หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เจียงหยวนก็ดึงความคิดกลับมาสู่เรื่องตรงหน้า
เขาพลันนึกขึ้นได้
ช่วงสองสามวันนี้อาจมีพายุไต้ฝุ่นพัดเข้ามา
พายุไต้ฝุ่นลูกนี้น่าจะกินเวลาราวสี่วัน
พูดอีกอย่างก็คือ
ตลอดสี่วันนี้ เขาออกทะเลไม่ได้เลย
ออกทะเลไม่ได้ ก็ย่อมหาเงินไม่ได้
ดังนั้น
เวลาที่เหลือให้เขาหาเงินให้ครบสามพันหยวน
จึงสั้นกว่าสิบวันที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้
พอรู้ตัวเรื่องนี้
เจียงหยวนก็พลันตบต้นขาตัวเองอย่างแรง
เสียง “เพี๊ยะ” ดังสนั่น
เจียงไห่เซิงสะดุ้งตื่น มือกำหอกปลาที่วางอยู่ข้างตัวไว้แน่น “เกิดอะไรขึ้น? มีคนมาก่อเรื่องอีกแล้วเหรอ?”
เจียงหยวนส่ายหน้า “เปล่า ไม่มีอะไร! ผมแค่ดูสภาพอากาศ รู้สึกว่าช่วงนี้เหมือนจะมีพายุไต้ฝุ่น”
เจียงไห่เซิงหาวพลางพูดติดตลก “มีพายุไต้ฝุ่นก็ดีสิ พอมีพายุไต้ฝุ่น แกก็หาเงินพวกนี้ไม่ได้ พ่อจะได้วางใจขึ้นหน่อย”
แต่เจียงหยวนไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ
หลังจากค่อย ๆ รวบรวมสติกลับมา
เขาก็เหลือบมองคันเบ็ดที่อยู่ข้างเรือประมง
ตอนนี้เพิ่งสองทุ่มกว่า เขาคงยังนอนไม่หลับในเร็ว ๆ นี้
เรือจอดว่างไว้ก็เท่านั้น
พรุ่งนี้เช้าราวตีห้าก็ต้องออกทะเล ช่วงเวลาหลายชั่วโมงนี้
สู้ออกเรือไปดีกว่า
ไปหาจุดตกปลาแถวปากแม่น้ำ ซึ่งอยู่ห่างออกไปข้างหน้าราวห้าหกไมล์ทะเล
ถ้าโชคดี
อาจตกปลาจวดแดงได้สักสองสามตัว
แล้วกลับมาก่อนออกทะเลช่วงน้ำขึ้นตอนเช้า ก็พอชดเชยผลกระทบจากวันที่มีพายุไต้ฝุ่นได้