หลี่มู่แอบด่าในใจ แต่ที่มากกว่านั้นคือความตื่นตระหนก
เมื่อเห็นว่าทั้งสองกำลังจะเดินออกจากร้านอาหาร เขารู้ดีว่า ถ้าวันนี้ปล่อยให้พวกเขาไปแบบนี้ หนทางหลังจากนี้ของเขาเกรงว่าคงลำบาก
ไม่ได้ ต้องขอโทษให้ได้!
หลี่มู่สมองร้อนวูบ ไม่สนใจอะไรมากมายแล้ว รีบวิ่งตามไปทันที
"คุณชายฉู่! เถ้าแก่ฉิน! รอเดี๋ยวครับ!"
เขาพุ่งเข้าไปข้างหลังทั้งสองคนด้วยความร้อนรน คว้าชายเสื้อของฉู่ยี่เอาไว้
"ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ผม..."
ฉู่ยี่ถูกคนดึงไว้ หันกลับมามองหลี่มู่พลางขมวดคิ้ว จากนั้นก็พยายามจะสะบัดมือของหลี่มู่ออก
ไม่คิดว่าหลี่มู่จะกำแน่นเสียจนเขาดึงไม่ออกอยู่พักหนึ่ง!
"คุณ..."
"ระวัง!"
เสียงร้องตกใจของพนักงานเสิร์ฟดังมาจากข้าง ๆ
หลี่มู่รีบร้อนเกินไป ไม่เห็นเลยว่ามีพนักงานเสิร์ฟเข็นรถเสิร์ฟที่เพิ่งวางอาหารเต็มคันเดินมา
การพุ่งเข้ามาพร้อมกับดึงครั้งนี้ ชนเข้ากับมุมรถเสิร์ฟเข้าพอดี
เสียงดังสนั่น!
ฉู่ยี่ยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัวเพื่อประคองรถเข็นที่กำลังจะคว่ำ
ขณะที่รถเข็นกำลังโคลงเคลง ซุปข้นร้อนกรุ่นชามหนึ่งที่อยู่ด้านบนก็หกใส่ในตอนนี้!
ยังไม่ทันที่ฉู่ยี่จะตอบสนองได้ มือหนึ่งก็ยื่นออกมาจากสีข้างของเขา ปัดมาที่แขนของเขาโดยตรง
น้ำซุปร้อนลวกส่วนใหญ่ตกลงบนหลังมือขาวเนียนผืนนั้น ในพริบตาก็ซึมเปียกปลายแขนเสื้อเชิ้ตหรู สีแดงระเรื่อลามเป็นวงกว้างอย่างรวดเร็ว
"..."
ลมหายใจของฉินชวนฉือสั่นสะท้าน หน้าผากหล่อเหลาขมวดแน่นสีหน้าแย่ลงอย่างมาก