ฉู่ยี่เขย่าแก้วเหล้าในมืออย่างกระวนกระวาย
โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า มีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องเขาอยู่เนิ่นนานแล้วจากด้านข้าง
ทันใดนั้น หน้าจอมือถือบนโต๊ะข้างตัวเขาก็สว่างวาบขึ้นมา
หึ่ง
เสียงสั่นเบาๆ ดังขึ้นครั้งหนึ่ง
ฉู่ยี่เหลือบมองตามสัญชาตญาณ
รูปโปรไฟล์ดูคุ้นตา
วินาทีต่อมา
ลมหายใจของฉู่ยี่ชะงักค้าง
เขาก้มหน้ามองแก้วเหล้าในมือตัวเองอย่างแน่วแน่ แสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไรเลย
ไป๋จือฉี…
หัวใจเหมือนถูกมือล่องหนบีบรัดแน่น โกรธแค้น ขายหน้า และความรู้สึกอับอายเสียดแทงพลุ่งพล่านไปทั่วร่างเหมือนคลื่นยักษ์
ข้างหู เสียงหัวเราะเบาๆ ดังลอยมา
เสียงหัวเราะนั้นแผ่วเบามาก ทว่ากลับลอดผ่านเสียงดนตรีอึกทึก ทิ่มแทงเข้าไปในแก้วหูของเขาอย่างแม่นยำ
สารเลว!
ไม่ทันที่เขาจะหันไปมองต้นตอของเสียงหัวเราะ กลิ่นหิมะจางๆ ก็ค่อยๆ แผ่ซ่านมาจากข้างกาย
กลิ่นนี้เขาคุ้นเคยดี ไป๋จือฉีเคยกลับบ้านมาพร้อมกลิ่นนี้มากกว่าหนึ่งครั้ง
มันคือฟีโรโมนของฉินชวนฉือ
เพียงแต่ตอนนั้น กลิ่นนี้เบาบางและแผ่วมาก
ทว่าในตอนนี้ มันกลับแฝงไว้ด้วยการกดข่มของผู้สูงส่งต่อผู้ต่ำต้อย เต็มไปด้วยเจตนายั่วยุ
ข้อนิ้วของฉู่ยี่ที่บีบแก้วเหล้ากำแน่นขึ้นทีละน้อย เส้นเอ็นบนหลังมือผุดขึ้นมาชัดเจน
เขาไม่กล้าเงยหน้า
กลัวว่าพอเห็นหน้าฉินชวนฉือแล้วจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ ต่อยหน้าฉินชวนฉือสักหมัด!