ตอนที่ 212 ก็ไม่ใช่ไม่ได้นี่นา

ความง่วงยามเช้าพลันมลายหายไป

บรรยากาศอบอุ่นค่อย ๆ แปรเปลี่ยนอย่างไม่รู้ตัว

ฉินชวนฉือและฉู่ยี่มองสบตากัน ต่างแลเห็นไฟปรารถนาในดวงตาของอีกฝ่าย

ฉินชวนฉือยกมือขึ้นดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดอีกครั้ง ก่อนก้มศีรษะลง แผ่วจูบอุ่นร้อนเลื่อนไล้ไปตามแนวไหล่ของฉู่ยี่

ผิวทุกตารางนิ้วของฉู่ยี่อาบด้วยกลิ่นหอมดอกกุหลาบจนเขาทะนุถนอมไม่ยอมปล่อย

ฉู่ยี่ปล่อยให้ฉินชวนฉือทำอะไรตามใจ ซาบซ่านทุกสัมผัสระทึกจากตัวอีกฝ่าย เขาทนแทบไม่ไหว เร่งรัดวงแขนโอบกระชับเอวอีกฝ่ายแน่น

ทันใดนั้น กลิ่นหิมะพลันโชยกล้าแรง

ฉู่ยี่ดมกลิ่นโดยสัญชาตญาณ ราวกับสุนัขล่าเนื้อตามหาต้นตอของกลิ่นแล้วพบอย่างแม่นยำ

ต้นคอของฉินชวนฉือ

สัญชาตญาณของอัลฟ่าเข้ายึดสมองในพริบตา

แค่นั้นฉู่ยี่ก็ตาแข็งค้าง ลึกเข้าไปในดวงตาลุกโชนด้วยเปลวไฟเร้นลับ

ฉินชวนฉือที่กำลังจะไปต่อ จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง

เขาชะงักกายลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันใด มือทั้งสองกำไหล่ฉู่ยี่จ้องเขม็ง

สายตากวาดจากดวงตาลงไปถึงริมฝีปากเผยอของฉู่ยี่

ฉู่ยี่มองตอบ ห้วงสมองพร่ามัวอยู่นานหลายวินาที ก่อนจะกระพริบตาปริบอย่างไม่รู้เรื่องราว

ฉินชวนฉือหัวเราะหึ

ที่ท้ายทอยของเขายังหลงเหลือสัมผัสชื้นแฉะ

ฉินชวนฉือกดเสียงต่ำ

“นายอยากกัดฉัน?”

ฉู่ยี่เงียบไปครู่หนึ่ง

แล้วก็พยักหน้าตามตรง

“ไม่ได้เหรอ?”

สายตาประสานกันกลางอากาศ ประหนึ่งมีประกายไฟฟาดเปรี้ยง