บทที่ 1 หญิงสาวเอ๊าะในบาร์
(ผู้เขียนเบื่อ ๆ เลยลองคลิกโฆษณาเล็ก ๆ อ่านหนังสือจนดึก รู้สึกว่าเนื้อเรื่องไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ตอนแรกว่าจะปรับแก้ แต่แล้วแรงบันดาลใจก็มา เลยเขียนออกมา...)
(ชื่อคนหรือข้อมูลท้องถิ่นบางอย่างอาจไม่ตรงกับความจริง ขอผู้อ่านใจกว้างด้วยนะครับ เพราะผู้เขียนก็ใช้การตั้งค่าตามเรื่อง ข้อมูลที่เกี่ยวข้องก็ค้นหามาเอง อาจจะไม่เป๊ะ ให้ถือว่าเป็นโลกสมมติปี 2019 แล้วกันนะครับ)
"คนสวย มาคนเดียวเหรอครับ? แลกวีแชทกันหน่อยสิ"
ในบาร์ MUSE ที่ครึกครื้นที่สุดของเซี่ยงไฮ้ ชายสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกเนื้อตัวมันเยิ้มถือแก้วมาร์ตินี่ เดินโซเซเข้าไปหาผู้หญิงที่กำลังดื่มเงียบ ๆ อยู่คนเดียวที่เคาน์เตอร์บาร์
ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาเลย
สูง 183 เซนติเมตร ผมยาวสีดำหยักศกใหญ่สยายบนบ่า ใบหน้าขาวซีดระเรื่อด้วยสีแดงจากฤทธิ์แอลกอฮอล์
ชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำ ถุงน่องสีดำบางเฉียบ รองเท้าส้นสูงวาเลนติโน่ที่เท้า
ที่เว่อร์ที่สุดคือหุ่นของเธอ
คัพไซส์อีทำเอาผ้าของชุดเดรสสายเดี่ยวแทบจะปริแตก ส่งเสียงกรีดร้องอย่างเงียบ ๆ เอวก็เล็กจนไม่สมเหตุสมผล ขาสวยในถุงน่องยื่นยาวออกมาจากชายกระโปรง ยาวจนคนเห็นต้องตั้งคำถามกับชีวิต
ทั่วทั้งบาร์ มีผู้ชายอย่างน้อยสิบกว่าคนแอบมองเธอ
ผู้หญิงคนนี้ชื่อ เสิ่น ม่านอี๋
ปธน.เสิ่น - ฉบับจำกัดเพราะเมา (หุ่นในภาพอาจไม่เป๊ะนะ ไม่งั้นไม่ผ่านการตรวจ)
เธอเป็นแม่แท้ ๆ ของ โจว ฮุ่ย เพื่อนร่วมชั้นของ หลิว เชา
และตอนนี้ หลิว เชา กำลังนั่งอยู่ที่บูธตรงมุมของบาร์ มองเห็นทุกอย่างชัดเจน
"ไปตายซะไป"
เสิ่น ม่านอี๋ ไม่แม้แต่จะเงยมองหัว สวนกลับชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไป
ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกหน้าชา แต่เมื่อเหลือบมองขาสวยในถุงน่องอีกครั้ง ก็ไม่ยอมแพ้ โน้มตัวเข้าไปใกล้อีก
"คนสวย คุณเมามากแล้ว ให้ผมไปส่งที่บ้านไหม?"
"ฉันบอกว่าให้ไปไสหัว ไม่ได้ยินรึไง?"
เสิ่น ม่านอี๋ ฟาดมือลงบนเคาน์เตอร์บาร์อย่างแรง จนแก้วตรงหน้าสั่นกระเด็น
"ฉันเป็นแม่แก!"
ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกถูกด่าจนหน้าแดงก่ำ หนีกลับไปหงอย ๆ
แต่ หลิว เชา สังเกตเห็นว่าเจ้าหมอนี่ไม่ได้ไปไหนไกล แค่นั่งลงที่บริเวณโซฟาข้าง ๆ แล้วหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความ
ดูออกชัด ๆ ว่าจะรอให้ เสิ่น ม่านอี๋ เมาจนหมดสติแล้วค่อยลงมือ
หลิว เชา กำหมัดแน่น เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้มันเหนือจริงเกินไป
ตอนสาย ๆ อยู่ ๆ ตรงหน้าของ หลิว เชา ก็มีพาเนลเสมือนจริงเด้งขึ้นมา
เหมือนหน้าจอระบบในเกมเลย แต่เขามองเห็นได้แค่คนเดียว
ระบบพลังพิเศษอธิบายว่า ระบบนี้จะสุ่มข้อมูลเกี่ยวกับตัวเขาและข้อมูลสุ่มของผู้หญิงคุณภาพสูงออกมาเป็นระยะ ๆ ซึ่งรวมถึงแต่อาจไม่จำกัดแค่ ที่อยู่ของพวกเธอ อันตรายที่กำลังจะเจอ และโอกาสที่จะเกิดการปฏิสัมพันธ์ เมื่อทำภารกิจที่ระบบเผยแพร่สำเร็จ จะได้รับรางวัลที่สอดคล้อง ข้อมูลทั้งหมดเป็นจริง 100%
ความคิดแรกในหัว หลิว เชา ตอนนั้นคือ — ฉันตายกะทันหันรึเปล่านะ? นี่คือพญายมกำลังเล่นตลกกับฉันอยู่รึไง?
แล้วข้อมูลแรกก็มา
"ไปที่ร้านขายสลากฟูไฉ่ทางทิศตะวันตก ซื้อสลากขูดแถวที่สามจากซ้ายใบที่ห้า รางวัลที่ถูกคือ 500 หยวน"
หลิว เชา ลองไปดู
ขูดออก
ถูก 500 จริง ๆ
ตอนนั้นมือเขาสั่นเลย
จากนั้นข้อมูลที่สองก็เด้งขึ้นมา
"ค่ำคืนนี้หลังจากงานเลี้ยง เสิ่น ม่านอี๋ แม่ของ โจว ฮุ่ย จะมาดื่มคนเดียวที่บาร์ MUSE จะมีคนฉวยโอกาสตอนเธอเมาพยายามพาเธอไป"
ระบบเผยแพร่ภารกิจ: ช่วยเหลือ เสิ่น ม่านอี๋
รางวัลภารกิจ: ไอเท็ม ความจำระดับเทพ — จำไม่ลืม!
คำอธิบาย: ทุกสิ่งที่คุณเคยเห็น ไม่ว่าจะเป็นตัวอักษร ภาพ หรือข้อมูล จะถูกจำได้ในทันทีและเก็บถาวรตลอดไป
จำไม่ลืม!
สี่คำนี้ทำให้รูม่านตาของ หลิว เชา ขยายใหญ่ขึ้นเป็นเท่าตัว
ตอนนี้เขาเป็นนักเรียนเตรียมเข้ามหาวิทยาลัย แล้วเขายังอยากสอบต่อปริญญาโทอีก
จำไม่ลืมหมายความว่ายังไง?
หมายความว่าตำราเรียนดูแค่รอบเดียวก็สามารถจารึกในสมองได้ทุกตัวอักษร!
นี่มันโกงชัด ๆ เลย!
ต่อจากนั้น พาเนลภารกิจหลักก็เด้งขึ้นมาเช่นกัน
ภารกิจหลักเผยแพร่ — การควบคุมอย่างเบ็ดเสร็จ
คำอธิบายภารกิจ: ในเซี่ยงไฮ้นี้ ไม่มีเงินก็ไม่มีสิทธิ์พูด คุณต้องสะสมทรัพย์สินเงินสด 100 ล้านหยวนให้ได้ภายในเวลาที่กำหนด และเป็นเจ้าของคอนโดขนาดใหญ่ในทำเลใจกลางเซี่ยงไฮ้
รางวัลเมื่อภารกิจสำเร็จ: กล่องของขวัญสุดยอดจากระบบ
บทลงโทษเมื่อภารกิจล้มเหลว: ระบบจะถูกปิดอย่างถาวร ความสามารถทั้งหมดที่ได้รับมาจะถูกเรียกคืน
เงินสด 100 ล้านหยวน
คอนโดใหญ่ในทำเลใจกลางเซี่ยงไฮ้
หลิว เชา มองภารกิจหลักนี้ หัวหมุนติ้ว
100 ล้านนะ!
ตอนนี้ในบัตรธนาคารเขามียอดเงิน — 432.50 หยวน
รวมกับเมื่อกี้ถูกหวย 500 ก็ราว ๆ 900 กว่า
ห่างจาก 100 ล้านไกลลิบลับ
แต่!
เมื่อระบบให้ภารกิจนี้มา ก็หมายความว่าต้องมีทางไปต่อ
ระบบข้อมูลจะสุ่มเผยแพร่ข้อมูลของผู้หญิงคุณภาพสูงเป็นระยะ ๆ โดยทำภารกิจสำเร็จเพื่อรับรางวัล สะสมทรัพยากรไปทีละขั้น
ก้าวแรกตรงหน้านี้ คือช่วยเหลือ เสิ่น ม่านอี๋
พูดถึง โจว ฮุ่ย แล้ว หลิว เชา ก็หงุดหงิด
โจว ฮุ่ย เป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมของเขา หน้าตาดีมาก และเป็นดาวประจำโรงเรียนด้วย ก่อนหน้านี้เคยมีช่วงหนึ่งที่มีความสัมพันธ์คลุมเครือกับเขา
ตอน ม.6 หล่อนตื้อเขาไม่เลิก ทั้งอ้อน ทั้งเอาใจ พูดเป็นนัยทั้งทางตรงทางอ้อมว่าอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน หลิว เชา เลยทุ่มเทเต็มร้อยติวเตอร์ให้เธอ ผลออกมาน่ายินดีมาก คะแนนเธอถึงเกณฑ์จริง ๆ และยังสมัครเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับเขาด้วย หลิว เชา นึกว่าตัวเองกำลังจะได้มีแฟนแล้ว
แล้วเป็นไงล่ะ?
หลังสอบเสร็จ ทั้งสองคนออกไปข้างนอกด้วยกัน โจว ฮุ่ย ไม่เคยควักกระเป๋าตังค์เลย
ซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ต เธอหยิบ หลิว เชา จ่าย
กินข้าว เธอสั่ง หลิว เชา จ่ายเงิน
แค่เดือนเดียว หลิว เชา คำนวณคร่าว ๆ ว่าใช้ไปกับ โจว ฮุ่ย เกือบ 3,000 หยวน
สำหรับนักเรียนที่หาเงินค่าขนมจากการทำงานพาร์ตไทม์ 3,000 หยวนไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เลย
และพอ หลิว เชา กำลังจะสารภาพรักอย่างเป็นทางการ จู่ ๆ โจว ฮุ่ย ก็ตีตัวออกห่างทันที
ไม่ตอบข้อความ ไม่รับโทรศัพท์
พอ หลิว เชา กำลังจะเลิกตัดใจไปเลย จู่ ๆ ผู้หญิงคนนี้ก็กลับมาร้อนแรงอีกครั้ง มาชวนคุย นัดออกมากินข้าว
ทำแบบนี้ไปมาหลายครั้ง ในที่สุด หลิว เชา ก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ
โจว ฮุ่ย ไม่เคยคิดจะคบกับเขาเลย แค่ใช้ หลิว เชา เป็นเหมือนตู้ถอนเงิน
เวลาจำเป็นต้องมีคนจ่ายเงิน ก็เรียกเขาออกมา
เวลาไม่ต้องการ ก็ทิ้งเขาไว้
เช้าวันนี้ เรื่องนี้ระเบิดหมดเปลือก
โจว ฮุ่ย ส่งข้อความวีแชทให้ หลิว เชา ไปที่ร้านอาหารฝรั่งตรงหน้าประตูโรงเรียน บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย
หลิว เชา ไปแล้ว
พอไปถึงเห็น ข้าง ๆ โจว ฮุ่ย ยังมีอีกคนนั่งอยู่ด้วย
หวัง จื่อหาว
ลูกคนรวยที่ดังฉาวในห้อง
ขับรถ BMW ซีรีย์ 3 แล้วคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าแห่งเซี่ยงไฮ้ ปกติในห้องชอบทำตัวประชดประชันเยาะเย้ยคนอื่น โดยเฉพาะชอบเอาเรื่องฐานะครอบครัวเพื่อนมาล้อเล่น
ครั้งก่อนต่อหน้าทั้งห้องบอกว่า หลิว เชา ใส่รองเท้าก๊อปแบรนด์ผู่เถียน หัวเราะเหมือนคนบ้า
ก็เจ้าหมอนี่แหละ ที่เช้านี้ โจว ฮุ่ย ประกาศอย่างเป็นทางการว่าคบกับเขา
แล้วไงต่อ?
แล้ว โจว ฮุ่ย ก็นั่งอยู่ข้าง ๆ หวัง จื่อหาว ส่งวีแชทบอก หลิว เชา — "หลิว เชา ไหน ๆ แกก็มาแล้ว มื้อนี้แกเลี้ยงนะ ถือว่าฉลองที่ฉันกับจื่อหาวคบกันแล้ว"
ตอนนั้น หลิว เชา เห็นข้อความนี้ ความดันพุ่งปรี๊ด
ประกาศคบกับแฟนใหม่ ให้แฟนเก่าฉุกเฉินมาเป็นคนจ่ายเงิน?
นี่มันเรื่องที่มนุษย์เขาทำกันรึไง?
หลิว เชา ลุกขึ้นทันที
"เลี้ยงแม่แกสิ"
"เงินที่แกเคยให้ฉันจ่ายก่อนหน้านี้ เอาคืนมาหมดเลย"
ตอนนั้นหน้า โจว ฮุ่ย ซีดลงทันที
หวัง จื่อหาว หัวเราะแบบแขวะอยู่ข้าง ๆ
"เฮ้ยเพื่อน แค่ไม่กี่ร้อยเอง เรื่องมากจริง"
"ใครเป็นเพื่อนแก?"
หลิว เชา หยิบมือถือขึ้นมา เปิดบันทึกการโอนเงินและสกรีนช็อตการจ่ายเงินทั้งหมดก่อนหน้านี้ออกมา ทีละรายการ วางลงบนโต๊ะ
"2,867.50 หยวน ขาดไปสตางค์เดียวไม่ได้"
สุดท้ายก็เอากลับมาจริง ๆ
โจว ฮุ่ย โกรธจนหน้าเบี้ยว ขายหน้าต่อหน้า หวัง จื่อหาว มาก
ตอน หลิว เชา หันหลังเดินจากไป พาเนลข้อมูลของระบบก็เด้งขึ้นมา
ตอนนี้ ณ ขณะนี้
หลิว เชา นั่งอยู่ที่มุมบาร์ MUSE มอง เสิ่น ม่านอี๋ ที่กำลังโซเซอยู่ข้าง ๆ เคาน์เตอร์บาร์
ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกเรียกเพื่อนมาอีกสองคน สามคนนั่งอยู่บนโซฟาไม่ไกล จ้องไปที่ เสิ่น ม่านอี๋ แล้วกระซิบกระซาบกัน
รออีกไม่ได้แล้ว
หลิว เชา ลุกขึ้น เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์บาร์
"คุณอาเสิ่น"
เสิ่น ม่านอี๋ ส่ายหัวไปมา หรี่ตามองเขาหลายวินาที
"นายเป็นใคร?"
"ผม หลิว เชา เพื่อนของ โจว ฮุ่ย ครับ เมื่อก่อนเคยไปกินข้าวที่บ้านคุณอาแล้ว"
"อ้อ... หลิว เชา นี่เอง..."
เสิ่น ม่านอี๋ จำได้แล้ว ตบเก้าอี้สูงข้าง ๆ เคาน์เตอร์บาร์
"นั่งสิ"
"อยู่เป็นเพื่อนอาดื่มแก้วนึง"
หลิว เชา นั่งลง เหลือบมองชายสามคนนั้น
เป็นไปตามคาด พอเห็นว่ามีคนมานั่งข้าง เสิ่น ม่านอี๋ ใบหน้าของทั้งสามก็เปลี่ยนไป
ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกถึงกับกำแก้วเหล้าแน่น
"คุณอาเสิ่น ดึกมากแล้ว ผมไปส่งคุณกลับบ้านดีกว่าครับ"
"กลับบ้านอะไร ดื่ม!"
เสิ่น ม่านอี๋ หยิบแก้ววิสกี้ตรงหน้าขึ้นมา รินให้ หลิว เชา แก้วหนึ่ง
"คืนนี้ใครก็อย่าหวังจะให้老娘กลับ"
"พวกสารเลวนั่น..."
เธอดื่มเหล้าในแก้วรวดเดียว แก้มแดงหนักกว่าเดิม
"ทำธุรกิจห่วย ๆ มีแต่คนไม่หวังดีทั้งนั้น"
"แต่ละคนทั้งแก่ทั้งหนุ่ม ตอนดื่มเหล้าก็เอามือมานวดขา老娘"
"老娘 เป็นบรรพบุรุษพวกมัน!"
เสิ่น ม่านอี๋ พูดไปเรื่อย ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น น้ำเสียงก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ
เสียงดนตรีในบาร์กลบบทสนทนาของเธอไปมาก แต่ หลิว เชา นั่งอยู่ใกล้ ได้ยินชัดเจนทุกคำ
ผู้หญิงคนหนึ่งแบกรับหลายบริษัทไว้คนเดียว ต้องไปงานเลี้ยง ถูกพวกผู้ชายมอมเหล้าแล้วลวนลาม
อยู่ ๆ ในใจ หลิว เชา ก็รู้สึกเศร้าขึ้นมา
ที่สำคัญกว่านั้น เขาเห็นว่าชายสามคนนั้นลุกขึ้นแล้ว
กำลังเดินมาทางนี้
พาเนลระบบสว่างวาบขึ้นมา
提示: เป้าหมายกำลังจะเจออันตราย โปรดพาออกจากสถานที่ทันที】
หลิว เชา ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลุกขึ้นประคองแขนของ เสิ่น ม่านอี๋
"คุณอาเสิ่น ไปครับ ผมพาคุณออกไปสูดอากาศข้างนอก"
"ใครจะไปสูดอากาศ... ฉันยังดื่มได้อีก..."
"คุณอาผมเชื่อผมเถอะ ข้างนอกมีของดีให้ดื่ม"
เขาใช้ทั้งปลอบทั้งหลอก พยุง เสิ่น ม่านอี๋ ขึ้นจากเก้าอี้สูง
ผู้หญิงสูง 183 เซนติเมตร ใส่ส้นสูงอีกเกือบ 190 แล้ว ตอน หลิว เชา พยุงเธอเดินออกไป รู้สึกเหมือนกำลังแบกเสาไฟฟ้าที่เดินได้
แต่เสาไฟฟ้าต้นนี้ ให้สัมผัสที่ดีจนเหลือเชื่อ
"ไอ้หนู นี่คนอะไรของแก?"
ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกมาขวางข้างหน้า ใบหน้ามีรอยยิ้มที่ไม่จริงใจ
เพื่อนอีกสองคนก็เข้ามาล้อม
หลิว เชา ไม่สนใจเขา
ผลักมือของชายเสื้อเชิ้ตลายดอกออก แล้วพา เสิ่น ม่านอี๋ เดินตรงไปที่ประตู
"เชี่ย ไอ้เด็กเวร แก..."
"ผมแนะนำให้คุณมองข้างบน"
หลิว เชา ไม่หันกลับไป ชี้ขึ้นไปด้านบน
ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกเงยหน้าขึ้น
บนเพดานของบาร์ กล้องวงจรปิดสามตัวกำลังจับภาพมาที่บริเวณนี้
ไฟแสดงสถานะสีแดงกระพริบอยู่
ใบหน้าของชายเสื้อเชิ้ตลายดอกซีดลงทันที
ภาพบันทึก
ถ้าถูกจับภาพได้ว่าเขาพยายามขัดขวางคนอื่น...
ทั้งสามคนมองหน้ากัน ไม่มีใครกล้าขยับอีก
หลิว เชา พา เสิ่น ม่านอี๋ เดินออกจากประตูบาร์
ลมหนาวยามเช้าตรู่พัดเข้ามา เสิ่น ม่านอี๋ ทั้งตัวก็อ่อนปวกเปียกลงทันที
ร่างสูง 183 เซนติเมตร ล้มใส่ หลิว เชา โดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
หลิว เชา คว้าเอวเธอไว้ เกือบทั้งคนถูกเธอดึงล้มตามไปด้วย
"คุณอาเสิ่น!"
หัวของ เสิ่น ม่านอี๋ ซบลงที่ซอกคอของ หลิว เชา ปากพึมพำงึมงำ
"สารเลว... พวกสารเลว..."
กลิ่นที่ผสมระหว่างน้ำหอมราคาแพงกับแอลกอฮอล์โชยมาแตะจมูก บวกกับสัมผัสระดับอีที่แนบแน่นบนตัว ทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้น
และตอนนี้ เสิ่น ม่านอี๋ ในอ้อมแขน จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้น
ใบหน้าที่เย้ายวนอย่างที่สุดเพราะฤทธิ์เมาอยู่แค่ปลายจมูก
"เสี่ยวเชา..."
"ครับ?"
"นาย... นายว่าเองสวยไหม?"
คำถามนี้ หลิว เชา ไม่รู้จะตอบยังไง
แต่ร่างสูงเกือบ 190 ที่กำลังร้อนผ่าวในอ้อมแขนของเขา ได้ตอบแทนเขาไปแล้ว