เฉินเสวียนจนใจในใจ สมแล้ว ที่หญิงออกลาย ผู้ชายสู้ไม่ได้เลย
ฮูหยินรองผู้นี้ ตรงไปตรงมาและรุกหนักเกินไปแล้ว
เฉินเสวียนต้องยอมรับว่า ไป๋เฉียนเฉียนก็งดงามเช่นกัน ทั้งยังเป็นคนละแบบกับหลินหว่าน
หลินหว่านดูเย็นชา ถือตัว ทว่าความยั่วยวนราวกับสวรรค์สรรค์ของไป๋เฉียนเฉียน มาจากภายในสู่ภายนอก
สัมผัสกลิ่นหอมและเล่ห์มารยาของนาง เขาควบคุมปฏิกิริยาทางกายบางอย่างไม่ได้
ไป๋เฉียนเฉียนสังเกตเห็น นางสาวเท้าหนึ่งขึ้น แววตายั่วยวนเอ่ยว่า "เจ้าก็ไม่จิ้มกะจ้อยนี่นา?"
ร่างเฉินเสวียนสั่นสะท้าน! ทว่าสมองยังปลอดโปร่งนัก!
หนึ่ง เมื่อคืนที่ผ่านมากับหลินหว่าน สะเทือนใจไม่น้อย ตอนนี้เขายังอยู่ในช่วงคลื่นอารมณ์สงบ
สอง... เขากับหลินหว่านมีความสัมพันธ์กัน นี่คือหลักฐานที่เอาหัวประกันไม่ได้ ต่อให้ไป๋เฉียนเฉียนเดาได้ เขาก็ไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด!
"ฮูหยินรอง ข้าน้อยฟังคำท่านไม่เข้าใจ เมื่อวานข้า..."
ทว่าไป๋เฉียนเฉียนดูไม่อดทนแล้ว นางเอ่ยปากขัดจังหวะเฉินเสวียนตรง ๆ
พริบตา ในห้องก็มีวสันต์ไม่สิ้นสุด
......
ครึ่งชั่วยามถัดมา บนเตียง เฉินเสวียนนอนแผ่ ไป๋เฉียนเฉียนซบอยู่บนตัวเขา ยังอาลัยอาวรณ์ว่า "หึ ยังไม่รับอีก เจ้าดูเจ้าทำท่าไม่ใช่ไม่เป็นนี่?"
พูดจบ นางยิ้มมุมปาก "คราหน้า อีกสักตาเถอะ!"
เฉินเสวียนตกใจ เขาไม่อยากต่อแล้วจริง ๆ รีบบอก "ฮูหยินรอง ไม่มีเหลือแล้วขอรับ สักหยดก็ไม่มี หากร่ำไป เกรงว่าข้าน้อยคงตายบนเตียงนี่!"
ไป๋เฉียนเฉียนยิ้มบาง สำรวจเฉินเสวียน "ก็จริง โทษหลินหว่านนั่น บีบเจ้าซะนัก แต่วันนี้ข้ายอมปล่อยเจ้าไป ประเดี๋ยวให้รางวัลเป็นเงิน เจ้าออกไปซื้อของบำรุงกายเสีย ข้าจะตามตัวเจ้าพรุ่งนี้!"
เฉินเสวียนยิ้มขื่น "ฮูหยินรอง ด้วยฐานะจวนแม่ทัพ บุรุษหน้าตาดีเช่นไรท่านก็หาได้ ข้าน้อย... ไม่กล้า ข้าน้อย... กลัวตายพ่ะย่ะค่ะ!"
"โอ้!" ไป๋เฉียนเฉียนยิ้มเยาะ "กลัวตาย? เจ้ากล้าปีนเตียงฮูหยินใหญ่ แล้วจะมากลัวตาย?"
"ฮูหยินรอง ข้าน้อยไม่เคยทำสักหน่อย" เฉินเสวียนย่อมไม่ยอมรับ!
"ไม่เคย? งั้นเจ้าผลาญอีกครั้งพิสูจน์ให้ข้าดู!" ไป๋เฉียนเฉียนว่า
เฉินเสวียนหัวแข็งตอบ "ข้าน้อยไม่ไหวแล้วจริง ๆ ขอรับ งานครัวหลังหนักเกิน ร่างกายก็อ่อนล้า"
"เชอะ!" ไป๋เฉียนเฉียนเบะปาก "ช่างเถิด ข้าขี้เกียจซักไซ้ เจ้าวางใจ เจ้ายอมรับ ข้าก็ไม่เอาไปโพนทะนา ที่ใดเลย เกี่ยวชื่อเสียงจวนแม่ทัพข้า"
นางยังซบอกเฉินเสวียน "ข้าก็แค่อยากแย่งเจ้าจากหลินหว่าน ไม่ทำลายจวนแม่ทัพเด็ดขาด"
เฉินเสวียนจนใจในใจ นี่มัน... อะไรกัน นิสัยเช่นนี้!
"อีกอย่าง..." ไป๋เฉียนเฉียนว่า "ฝีมือครัวเจ้าก็ยอดยิ่ง ข้าจะยอมให้เจ้าตายได้อย่างไร! วางใจ เรื่องของพวกเราสอง ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ เจ้าจงบำรุงกายให้ดี ทำให้แข็งปั๋งก็พอ! เอาละ ลุกกลับไปครัวหลังได้!"
เฉินเสวียนเอ่ย "ฮูหยินรอง ข้าน้อย... ไม่กล้ากลับไปขอรับ จะขอท่านอนุญาตให้ข้าน้อยเป็นเด็กรับใช้ในเรือนท่านได้หรือไม่!"
"ไม่กล้ากลับไป?" ไป๋เฉียนเฉียนตาวาว "ทำไมจึงไม่กล้า?"
"จ้าวซงมัน... เข้มงวดกับพวกข้าน้อยเหลือเกิน เมื่อครู่มันฉกฉวยรางวัลเงินข้าน้อย ข้าน้อยไม่ยอมเลยลงไม้ลงมือกับมัน หากท่านไม่ปรากฏกาย เกรงว่ามันคงตีข้าน้อยตาย!" เฉินเสวียนว่า
ฟังคำนี้ ไป๋เฉียนเฉียนหรี่ตา "ไอ้จ้าวซงนั่น มันคิดก่อกบฏหรืออย่างไร?"
ว่าแล้ว นางก็ลุกจากที่นอน "แต่ว่าจะย้ายเจ้ามาเรือนข้า ไม่ได้ ตั้งแต่ท่านแม่ทัพจากไป เพื่อเลี่ยงครหา เรือนสตรีของพวกเราล้วนไม่เก็บชายไว้ แต่นับแต่วันนี้ เจ้าคือคนของข้า ฝีมือครัวเจ้าดี เป็นพ่อครัวส่วนตัวข้า เดี๋ยวข้าให้เสี่ยวหงไปกับเจ้าที่ครัวหลังสักหน่อย!"
เฉินเสวียนดีใจใหญ่ รีบกล่าว "ขอบคุณฮูหยินรอง!"
หมากเดินนี้ แม้ผิดเพี้ยนไปบ้าง แต่เฉินเสวียน ก็ยังวางถูก!
ทั้งคู่ลุกแต่งกายเสร็จ ไป๋เฉียนเฉียนก็เอ่ยเสียงใส "เสี่ยวหง!"
ครู่นึง เสี่ยวหงผลักบานประตูเข้ามา นางเห็นเฉินเสวียนกับฮูหยินรอง หน้าแดงซ่าน
ประจักษ์ชัด นางรู้ว่าในห้องเกิดอะไรก่อนหน้านี้
"เจ้าตามเฉินเสวียนไปครัวหลังที" ไป๋เฉียนเฉียนว่า "บอกจ้าวซง นับแต่วันนี้ เฉินเสวียนรับผิดชอบอาหารการกินของข้าเท่านั้น นอกนั้น ไม่เกี่ยว!"
"เจ้าค่ะ!" เสี่ยวหงรับคำ
เฉินเสวียนโล่งอก เขาหันไป "ฮูหยินรอง เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวก่อน!"
"ไปเถิด!" ไป๋เฉียนเฉียนว่า
เฉินเสวียนรีบถอยออกมา!
เสี่ยวหงเดินข้างเฉินเสวียน ทั้งคู่ตรงไปครัวหลัง!
เพิ่งถึงครัวหลัง ในครัวตอนนี้กำลังคึกคักวุ่นวาย จ้าวซงเห็นเฉินเสวียนย่างกรายเข้ามาในครัว สีหน้าเครียดเคร่ง หมายจะปะทุ ก็เห็นเสี่ยวหงสาวเท้าเข้ามา
เสี่ยวหงเป็นสาวใช้คนสนิทของนาย ในหมู่บ่าวไพร่จวนแม่ทัพ ถือว่ามีสถานะสูงสุด
จ้าวซงรีบสาวเท้าเข้ามา กล่าวอย่างนอบน้อม "คุณหนูเสี่ยวหง!"
เสี่ยวหงมองจ้าวซงเย็นเยียบ "ได้ยินว่า จ้าวซงพ่อครัวใหญ่เอาแต่ใจในครัวหลังนี่ไม่เบานี่!"
จ้าวซงใจสะดุ้ง เม็ดเหงื่อเย็นซึมที่หน้าผาก "ข้าน้อย..."
"นายท่านว่า ช่างปะไรจะถือสากับเจ้ามาก แต่พอใจฝีมือครัวของเฉินเสวียนยิ่ง นับแต่วันนี้ เฉินเสวียน... คือพ่อครัวส่วนตัวของนาง รับผิดชอบอาหารการกินนายท่าน เรื่องอื่น ไม่เกี่ยว!" เสี่ยวหงกล่าว
จ้าวซงตระหนกในใจ ส่วนในครัว ผู้ขมักเขม้นคนอื่นมองมา ในแววตามีความริษยาสุดจะกล่าว
บ่าวไพร่นี่ เพียงนายท่านชำเลืองตามองด้วยความพอใจ แก่พวกเขาแล้ว ก็คือปลาตีนกลับตัว!
และเฉินเสวียน ตอนนี้คือปลาตีนกลับตัวตัวนั้น
"ขอรับ!" จ้าวซงรีบขานรับ
เสี่ยวหงจึงผงกศีรษะพอใจ แล้วหันถามเฉินเสวียน "เจ้ามีอะไรจะพูดอีกหรือไม่?"
เฉินเสวียนสุดลมหายใจเข้าเต็มปอด แล้วสาวเท้าทีละก้าว เข้าไปตรงหน้าจ้าวซง
ตั้งแต่เฉินเสวียนเขาจวนแม่ทัพ จ้าวซงยังไม่เคยก้มหัวให้เฉินเสวียนเลยสักครั้ง
เฉินเสวียนค่อย ๆ ชูหนึ่งมือให้จ้าวซง เอ่ยเสียงเรียบ "เงินที่แย่งไปแต่เช้า ถึงเวลาคืนข้าหรือยัง!"