สายลมเย็นพัดผ่านระเบียงทางเดิน กวาดเอาความหอมกรุ่นอ่อน ๆ ลอยมาด้วย
ฉู่ยี่เดินอยู่บนระเบียง สายตาค่อย ๆ กวาดมองทะเลดอกไม้เบื้องหน้า
กุหลาบนับไม่ถ้วนพลิ้วไหวตามแรงลม ก่อเกิดเป็นระลอกคลื่นซ้อน ๆ ตรงหน้าเขา
กลีบดอกหนึ่งหลุดลอยจากขั้ว หมุนคว้างปลิวละล่องลงมา
ฉู่ยี่ยกมือขึ้นตามสัญชาตญาณ คว้าเอาความนุ่มนวลนั้นไว้
เขาแบฝ่ามือออก ปลายนิ้วลูบไล้กลีบดอกไม้แผ่วเบา แววตาเลื่อนลอย
ถ้อยคำนับพันอัดแน่นในลำคอ แต่กลับไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
"ฉู่ยี่?"
เสียงผู้หญิงประหลาดใจดังขึ้น
ฉู่ยี่หันไปตามเสียง เห็นหลิวเสวียอิงสวมชุดลำลองยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าเต็มไปด้วยความแปลกใจ
"หมอหลิว" ฉู่ยี่ตอบกลับ
หลิวเสวียอิงสาวเท้าเข้ามาเร็ว ๆ สายตาจับจ้องบนใบหน้าของฉู่ยี่
หล่อนสำรวจสีหน้าของฉู่ยี่อย่างระมัดระวังก่อน เมื่อเห็นว่าเขามีสีหน้าผ่อนคลาย ไม่ได้ดูทุกข์ใจอะไร จึงค่อยเบาใจลงบ้าง
เกาแก้มตัวเอง หลิวเสวียอิงเอ่ยถามหยั่งเชิง
"เอ่อ คุณกับเถ้าแก่ฉิน... คงไม่ได้ทะเลาะกันเรื่องการทำเครื่องหมายใช่ไหมคะ?"
การทำเครื่องหมาย?
ความคิดของฉู่ยี่หยุดชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงโทรศัพท์ที่เขาเคยต่อสายหาหลิวเสวียอิงที่บ้านเรื่องการทำเครื่องหมายถาวร
คิ้วของเขากระตุกเล็กน้อย พลางหัวเราะเบา ๆ
"ตอนแรกก็ว่าจะหาเรื่องเขาสักหน่อยเหมือนกัน"
"แต่ตอนนี้ ช่างมันเถอะ"
หลิวเสวียอิงได้ยินดังนั้นก็โล่งอก พยักหน้า