ตอนที่ 237 ตอนพิเศษ ช่วงเวลาที่ย่านโคมแดง (1)

ฝนโปรยปรายลงมาย่านโคมแดง กลิ่นอายความเน่าเฟะลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ

สองฟากถนน ตึกแถวเก่าทรุดโทรมสะท้อนเงาลงบนพื้นน้ำที่ท่วมขัง

ไอ้หัวเหลืองพิงกำแพงอิฐชื้น ๆ ปลายนิ้วคีบบุหรี่ครึ่งมวน

มันหรี่ตามองผ่านม่านฝนพร่างพราวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชำเลืองไปทางผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างประตูไม่ไกล

ชายคนนั้นรูปร่างสูงมาก มองด้วยตาก็รู้ว่าเกิน 180 เซนติเมตร

ยืนนิ่งไม่พูดไม่จา ใบหน้าคมสันเย็นชา น้ำฝนที่ซึมผ่านชายคาหยดลงบนผิวซีดเผือด ไหลอาบลงมาตามแนวกราม

ไอ้หัวเหลืองคลุกคลีอยู่ในวงการนี้มานาน เล่นโอเมก้าก็มาแล้ว นอนกับเบต้าก็แล้ว แต่มันไม่เคยเห็นของดีแบบนี้เลย เหมือนดาบล้ำค่าที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าขี้ริ้ว

สายตามันกวาดผ่านแนวเอวของผู้ชายคนนั้นอย่างไม่อาย ก่อนจะหันไปสบตากับลูกน้องข้าง ๆ แล้วทั้งคู่ก็เผยรอยยิ้มลามกที่รู้กันดี

ฉู่ยี่สัมผัสได้ถึงสายตา จึงเอียงหน้ามองกลับไปทางนั้นเล็กน้อย แววตาดำขลับเต็มไปด้วยความดุร้าย

หัวใจไอ้หัวเหลืองเต้นกระตุก สัญชาตญาณเตือนถึงอันตราย รู้สึกเย็นวาบขึ้นสันหลัง แต่มันก็ตั้งสติได้เร็ว หลุดหัวเราะเย้ยหยัน พลางเชิดคอยืดอกผิวปากแซวว่า "อัลฟ่าเหรอ?"

ฉู่ยี่ไม่สนใจมัน

"เชอะ ทำเป็นใสซื่อไปได้"

ไอ้หัวเหลืองถ่มก้นบุหรี่ทิ้ง มันเงียบมานานแล้ว ปากมันคันมานานแล้วเหมือนกัน

"ได้ยินมานานแล้วว่าช่วงนี้สวีหมั่งเลี้ยงอัลฟ่าไว้ข้างกาย นึกไม่ถึงว่ามาถึงที่แบบนี้ก็ยังต้องพามาคอยปรนนิบัติใกล้ชิด…"

มันลดเสียง พูดจาต่ำทราม "เพื่อนเอ๊ย สวีหมั่งไอ้บ้านั่นมันตอบสนองแกได้ไหม อย่าเอาแต่มองหาอัลฟ่าเลย ฝีมือข้าก็ไม่ขี้เหร่หรอกนา อยากจะมาลองสักตากับข้ามั้ย?"