เจียงหยวนมองพ่อ ยกมุมปากขึ้นแล้วพูดว่า “งั้นตอนนี้พ่อก็ไปขวางพวกเขาสิครับ”
เจียงไห่เซิงเป็นคนซื่อตรงจริงใจ ถึงกับลุกขึ้นแล้ววิ่งตามหวังไหล่โถวกับพวกเขาไป
เจียงหยวนเห็นดังนั้นก็รีบตะโกนว่า “พ่อ อย่าไปให้เขาด่าฟรีเลยครับ”
แต่น่าเสียดาย
เจียงไห่เซิงไม่ฟังคำเกลี้ยกล่อมของเจียงหยวน
ไม่นานนัก
หน้าผากของเจียงไห่เซิงก็มีเส้นดำเต็มไปหมด
เขาบ่นพึมพำพลางกระโดดขึ้นเรือ พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ไอ้พวกเวรนี่! ฉันหวังดีเตือนพวกเขาแท้ ๆ พวกเขายัง...ยังมาด่าฉันว่าแส่เรื่องชาวบ้าน ฮึ เหมือนหมากัดลวี่ตงปิน ไม่รู้จักคนหวังดีจริง ๆ”
เจียงหยวนกลั้นหัวเราะแล้วพูดว่า “ผมบอกพ่อแล้วว่าอย่าไป พ่อก็ไม่ฟัง ตอนนี้โดนด่าแล้ว สบายใจขึ้นหรือยังครับ?”
เจียงไห่เซิงถลึงตาใส่เจียงหยวน “ไอ้หนู เห็นพ่อโดนด่าแล้ว แกสบายใจนักหรือไง?”
พ่อลูกเถียงกันไปมา คนหนึ่งพูด อีกคนก็โต้ตอบ
ไม่นานนัก พวกเขาก็ขนของที่จับได้ขึ้นรถเข็นจนหมด
ลากรถเข็น
มุ่งหน้าไปยังถนนในคอมมูนอีกครั้ง
เมื่อหอยเป๋าฮื้อสดสองถังถูกนำมาส่งตรงหน้าซ่งจิ้นเซิงแห่งจวี้เฟิงโหลวอีกครั้ง ซ่งจิ้นเซิงก็ถึงกับตะลึงกับภาพตรงหน้า
เมื่อวานหอยเป๋าฮื้อสองถัง วันนี้ก็อีกสองถัง เป็นภาพที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ตามปกติแล้ว หอยเป๋าฮื้อสดก็หาได้ยากมากอยู่แล้ว
แต่เจียงหยวนไปกินโชคดีอะไรมาถึงได้มีของมาส่งต่อเนื่องแบบนี้
ชวนให้คนสงสัยจริง ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่น่าทึ่งก็คือ!
หอยเป๋าฮื้อมีขนาดใกล้เคียงกันแทบทุกตัว ของคุณภาพแบบนี้ ต่อให้มีก็ยังแทบไม่เห็นในตลาด
เขาอยู่ริมทะเลมาหลายปี แต่ไม่เคยพบเรื่องน่าเหลือเชื่อเช่นนี้มาก่อน
“น้องชาย บอกหน่อยสิ นายใช้วิธีอะไรถึงเก็บหอยเป๋าฮื้อมาได้เยอะขนาดนี้? ฉันนึกว่าเปิดร้านเหล้าของตัวเองแล้วหาเงินได้มากพอแล้ว ที่ไหนได้ ตอนนี้ดูท่าวิธีหาเงินของนายจะเจ๋งกว่าฉันเสียอีก”