ในตอนนั้นเอง
จู่ ๆ ก็มีหญิงอ้วนคนหนึ่งเดินออกมาจากฝูงชน
คนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นชุยอ้ายฉิน ภรรยาของหลิวเจี้ยน
ชุยอ้ายฉินเห็นสามีของตัวเองถูกเฉียวเยว่หงเล่นงาน
นางก็พุ่งเข้าใส่เฉียวเยว่หงราวกับรถถัง
เห็นได้ชัดว่าเฉียวเยว่หงกำลังจะเสียเปรียบ
เจียงหยวนจึงรีบก้าวยาว ๆ เข้าไปขวางหน้าชุยอ้ายฉิน “ป้าครับ ป้าจะทำอะไร?”
ชุยอ้ายฉินยื่นมือออกมา ผลักเข้าที่อกเจียงหยวนอย่างแรง
พูดตามตรง
ถ้าเจียงหยวนไม่ได้เตรียมตัวไว้ก่อน
แถมร่างกายยังแข็งแรงอยู่แล้ว เขาคงถูกชุยอ้ายฉินผลักจนล้มลงกับพื้นแน่
เขาเซถอยหลังไปหลายก้าว
กว่าจะยืนได้อย่างมั่นคง เขาก็รีบตะโกนบอกเฉียวเยว่หงว่า “เฉียวเยว่หง เธอยังจะทำอะไรเหลวไหลอีก? ไปสิ ตอนนี้ไปตามผู้ใหญ่บ้านของเรามา”
“เรื่องนี้ใช่ว่าจะไม่มีที่ให้พูดกันด้วยเหตุผล เธอตีกับเขาแล้วจะแก้ปัญหาได้หรือไง?”
เจียงหยวนพูดราวกับกำลังผดุงความยุติธรรม
เฉียวเยว่หงเข้าใจเจตนาของเขาทันที
นางรีบอ้อมไปทางด้านหลังฝูงชน เดินออกไปนอกประตูพลางตะโกนใส่หลิวเจี้ยนว่า “ไอ้แก่ รอไว้เถอะ ฉันจะไปตามคนมาช่วยตัดสินความเดี๋ยวนี้แหละ”
เดิมทีชุยอ้ายฉินตั้งใจจะตามไป
แต่พอหันไปมอง เฉียวเยว่หงก็ออกไปนอกประตูแล้ว
ชุยอ้ายฉินกำหมัดแน่นแล้วด่าว่า “นังแพศยา อย่าหนีสิ หนีทำไม? ฉันยังอยากสู้กับแกอีกสักยกสองยก!”
หันกลับมาดูหลิวเจี้ยน
เขาทำหน้าหงอ เงยหน้าด่าเจียงหยวนอย่างไม่สบอารมณ์ “ไอ้เด็กเวร แกนี่มันร้ายจริง ๆ เห็นนังแพศยานั่นตบฉัน แกกลับเงียบกริบ”