นินจาหญิงหายใจเข้าออกอย่างรุนแรงจนอกของนางกระเพื่อกขึ้นลงเป็นจังหวะตามการเคลื่อนไหวของขุนเขา
สายตาของนางจ้องเขม็งไปที่หลินอวี้
ความโกรธ ความอับอาย และความรู้สึกบางอย่างที่แม้ตัวนางเองก็ไม่อาจเอ่ยนามได้ ปะปนกันอยู่ในใจ
แปลกจริง? ทำไมจู่ๆ นางถึงได้ทำท่าแบบนั้นไปได้?
ภาพเมื่อครู่แวบผ่านเข้ามาในหัวสมอง ทำเอาหน้าของนางขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว
ยังไงก็เถอะ ชายคนแรกของนาง หน้าตาก็ไม่เลวร้ายไปสักเท่าไหร่
สุดท้ายนางก็ยังต้องกัดฟัน เก็บง้าวมีดเสีย
"ไว้ขัวเจ้าก่อน!"
นางส่งเสียงเยอะเย้ยข้ามหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้น สวมชุดอย่างรวดเร็ว และเดินออกจากถ้ำไปโดยไม่หันหลังกลับแม้แต่น้อย
หลินอวี้ล้มทั้งตัวลงกับพื้น หอบหายใจเขหายใจออกอยู่เนืองแน่ สุดท้ายเมื่อร่างนินจินหายลับไปจากสายตาจนหมด พอจะลุกขึ้นแล้วนัง จึงรีบขึ้นมาสวมชุด
เขานวดขมับที่เอวเมื่อยล้าจากการปวดร้าว แต่สมองกลับไม่ฟังคำสั่ง เว้าหวนถึงภาพเมื่อครูนั้น
ใบหน้าหวานๆ ของนินจาหญิง ผิวขาวเนียน กระดูกไหปลาร้าที่เย้ายวน...
หยดเหงื่อที่ไหลรินจากลำคอระหงส์ทอดตัวลงสู่หุบเขานทีลึก แล้วไปบรร พานับหยดเหงื่อบนยอดเขาหิมะที่หล่อหลอมมากจมสุดท้ายก็จมลงในเส้นมิดชิดแผ่นเรียบของผ้ากันลม...
นึกถึงภาพนั้นไม่เข้า หลินอวี้ก็อีกครั้งที่ลุกขึ้นยืนแทบไม่ทัน
แต่ความรู้สึกที่ทำให้ทั้งกายและใจวาบหวา ก็ก็ยังทำให้เขาไม่ทนสั่นสะท้านไปทั้งตัว
"เฮ่ย?"หลินอวี้ตบหน้าขาข้างหนึ่ง นึกได้"ว้าย ลิมไม่ได้ถามชื่อนางเลยสักนิด"
"ติ่ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำเพลงหอทองสำเร็จเป็นครั้งแรก!"
"กำลังดำเนินการคำนวณของรางวัล..."
"คำนวณเสร็จสิ้นแล้ว! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์พร้อมรับรางวัลต่อไปนี้:"
"1. แต้มค่าสถานะอิสระ x5"
"2. โอกาสสุ่มคำศัพท์ x1"
เสียงแจ้งเตือนของระบบดึงหลินอวี้กลับมาสู่ความเป็นจริง
"โอ้?ยังมีการสุ่มอีก?"ทันใดนั้นดวงตาของหลินอวี้ก็เป็นประกายทันที
เมื่อเทียบกับรางวัลตายตัวแล้ว สิ่งที่สุ่มเสี่ยงแบบนี้แหละที่ทำให้ตื่นเต้นยิ่งกว่า
"ระบบ สุ่มเลยตอนนี้!!"
เพียงพู่นั้นพู่นั้น จานวนร่างยักษ์ๆก็ก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา
ล้อหมุนขนาดยักษ์เต็มไปด้วยช่องเล็กช่องน้อยมากมายเรียงรายเหยียดยาว แต่ละช่องเต็มไปด้วยคำศัพท์ที่เปล่งประกายหลากสี ตั้งแต่สีขาวมุกหร้าอยู่หรึไปจนถึงสีทองเจิดจ้า มีทั้งนั้น
[จำแม่นไม่มีวันลืม], [ความกลมกลืนกับพลังจักระ], [ร้อยพิษมิอาจแผ้วพาน], [พละกำลังเทพแต่กำเนิด], [พลังจักระไร้ขีดจำกัด]...
คำศัพท์อันน่าตะลึงจำนวนมากมายายเวียนผ่านเร็วอย่างคลับตา ดูให้หลินอวี้หัวจดเต้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เข็มชี้หมุนวนอย่างรวดเร็ว และท้ายสุดก็ค่อยๆช้าลงพร้อมกับทออร่าอมสุขที่ช้า ท่วงทีหนึ่ง จนไปหยุดที่ช่องคำศัพท์สีขาวจืดชิดหนึ่ง
"ติ้ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสท์ที่ได้รับคำศัพท์ระดับขาว:คำพูดพลิ้วไหลลื่น!"
"คำพูดพลิ้วได้(แบบพาสซีบ):เมื่อเจ้าใช้การเล่างเล่าที่หลอกลวง เจ้าจะมีการเรียบเรียงเหตุผล ,ใช้ตรรกะ ,น้ำเสียง และการแสดงออกทางสมาจับให้ออกมาสมบูรณ์แบบอัตโนมัติ เพิ่มความน่าเชื่อถือได้มากจนผู้ฟังต้องหลงเชื่อโดยไม่ทวงไม่ได้"
"คำพูดพลิ้วได้จะทำให้เจ้าเรียนรู้ภาษาใหม่ต่าง ๆได้อย่างรวดเร็ว"
"คำพูดพลิ้ว"หลินววเม้นปากพอใจทบทวน
แม้จะไม่ใช่คำศัพท์ระดับยอดแหลมระดับสีทองช่วงเล่นที่ดูแข็งแกร่ง แต่ในโลกที่โหดร้ายไปไหนมาไหนก็เจออันตรายได้ทั้งนั้น ปากเปรลิ้นนี้บางทีก็มีค่ามากกว่าหมัดด้วยซ้ำ
ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าตำแหน่งนี้ยังทำให้เขาเรียนรู้ภาษดั้งเดิมของแถวนี้ได้อีกด้วย
"ดี ๆเลย กำไรเพิ่มอีก 5 แต้มสถานะ แถมเงื่อนไขนี้ไม่เจ็บตัวเลย"
หลินอวี้พึงพอใจมาก หลับตาคิดคล้ายคำสั่ง แผงค่าสถานะอันโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
[แผงของระบบสองทาง]
[เจ้าบ้าน:หลินอวี้]
[ระดับนินจา:ชาวบ้าน(ยังไม่ได้สกัดคชาคุระ)]
[คำศัพท์:เสน่ห้ไร้เที่ยม(เหมือนแบบพาส)]
[สภาพร่างกาย:4(กำหนดพลังชีวิต,ประสิทธิภาพการสกัดชากระ,ความแข็งแรงของกาย)]
[พรีง:3(กำหนดความทำให้กล้า,ความสามารถรับฟุงหาม,ความเร็วในกา]
[กระฉับกระเฉง:4(กำหนดความเร็วฟุงฟุ้ง,ความต่อเนื่องปละ,ปังปิน]
[ปราณ:4(กำหนดความเร็วฟื้นฟู,การควงคุมฟิน,ความปราถนา]
[จิตใจ:8(กำหนดความละเอียดการควงคุมฟิน,ความต้านทานต่อพันธุเมค,ระบุ]
[พลังชชรา:0]
[ธาตุชชรา:ยังไม่ปลุก]
[อาณาเขตการสืบต่อ:ไม่มี]
[ค่าสถานะอิสระ:5]
(ค่ามาตรฐานเฉลี่ยของผู้ใหญ่ทั่วไปคือ5)
หลินอวี้ดูข้อมูลแถวที่ดูโหดร้าย น้องมุมปากสั่นให้
นี่มันมารอะไรกันเนี่ย?
สมรรถภาพทางกายกับความเร็วยังไม่ถึงค่าเฉลี่ยด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้นพละกำลังยิ่งแยนา มีเพียงแค่ 3 แต้มเท่านั้น สภาพสังคมมนุษย์ตัวใดตัวหนึ่งธรรมดด ๆ แระหนึ่งยังดร้อกว่าอีก
ที่เกินค่าเฉลี่ยก็มีแคจิตใจที่สูงถึง 8 แต้ม
เป็นแบบนี้ จะว่าไปทั่วศึกน่ารึ? เดี๋ยวจะโดดนังก็โดดส่งไปเลย
"5 แต้มสเตตัส...เพิ่มอะไรดี?"
หลินววินครุ่นคิด แล้วก็จมอยู่กับความคิด
สิ่งที่ขาดแคลนที่สุดตอนนี้คือความสามารถในการเอาตัวรอดที่จับต้องได้
ไม่เราก็จะต้องวิ่งไวไวกว่าใครต่อใคร ให้เขาไล่ก็ยังไล่บไม่ทัน
หรืออีกวิธี ก็ต้องเป็นคนที่อึดที่สุด ให้ทนต่อการต่อยของได้หลายที
นึกถึงความว่องไวปานผีออกของนินจินทาน Matrix นั้น {แล้วก็ผ่านหน้าของนินจินผู้มันนั้น}
เมื่อเจอความเร็วไปทัศนวิสัย สังวิเศษใด ๆ ก็ไร้ค่าไปหมด
ถ้าต่อสู้คงไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องหนีให้พ้น!
"ระบบ เพิ่มว่องไวอีก 3 แต้ม และแข็งแรงอีก 2 แต้ม!!"
[กระจายแต้มสถานะของคุณแล้ว]
สายน้ำอุ่นหนึ่งพุ่งออกจากร่างของหลินอวีโยกไปทั่วทุกระบาย ทั่วถึงในพริบตา
กล้ามเนื้อที่เคยเมื่อยล้าอ่อนแรงจาก"ศึกหนัก"เมื่อสักครู่ ราวกับได้รับการฉีดพลังเข้าไปใหม่ ระเบิดพลังแห่งพละกำลังที่เต็มเปี่ยม
ความเมื่อยล้าหายไปหมดทั้งตัว ร่างกายก็ดูเบาคล่องแคล้วไม่เคยเป็นมาก่อน
ลองกระโดดขึ้นเบา ๆ ด้วยแรงเบาส้นเท้าคุย ก็ตัวแทบจะลอยขึ้นไปร่วมครึ่งเมตร ท่อนของแผ่นลงพื้นอย่างนุ่มนวลราวกับแมว
"นานขนาดนี้..."หลินอวี้กำหมัดมือ สัมผัสพลังที่พลุพล่านภายใน แล้วประกายแสงในดวงตาที่ไม่เคยมีมา
อดใจไม่รอช้า รีบเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาใหม่
[ด่านสภาพ:6]
[ความว่องไว:7]
[ประเมินรวม:เริ่มคล่องแคล่ง แต่ก็ยังบอบบาง]</br>
ความว่องไว 7 สภาพร่างกาย 6 ถึงเวลานี้ก็ยังไม่ได้ในชชรา
อย่างน้อยถ้าถูโจมตีจัดก้อมก็ยังไม่นไม่ทันตั้งตัว
ชั่วพัดเดียวความตื่นเต้นจากหวยก็ค่อย ๆ ตั้งสติได้เร็ว
นินจินหินินจากหมอกนั้นอาจเปลี่ยนใจและยโยนหนีมาฆ่าเพื่อปิดจอบทุกเมื่อ ตอนนี้เลยอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว
เขามองดูรอบนอกถ้ำอย่างระมัดระวัง พอแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว ค่อยหมอบกาย เลาะออกจากถ้ำไปเงียบ ๆ
เรื่องด่วนคือการหาว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ทำงที่สุด แล้วหาที่พักแอบแฝงค่อนข้างปลอดภัย เช่นหมู่บ้านโคโนฮะ เป็นต้น
หลินอวี้วิ่งว่องไวผ่านป่าเขา ผสานความไว 7 แต้มที่เพิ่มขึ้น ทำให้รู้สึกตัวเหาผ่องเบา วิ่งได้ไวขึ้นกว่าเดิมมาก
ทันใดนั้นกลินคาวๆ เลือดอ่อนก็โชยเข้ามาตามลมทางจมูก
หลินอวี้หยุดชะงัก หลบอย่างระวังหลังต้นไม้ใหญ่ มองไปตามตั้งของกลืนคาว
เขาอดกลั้นกับความคลื่นไส้ ลดตัวลงอย่างระมัดระวังคืบคลานไปในทิศทางนั้น
แหวกพุ่มไม้หนาหนึ่งออกไป ภาพข้างหน้าปรากฏว่าทำให้เขาตกใจ
นินจินตนหนึ่งนั่งพิมพ์อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ทรวงอกของนางถูกคุนายสอดดำทะลุ สีเลือดสดๆ ไหลย้อมเสื้อกั๊กสีเขียวขลัง
บนที่กบังมี เครื่องหมายใบไม้รูปทรงนั้น...
โคบุนะเฮะ
ตายอยู่ตรงนั้น...
นินจินต์แห่งโคโนะฮะคนหนึ่งที่ไม่คืนอีกแล้ว...นินเขาไม่อยากเห็นอีกแล้ว!
หลินอวี้ฝืนความคลื่นไส้เดินเข้าไปใกล้ แล้วปลดฮิตาอิอาเตะที่เปื้อนเลือดออกจากศพของนินจาโคโนฮะผู้นั้น ยัดเก็บเข้าไปในอกเสื้อ
บางทีวันข้างหน้าอาจมีประโยชน์
เมื่อจากสถานที่เปื้อนเลือดนั้นมาแล้ว หลินอวี้ก็เดินหน้าต่อไป ไม่รู้ว่าวิ่งมานานเท่าไร ในที่สุดระหว่างแนวป่าโปร่งเบื้องหน้าก็มีควันไฟสายบาง ๆ ลอยขึ้นมา
มีบ้านคน!
หลินอวี้รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา จึงค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้
นั่นเป็นกระท่อมไม้หลังเล็กที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ริมป่า ดูเหมือนที่พักของนายพรานสักคน
เขาอ้อมไปทางด้านหลังกระท่อม ปีนเข้าทางหน้าต่างอย่างเงียบเชียบเหมือนแมวป่า แล้วรีบเปลี่ยนเป็นเสื้อสั้นผ้าลินินสีหม่นที่แขวนอยู่บนผนัง