คำพูดของหมอเฒ่าทำให้ทั้งสองเงียบกริบ
ฉินชวนฉือและฉู่ยี่ต่างพากันนิ่งเงียบ ปิดปากสนิท
คนหนึ่งเบือนหน้ามองออกนอกหน้าต่าง อีกคนก้มหน้ามองพื้น ไม่มีใครปริปากอีก
ฉู่ยี่เอามือข้างหนึ่งเท้าศีรษะ รู้สึกเหมือนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ
บ้านัดจริงๆ
เขามาทำไมต้องมาเสวนาไร้สาระกับฉินชวนฉือในโรงพยาบาลด้วยนะ?
ไร้คำจะพูด
หลังจากนั้นหมอก็กำชับข้อควรระวังอีกสองสามข้อ ทั้งคู่จึงออกจากโรงพยาบาล
จนกระทั่งขึ้นรถ ปิดประตู ความเงียบที่อึมครึมนั้นถึงได้ถูกทำลายลง
เสียงของฉินชวนฉือไร้อารมณ์ "ผมเป็นคนไม่ค่อยชอบใช้ของร่วมกับใคร"
สายตาของเขาทอดลงบนใบหน้าด้านข้างของฉู่ยี่ ภายใต้แสงไฟที่สาดผ่านหน้าต่างรถ ใบหน้านั้นยิ่งดูหล่อเหลาคมสันล้ำลึก
"ผมให้อิสระคุณ เพราะรู้สึกว่ากักคุณไว้ที่เดียวมันน่าสงสารเกินไป ไม่ได้ให้คุณใช้ใบหน้าหล่อๆ นั่นไปยั่วยวนคนอื่นไปทั่ว"
"หวังว่าคุณจะควบคุมร่างกายท่อนล่างของตัวเองได้"
ฉู่ยี่กลอกตา
เขาหันไปมองฉินชวนฉือ
"คุณเป็นบ้ารึไง?"
ฉินชวนฉือสบตากับเขา ใบหน้าเย็นชา
เขาไม่ได้พูดอะไร
วินาทีถัดมา กลิ่นอายหิมะเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วห้องโดยสาร
สีหน้าของฉู่ยี่เปลี่ยนไปในทันที
กลิ่นหิมะนั้นยื่นเข้ามาหาเขา ปกคลุมเขาไว้อย่างเงียบเชียบ
ฉู่ยี่รู้สึกได้ทันทีว่าสถานการณ์ไม่ดี
"คุณจะอีกแล้ว..."
คำพูดของฉู่ยี่ไม่ทันได้จบ
ความมึนงงวูบหนึ่งก็เข้าโจมตีอย่างรุนแรง ภาพตรงหน้าหมุนติ้ว ฉินชวนฉือตรงหน้าก็เริ่มเลือนราง
ประกายในแววตาของเขาจางหายไปอย่างรวดเร็ว สุดท้ายเหลือเพียงความว่างเปล่า นั่งนิ่งอยู่ที่เดิม