ถนนที่อยู่เบื้องหน้า แตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้โดยสิ้นเชิง!
เฉินเสวียนเดินทางมาถึงเมืองหลวง ก็ถูกส่งตัวไปยังจวนแม่ทัพโดยตรง นับตั้งแต่นั้นมาเขาก็ไม่เคยออกไปข้างนอกแม้แต่ครั้งเดียว
และวันที่เขามาถึง ก็ยังเป็นเวลากลางคืน เขาจึงยังไม่มีโอกาสได้สังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างละเอียด
เฉินเสวียนคิดว่า เนื่องจากเขาอยู่ในยุคโบราณ สถาปัตยกรรมและถนนหนทางที่นี่ คงไม่ต่างจากยุคโบราณของโลกมากนัก
แต่เมื่อเขาได้ก้าวเท้าออกไปบนถนนจริง ๆ เขากลับต้องตกตะลึง
ถนนด้านนอกจวนแม่ทัพ กว้างขวางและสะอาดเป็นอย่างยิ่ง สองข้างทางล้วนเป็นบ้านเรือนหลังใหญ่โต ประปรายไปด้วยโรงสุราหลายแห่ง ซึ่งดูหรูหรากว่าที่เฉินเสวียนจินตนาการไว้มาก!
แม้จะเคยเห็นสิ่งก่อสร้างสมัยใหม่มาแล้ว เฉินเสวียนในตอนนี้ก็ยังต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็นอยู่ดี
แม้จะเป็นเวลาเช้าตรู่ แต่ผู้คนที่สัญจรไปมาก็ไม่น้อย
เฉินเสวียนยังสังเกตเห็นว่า ผู้คนที่สัญจรไปมา ไม่สวมใส่เสื้อผ้าหรูหรา ก็สวมใส่ชุดคนรับใช้เหมือนอย่างเขา
เห็นได้ชัดว่า ผู้ที่อาศัยอยู่สองข้างทางของถนนสายนี้ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นชนชั้นสูงของราชวงศ์ต้าโจว
เขาหันไปมอง แล้วก็ชะงักไปชั่วขณะ!
ณ ปลายสุดของถนนเสวียนอู่ คือพระราชวังอันโอ่อ่าตระการตา
“พระราชวังหรือ…” เฉินเสวียนค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา แล้วกล่าวขึ้น “ในเมื่อข้ามายังโลกใบนี้แล้ว ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นเพียงคนรับใช้ในจวนแม่ทัพ แต่วันหนึ่ง ข้าจะต้องเข้าไปเยี่ยมชมพระราชวังอันยิ่งใหญ่แห่งนี้ให้ได้!”
พูดจบ เขาก็ไม่หยุดอยู่อีกต่อไป รั้งถุงเงินสี่สิบตำลึงในอกไว้แน่น เงินจำนวนนี้ คือทุนตั้งต้นของเขาในโลกใบนี้ และอาจเป็นทุนในการพลิกฟื้นชีวิตของเขาด้วย!