ประตูห้องทำงานถูกปิดลงอีกครั้ง
ในห้องเหลือเพียงฉินชวนฉือกับฉู่ยี่สองคน
ฉู่ยี่มองฉินชวนฉือ หลังจากฉินเยวียนจากไป อีกฝ่ายก็กลับไปอยู่ในท่วงท่ากินอาหารเงียบ ๆ เช่นเดิม
ฉินชวนฉือสัมผัสได้ถึงสายตาของเขา
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น ยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยขึ้นก่อน
“มีอะไรหรือ”
ฉู่ยี่เบนสายตาหนีทันที น้ำเสียงแข็งกระด้าง
“ไม่มีอะไร”
บทสนทนาระหว่างฉินชวนฉือกับฉินเยวียน ดูเผิน ๆ ก็เหมือนบทสนทนาทั่วไประหว่างพี่น้อง แต่ฉู่ยี่ไม่ใช่คนโง่ เขาสัมผัสได้ราง ๆ ถึงกระแสใต้น้ำที่เชี่ยวกราก
เมื่อเห็นว่าฉู่ยี่ไม่ถาม ฉินชวนฉือกลับหัวเราะเบา ๆ แล้วเปิดประเด็นเอง น้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับพูดถึงสภาพอากาศ
“ไม่ต้องคิดมาก”
“เขาเป็นลูกเมียรองของฉัน เป็นโอเมก้า คงจะไม่ยอมง่าย ๆ กระมัง...”
ฉือ
ฉู่ยี่ขมวดคิ้ว
เขาไม่รู้ว่าทำไมฉินชวนฉือถึงเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฟัง แต่เรื่องแบบนี้ เขาไม่ควรรู้มากเป็นดีที่สุด
ดูเหมือนฉินชวนฉือจะพูดผ่าน ๆ เท่านั้น ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ
เขาหรุบตาลง ขนตายาวทอดเงาใต้ดวงตา แต่แววตากลับเย็นเยียบขึ้นเล็กน้อย
ซูจิ่น...
ถูกเขาจับกลับมาได้ แล้วก็ถูกใครบางคนพาตัวไปอย่างเงียบเชียบอีก
เรื่องนี้ แม้แต่เหอเซี่ยงเฉินก็ยังไม่รู้
น้องชายสุดที่รักของเขา ข่าวคราวว่องไวไม่เบาเลยนะ...
...
งานวันแรก ราบรื่นอย่างเหลือเชื่อ
นอกจากช่วงอาหารกลางวันที่มีเรื่องชวนอึดอัดแทรกเข้ามาแล้ว เวลาที่เหลือ ฉินชวนฉือไม่ได้จับผิดหรือหาเรื่องฉู่ยี่อย่างที่เขาคิดไว้
ชายหนุ่มนั่งจัดการเอกสารเงียบ ๆ ส่วนฉู่ยี่ก็ยืนเฝ้าอยู่มุมห้องอย่างเงียบเชียบ