ตั้งแต่โดนฉินชวนฉือกัดที่ท้ายทอยวันนั้น ฉู่ยี่ก็ไม่เคยรู้สึกสบายตัวเลย
ก่อนหน้านี้ เพราะเรื่องต่างๆ มากมาย ทำให้ความสนใจเขาถูกเบี่ยงเบนไป พอจะทนเมินเฉยได้
แต่ตอนนี้ เขานอนอยู่คนเดียวในห้องผู้ป่วย ไม่มีอะไรทำ แถมยังเจ็บตลอดเวลา มันทำให้คนอารมณ์เสียชะมัด
เดิมที เขายังกะว่าจะอดทนไว้ ไม่อยากให้ใครเห็นสภาพน่าเกลียดที่ท้ายทอย
แต่ทุกครั้งที่สวีหมั่งกับซุนเหมี่ยวมาเยี่ยม ก็ทำให้เขาวิตกไม่หยุด
แผ่นแปะท้ายทอยหลุดไปนานแล้ว รอยกัดก็เปิดเผยอยู่ตรงนั้น เขากลัวเหลือเกินว่าสองคนนี้จะมองเห็นพิรุธอะไร
จะเสียหน้าให้พี่น้อง หรือเสียหน้าให้หมอกัน?
ฉู่ยี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เลือกอย่างหลัง
พยาบาลเข็นรถเข็นพาฉู่ยี่ผ่านทางเดินสว่างจ้าของโรงพยาบาล สุดท้ายมาหยุดอยู่หน้าแผนกผู้ป่วยนอกของแผนกอัลฟ่า
“คุณชาย ถึงแล้วค่ะ”
“ขอบคุณ” ฉู่ยี่พูดกับพยาบาล “ไปทำงานก่อนเถอะ”
เขาใช้รถเข็นเอง ไปที่เครื่องลงทะเบียนอัตโนมัติ กดบัตรคิวแล้วนั่งรอเงียบๆ ในบริเวณที่นั่งคอย
ช่วงเที่ยง คนมาหาหมอไม่มาก เงียบสงบดี
รอเพียงสี่ห้านาที ก็ถึงคิวเขา
“เชิญหมายเลข 137 คุณชายฉู่ยี่ เข้าตรวจที่ห้องตรวจ 3”
ฉู่ยี่เข็นรถเข็นตามสัญญาณเรียกอิเล็กทรอนิกส์ มาถึงห้องตรวจ 3