าเข้ามา ลดเสียงต่ำลง น้ำเสียงมีแววอยากดูเรื่องสนุก
“ฉันได้ยินไอ้สวีหมั่งนั่นพูดถึง เจ้าหมอนี่หลงโอเมก้าที่บ้านของมันจะตาย นายจะจัดการยังไง?”
ในที่สุดฉินชวนฉือก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นเย็นชาราบเรียบ ราวกับไม่ยี่หระกับคำพูดของเหอเซี่ยงเฉิน
เขาพ่นออกมาช้า ๆ สี่คำ
“แล้วยังไง?”
เหอเซี่ยงเฉินชะงักไป มองฉินชวนฉือ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายก็กลั้นไม่ไหว กุมท้องหัวเราะลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ฮ่า!”