"บัดซบ!"
โจวอู๋ร้องอุทานลั่น พรวดพราดลุกพรวดจากเก้าอี้
ฉู่ยี่กำลังเขี่ยข้าวเข้าปาก สะดุ้งตกใจกับท่าทางเกินเหตุของอีกฝ่าย หันไปมอง
"เป็นอะไร?"
สีหน้าโจวอู๋เขียวๆ ขาวๆ สุดท้ายก็ครวญครางออกมา
"อ๊ะ ไม่มีอะไร ฮ่าๆ โอ๊ย ฉันปวดท้อง!"
เสียงยังไม่ทันขาดปาก เขาไม่แม้แต่จะให้โอกาสฉู่ยี่ได้ตอบสนอง คว้าโทรศัพท์แล้ววิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำไป
"ปัง" เสียงประตูปิดสนิท
ฉู่ยี่เบิกตาโพลง มองแผงบานประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทด้วยสีหน้างงงัน
นี่...รีบขนาดนั้นเลยเหรอ?
เขาก้มมองอาหารตรงหน้า นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ ยกถาดเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวที่ไกลจากห้องน้ำที่สุด
......
ภายในห้องน้ำ
โจวอู๋พิงหลังกับบานประตูเย็นเยียบ
เขาก้มหน้า มองหน้าจอมือถืออีกครั้ง เห็นคำขอเพิ่มเพื่อนที่เด่นสะดุดตา
จะเอาเรื่องอะไร!
บอดี้การ์ดอย่างพวกเขา ถึงจะเป็นหัวหน้าทีม งานประจำวันก็ล้วนแต่ต้องผ่านผู้ช่วยเจียงหรือลุงจางระดับผู้บังคับบัญชาขึ้นไปทั้งนั้น
ใครจะมีช่องทางติดต่อส่วนตัวของนายใหญ่?
ตอนนี้เขาไม่เพียงมี แต่นายใหญ่ยังเป็นฝ่ายเพิ่มเขาเองอีกด้วย
ต่อให้คิดด้วยตีนก็รู้ว่าเพราะอะไร
โจวอู๋ปัดหน้าจอ กด "ยอมรับ"
แทบจะทันทีที่เขากดยอมรับ ข้อความของอีกฝ่ายก็เด้งออกมา เร็วราวกับเฝ้าหน้าจอรออยู่ตรงนั้น
[ฉิน: ให้ฉู่ยี่ไปรับยาอีกครั้ง]
คำสั่งที่ไร้น้ำเสียงหรือตัวอักษรฟุ่มเฟือยใดๆ
มองข้อความนี้ คิ้วของโจวอู๋ก็ขมวดทันที
ยา?
ยาอะไร?
เขาครุ่นคิด ก่อนนึกอะไรขึ้นได้
สัปดาห์นี้ ฉู่ยี่กินยาจากขวดสีขาวเล็กๆ ทุกเช้าเย็น เทเม็ดออกมาหนึ่งเม็ดแล้วกลืน