ซ่งจิ้นเซิงจ้องเจียงหยวนเขม็ง ก่อนจะหัวเราะออกมา “น้องชาย น่าสนใจดีนี่ ฉันเป็นคนออกเงินซื้อเรือ ตอนแบ่งกำไรก็เสนอให้ฉันได้หกส่วน นายยังคิดจะขอมากกว่านี้อีกหรือ”
“เอาละ ในเมื่อเป็นแบบนี้ นายก็บอกมาเองสิว่าอยากได้เท่าไหร่”
เจียงหยวนยิ้มบาง ๆ แล้วตอบว่า “แบ่งกันสองแปด”
ซ่งจิ้นเซิงผุดลุกขึ้นทันที
เขาเบิกตากว้าง มองเจียงหยวนอย่างไม่อยากเชื่อ
ความร่วมมือแบบนี้
เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยจริง ๆ
หลังจ้องเจียงหยวนอยู่นานหลายวินาที
ซ่งจิ้นเซิงก็พยายามข่มความโกรธในใจ แล้วเริ่มคำนวณใหม่อีกครั้ง
แต่แล้ว
ก่อนที่เขาจะคำนวณเสร็จ
เจียงหยวนก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง “เจ้าของร้านซ่ง วางใจเถอะครับ ร่วมมือกับผมแล้ว คุณไม่มีทางเสียเปรียบแน่นอน”
“เรือใบติดเครื่องยนต์ตัวเรือไม้ลำใหม่ รวมอุปกรณ์ประมงทุกอย่างแล้ว ราคาสูงสุดก็แค่หนึ่งหมื่นหกพันหยวนเท่านั้น”
“ตอนนี้ก็ใกล้เดือนพฤษภาคมแล้ว เหลือเวลาอีกเจ็ดเดือนกว่าจะถึงปีใหม่”
“ถ้าคุณลงทุนตอนนี้ ผมยินดีทำการพนันเชิงธุรกิจกับคุณ”
“ขอเวลาให้ผมเจ็ดเดือน ผมจะแบ่งกำไรให้คุณสองส่วน และทำให้คุณได้ทุนคืนครบก่อนสิ้นปี”
“ถ้าผมหาเงินคืนทุนไม่ได้ รายได้ทั้งหมดในเจ็ดเดือนนี้ยกให้คุณ ส่วนค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ในการออกทะเล ผมจะรับผิดชอบเอง”
เจียงไห่เซิงฟังมาถึงตรงนี้ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
ให้ตายสิ
นี่ไม่ใช่การพนันเชิงธุรกิจแล้ว