ฤดูใบไม้ผลิของเมืองหลวงมักแฝงความหนาวเย็นอยู่เสมอ
ผ่านไปกว่าหนึ่งเดือนแล้วนับจากเหตุโจมตีที่ก่อความวุ่นวายอลหม่านครั้งนั้น
เดิมทีฉู่ยี่คิดว่า การโจมตีไฟร์วอลล์ของฉินซื่ออย่างบ้าระห่ำครั้งนั้นเป็นเพียงจุดเริ่มต้น แล้วหลังจากนั้นจะต้องมีแผนร้ายต่อเนื่องไม่ขาดสาย
แต่ผลกลับกลายเป็นว่า อีกฝ่ายสงบนิ่งอย่างคาดไม่ถึง ราวกับว่าตอนนั้นที่โจมตีฉินซื่อเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ
ฉู่ยี่นั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น เอามือเท้าคาง สายตามองตรงไปยังห้องครัว
ในห้องครัว
ฉินชวนฉือกำลังสวมผ้ากันเปื้อนสีเทาเข้ม หันหลังให้เขา ง่วนอยู่กับงานในมือ
บนแท่นวางข้างมือเขา มีหนังสือเล่มหนึ่งถูกเปิดค้างไว้ที่หน้าใดหน้าหนึ่ง
รูปภาพหมูแดงในนั้นสีแดงแวววาว ชวนน้ำลายสอ
ฉู่ยี่มองแผ่นหลังนั้นแล้วเบะปาก
“ฉันนึกว่าช่วงนี้นายจะยุ่งมากซะอีก”
ตอนที่บริษัทเพิ่งถูกโจมตี คนคนนี้ยังทำท่าเหมือนอยากกินคนเลย ตอนนี้กลับมีอารมณ์สุนทรีย์มาทำกับข้าวอยู่ที่นี่
สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าตอนที่เขาเห็นฉินชวนฉือกลับมาพร้อมกับหนังสือ《ตำราการปรุงอาหาร》ในมือเมื่อสองสามวันก่อนนั้น เขารู้สึกเช่นไร
ฉินชวนฉือได้ยินก็ชะงักมือเล็กน้อย
เขาหันมาด้านข้างนิดหนึ่ง หางตาฉายรอยยิ้มบางๆ
“ผมเป็นกรรมการ ถ้าทุกเรื่องต้องพึ่งพาผมหมด เงินเดือนที่จ่ายออกไปทุกปีก็เสียเปล่าน่ะสิ”
เขาพูดอย่างเป็นธรรมชาติ พลางเทเนื้อที่หั่นแล้วลงหม้อลวกน้ำร้อน