ฉู่ยี่เองก็รู้สึกว่าคำพูดเมื่อครู่ของตนไม่ค่อยเหมาะสม คิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย สุดท้ายก็ขี้เกียจเดาให้วุ่นวาย
"สรุปว่าไปทำอะไรกันแน่"
ฉินชวนฉือมองท่าทางของฉู่ยี่แล้ว ในที่สุดก็เลิกเย้าแหย่
เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
"ไม่กี่วันมานี้ ตระกูลลู่ตามหาคุณหนูตัวจริงกลับมาได้หนึ่งคน"
เขาหยุดเล็กน้อย สายตาจับจ้องบนใบหน้าฉู่ยี่ สังเกตปฏิกิริยาของฉู่ยี่อย่างละเอียด "งานเลี้ยงคืนนี้ ตระกูลลู่จัดขึ้นเพื่อแนะนำฐานะของคุณหนูตัวจริงคนนี้ให้คนทั้งเมืองหลวงรู้จัก"
สิ้นเสียง ฉู่ยี่ก็ตะลึงไปชั่วขณะ
คุณหนูตัวจริงงั้นเหรอ
นึกอะไรขึ้นมาได้ ฉู่ยี่ก็ถามต่อว่า "แล้ว...ลู่เฉิงเวยล่ะ"
"ตัวปลอม"
ฉินชวนฉือเอ่ยเพียงสองคำ
"แม่บังเกิดเกล้าของเธอ ตอนนั้นคลอดที่โรงพยาบาลเดียวกับคุณผู้หญิงลู่ ในวันเดียวกัน"
"เจ้าหน้าที่การแพทย์ทำงานผิดพลาด อุ้มเด็กสลับกัน"
ฉู่ยี่เงียบไป
ในสมองพลันผุดภาพใบหน้าเปื้อนยิ้มเปี่ยมชีวิตชีวาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เขาขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ถามออกไป
"แล้วหลังจากนี้ลู่เฉิงเวย...จะทำยังไง"
ฉินชวนฉือพิงพนักเก้าอี้ เอียงคอมองเขา
"นายนี่เป็นห่วงยัยหนูตระกูลลู่คนนั้นอยู่เหมือนกันนะ"
ฉู่ยี่ได้ฟังก็เหลือบมองฉินชวนฉือแวบหนึ่ง ครั้งนี้กลับไม่ได้ปฏิเสธ
"ก็พอสมควร เป็นเด็กสาวที่ดีนะ"
ฉินชวนฉือส่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างมีความหมายไม่ชัดแจ้ง จากนั้นจึงค่อยๆ เอ่ยขึ้นอย่างเนิบนาบ
"วางใจเถอะ ตระกูลลู่เลี้ยงลู่เฉิงเวยมาตั้งสิบกว่าปี รักเสียจนแทบทนไม่ได้ ไม่มีทางเพราะเรื่องนี้แล้วไล่เธอออกไปจริงๆ หรอก"