“พี่——” หลินเฉียงอึกอักเล็กน้อย เหลือบมองจ้าวเสวี่ยที่กำลังเดือดจัด ก่อนพูดกับหลินเทาว่า “พี่กลับไปก่อนเถอะ เราขอคุยกันหน่อย”
“มีอะไรต้องคุยกันอีก ฉันไม่ยอมเด็ดขาด!” จ้าวเสวี่ยพูดเสียงแข็งกร้าว
หลินเฉียงเองก็อารมณ์ขึ้นมาแล้ว
“เสี่ยวเสวี่ย อย่าให้มันเกินไปนัก เขาเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของฉัน ตอนเด็กมีคนรังแกฉัน เขาเป็นคนปกป้องฉันเอง”
“อย่ามาเล่นบทนั้นเลย เขาเป็นพี่นายก็จริง แต่ดูพี่ชายฉันสิ ไม่เห็นจะเป็นแบบเขา ยังจะมาดูดเลือดน้องชายแท้ ๆ อีก”
จ้าวเสวี่ยเหลือบมองหลินเทาอย่างเย็นชา แทบไม่ไว้หน้าพี่น้องตระกูลหลินเลยแม้แต่น้อย
“จ้าวเสวี่ย!”
หลินเฉียงตะคอกลั่น
“อย่าให้มันเกินไปนัก บ้านในเมืองหลังนั้นฉันก็มีส่วน เรื่องนี้เธอพูดอยู่คนเดียวไม่ได้”
“หลินเฉียง แกตะคอกใส่ฉันทำไม!”
จ้าวเสวี่ยเดือดพล่าน กระโดดตัวลอย
ได้ยินเสียงเอะอะ จ้าวซานก็เดินเข้ามา
“เสี่ยวเสวี่ย มีอะไรเหรอ”
“พี่ พวกเขารังแกฉัน” จ้าวเสวี่ยชี้ไปที่พี่น้องตระกูลหลิน
หลินเฉียงทำงานหากินกับจ้าวซาน จึงยังค่อนข้างเกรงใจจ้าวซานอยู่บ้าง
“พี่——พวกเราไม่ได้รังแกเสี่ยวเสวี่ยนะครับ คือพี่ชายผมน่ะ มาคุยกับพวกเราว่าจะขอยืมบ้านในเมืองของเราใช้เป็นเรือนหอสักหน่อย แค่ยืมใช้เฉย ๆ”
หลินเฉียงเน้นคำว่า ‘ยืม’ ในตอนท้าย
จ้าวซานฟังแล้ว ขมวดคิ้ว
“แบบนี้จะได้ยังไง เรือนหอมันยืมกันตามใจชอบไม่ได้หรอก”
พอได้ยินแบบนั้น จ้าวเสวี่ยก็รีบเสริมทันที “ใช่แล้ว เรือนหอจะมาให้ยืมตามใจได้ยังไง”
จ้าวซานหันมามองหลินเทา ยิ้มแล้วพูดว่า “ดูคุณน่าจะแก่กว่าผมหลายปีนะ จริง ๆ เลย ไม่เข้าใจเลยว่าคุณทำไมถึงได้ตกต่ำขนาดนี้ แค่จะแต่งงานยังต้องยืมบ้านคนอื่น”
“พี่ซาน——พี่ผมอาจจะไม่เก่งแบบพี่ แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่พี่จะดูถูกเขาได้ตามอำเภอใจนะครับ”
หลินเฉียงออกอาการเดือดอย่างเห็นได้ชัด
หลินเทากลัวจะมีเรื่อง ก็รีบพูดว่า “ได้ ๆ ไม่ยืมก็ไม่ยืม ฉันจะไปหาทางอื่นเอา”
อีกอย่าง ท่าทีของหลินเฉียงก็ทำให้เขาพอใจมาก
เขาก็รู้แล้วว่า น้องชายแท้ ๆ ของตัวเองในยามคับขันก็ยังอยู่ข้างเขา
“เอาล่ะ เฉียงจื่อ ฉันกลับแล้ว”
ทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค หลินเทาก็หมุนตัวเดินออกจากร้านโฟร์เอส
หลินเฉียงวิ่งตามออกมา “พี่——เรื่องเรือนหอ เดี๋ยวผมคุยกับเสี่ยวเสวี่ยดี ๆ นะ พี่วางใจได้”
“ไม่เป็นไร มีคำพูดของแกแค่นี้ก็พอแล้ว” หลินเทายิ้ม มองคราบน้ำมันบนหน้าหลินเฉียงแล้วรู้สึกปวดใจ
“จ้าวซานนี่ปกติได้รังแกแกบ้างไหม”
หลินเฉียงยิงฟันยิ้ม “เปล่าครับ พี่ซานเขาใช้ได้เลย”
“ถ้ามันรังแกแก แกบอกพี่นะ”
หลินเทาลูบหัวหลินเฉียงเหมือนตอนเด็ก ๆ ในใจแอบตัดสินใจแน่วแน่ ว่าเดี๋ยวพอทำภารกิจทดสอบเสร็จ จะเซ้งร้านโฟร์เอสนี่ให้หลินเฉียงเป็นเจ้าของเอง
“ไปเถอะ”
หลินเทามองส่งหลินเฉียงกลับเข้าไปในร้านโฟร์เอส แล้วตัวเองก็กลับบ้านก่อน
พอหลินเฉียงกลับมาถึงร้าน ก็เรียกจ้าวเสวี่ยทันที “เสี่ยวเสวี่ย——”
“เรื่องพี่ชายแกน่ะ ไม่ต้องพูดอีกแล้ว ฉันไม่มีทางยอมเด็ดขาด” จ้าวเสวี่ยปักใจเชื่อ
“ถือว่าฉันขอร้องเธอได้ไหม” หลินเฉียงอ้อนวอน
จ้าวเสวี่ยไม่ใจอ่อนเลยสักนิด
“เรื่องอื่นพูดง่าย แต่เรื่องนี้ไม่ต้องมาบอก”
“อีกเรื่องหนึ่ง ได้ยินว่าหมู่บ้านตระกูลหลินพวกแกจะโดนเวนคืนแล้ว รีบให้แม่แกเอาโฉนดบ้านเก่าหลังนั้นมาให้เราซะ” จ้าวเสวี่ยว่า
“เธอ——” หลินเฉียงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ รู้สึกแปลกใจในตัวจ้าวเสวี่ย
“อะไรของแก ไหนบอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าพี่ชายแกแต่งงาน เราจะเอาบ้านหลังนั้นก็ไม่ง่ายแล้วนะ อีกอย่าง ฉันเองก็ทำเพื่อลูกของเรานะ แกไม่คิดเพื่อฉัน ก็ต้องคิดเพื่อลูกชายบ้างสิ”
พอยกเรื่องลูกชายขึ้นมา
หลินเฉียงก็ไม่มีแรงเถียงจ้าวเสวี่ย
บางทีจ้าวเสวี่ยอาจจะพูดถูก ทุกอย่างที่พวกเขาทำก็เพื่อลูกของตัวเองทั้งนั้น
แต่แล้วพี่ชายล่ะ พี่ชายเขาจะทำยังไง
…
ทางด้านนี้
หลินเทากลับถึงบ้าน เพราะท่าทีของหลินเฉียงทำให้เขาพอใจมาก จึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
เดินร้องเพลงเข้าบ้าน
เจาซี่ชิวมองแล้วนึกว่าเรื่องเรือนหอ จ้าวเสวี่ยตอบตกลงแล้ว
“คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ เสี่ยวเสวี่ยนี่ใจกว้างนะ ตอบตกลงยอมให้ยืมบ้านแล้วเหรอ”
“เปล่าครับ” หลินเทาบอก
เจาซี่ชิวชะงักไป
“ไม่—มี—แล้วไม่มี ทำไมดีใจจังล่ะ”
เจาซี่ชิวมองหน้าลูกชายหลินเทาอย่างงุนงง
หลินเทายิ้มบาง ๆ ว่า “ผมดีใจที่ท่าทีของเฉียงจื่อที่มีต่อผมครับ จ้าวเสวี่ยไม่ยอมก็จริง แต่เฉียงจื่อยอม”
“บ้านนั้นเสี่ยวเสวี่ยเป็นคนคุม เฉียงจื่อยอมก็ไม่มีประโยชน์” เจาซี่ชิวว่า
“ผมรู้ครับ แต่ผมแค่อยากได้ท่าทีของเฉียงจื่อเท่านั้น” หลินเทาบอก
เจาซี่ชิวฟังแล้วยิ่งมึนงงเข้าไปใหญ่
“เสี่ยวเทา——ทำไมลูกพูดจาดูมีลับลมคมนัยจัง ไม่ได้มีเรื่องอะไรใช่มั้ย”
“ไม่มีครับแม่ ผมกลับตำบลแล้วนะ”
หลินเทาตอบคลุมเครือแล้วรีบจากไป กลับมาถึงตำบลฉีสุ่ย
กำลังจะขึ้นบันไดไปพักที่โรงแรมที่เช่าไว้ ก็เจอสยงรุ่ย เพื่อนสมัยมัธยมปลาย
“รุ่ยจื่อ?”
หลินเทาดีใจจนตกใจ
สมัยมัธยมปลาย เขาสนิทกับสยงรุ่ยมาก ต่อมาหลังจบมัธยมปลาย สยงรุ่ยสอบไม่ติดมหาวิทยาลัยเลยไปต่างถิ่น แล้วก็ขาดการติดต่อไป ช่วงเวลานี้ก็ผ่านมาเกือบสิบปีแล้ว
“พี่เทา เป็นพี่จริง ๆ ด้วย เมื่อกี้ผมนึกว่าดูคนผิดเสียอีก”
สยงรุ่ยยิ้ม มองดูโรงแรม
“พี่เทา——พี่มาที่นี่ทำอะไรครับ”
“ฉันพักที่นี่” หลินเทาบอก
“บ้านพี่ไม่ได้อยู่หมู่บ้านตระกูลหลินเหรอ ไม่กลับบ้านมาอยู่ที่นี่ทำไม”
หลินเทายิ้ม “เรื่องนี้มันยาว อธิบายไม่ชัดเจนในตอนนี้หรอก”
“ได้ ๆ ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง พวกเราสิบปีแล้วไม่ได้เจอกันเลยนะ ไป ไปดื่มกันหน่อย” สยงรุ่ยว่า
หลินเทาคิดดูแล้วก็ไม่มีธุระอะไร จึงพยักหน้าตอบตกลง
ระหว่างดื่มกับสยงรุ่ย หลินเทาได้รู้ว่าสยงรุ่ยไปเซ้งโรงงานที่ต่างถิ่น รับจ้างผลิตตู้ครัวให้คนอื่นโดยเฉพาะ ดูท่าทางก็คงหาเงินได้ไม่น้อย ยังได้ขับรถเบนซ์สีดำคันหนึ่งด้วย
“พี่เทา แล้วพี่ล่ะ ตอนนี้ทำอะไรอยู่” ผ่านไปหลายแก้ว สยงรุ่ยหน้าแดงก่ำ ถามหลินเทาด้วยอาการเมาได้ที่
“ฉันน่ะเหรอ——ก็ขันนอตอยู่ในโรงงาน”
“ไปอยู่โรงงานผมมั้ยครับ ผมให้เดือนละหมื่นเป็นไง” สยงรุ่ยว่า
“จริงเหรอ”
หลินเทาจงใจย้อนถาม
สยงรุ่ย “จริงสิ ก็ความสัมพันธ์ของเรา ผมให้เดือนละสองหมื่นเลย!”
“แกไม่กลัวฉันถือสาเอาจริง ๆ เหรอ”
“พูดอะไรของพี่น่ะ ผมจริงจังนะ พี่เทา จะไปมั้ยครับ”
“ไม่ไปแล้วล่ะ ทางแกมันไกลเกินไป แล้วนี่ฉันก็กำลังจะแต่งงานแล้วด้วย” หลินเทาบอก
“แต่งงานแล้วเหรอ จริงหรือเปล่าเนี่ย พี่สะใภ้ล่ะครับ ทำไมผมไม่เห็น” สยงรุ่ยหันซ้ายหันขวา ทำท่าจะหาเมียของหลินเทาให้เจอเดี๋ยวนั้น
“พอเถอะ ยังไม่ได้แต่งเลย พี่สะใภ้ของแกยังอยู่ในท้องของแม่ยาย” หลินเทาพูดติดตลก
ตอนนั้นเอง สยงรุ่ยก็รับโทรศัพท์สายหนึ่ง สีหน้าหนักใจ ยังไม่ทันที่หลินเทาจะถาม ก็ทิ้งไว้แค่ประโยคว่า ‘ผมมีธุระด่วนนิดหน่อย เดี๋ยวค่อยติดต่อนะ’ แล้วรีบร้อนจากไป
หลินเทาก็ไม่ได้คิดอะไร
มองส่งสยงรุ่ยไปไกลแล้ว หมุนตัวขึ้นบันได นอนลงบนเตียงในโรงแรม หลินเทาหยิบมือถือออกมา ดูข้อมูลการติดต่อของสยงรุ่ยที่เพิ่งบันทึกไว้ เขาคิดว่าอาจมีโอกาสได้ลองหยั่งเชิงสยงรุ่ยดู
แต่ภารกิจตอนนี้คือการหยั่งเชิงญาติ ๆ ของตัวเองต่างหาก
กำลังครุ่นคิด หลินเจี้ยนหมิน พ่อของเขาก็โทรเข้ามา