หวังชุยฮวาอ้าปากค้างไปครึ่งหนึ่ง รีบหันไปมองจางหงปิง
จางหงปิงพูดเสียงเย็นว่า “มองผมทำไม? พวกคุณเป็นฝ่ายตกลงไกล่เกลี่ยเอง ตอนนี้อีกฝ่ายเสนอเงื่อนไขแบบนี้มา พวกคุณก็เลือกปฏิเสธได้”
หวังชุยฮวาจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร?
ถ้าปฏิเสธเมื่อไร
ลูกชายก็จะถูกพาตัวไปเมื่อนั้น
คิดถึงตรงนี้ นางก็ได้แต่ก้มหน้าลงอย่างจำใจ
“ได้ ได้ ฉันตกลง ฉันตกลงทุกอย่าง!” หวังชุยฮวาเสียใจจนแทบไส้เขียว
ถ้ารู้แต่แรกว่าเรื่องจะบานปลายมาถึงขั้นนี้
ตอนแรกนางยอมรับข้อเสนอของเจียงหยวนเสียก็ดีแล้ว
ถึงจะเสียหน้าก็เถอะ
แต่ลูกชายของนางก็ไม่ต้องเลือดตกยางออก
ถ้าถูกพาตัวไปขังสักหลายปีจริง ๆ ต่อจากนี้จะใช้ชีวิตกันอย่างไร!
เมื่อเห็นหวังชุยฮวาพยักหน้าแล้ว จางหงปิงก็ลุกขึ้นยืน พูดทีละคำว่า “ดี ในเมื่อพวกคุณยอมรับทุกข้อเสนอของคอมเรดเจียงหยวนแล้ว ต่อจากนี้ก็ทำตามที่คอมเรดเจียงหยวนพูด ต้องขอโทษก็ขอโทษ จะจัดการอย่างไรก็จัดการตามนั้น”
พูดจบแล้ว
จางหงปิงก็หันไปมองจ้าวไห่หยาง “แล้วคุณล่ะ ยอมรับการไกล่เกลี่ยไหม?”
จ้าวไห่หยางเหลือบมองปืนดำใหญ่ในมือจางหงปิงไม่หยุด
พอนึกถึงความเป็นไปได้ที่ตัวเองจะถูกขังสิบปีแปดปี เขาก็รีบพยักหน้าพูดว่า “ผมตกลง ผมตกลง...”
สีหน้าของจางหงปิงจึงผ่อนคลายลงอยู่บ้าง
เขาหันไปบอกเจียงหยวนว่า “คอมเรดเจียงหยวน ตอนนี้คุณจัดการเรื่องนี้ตามเงื่อนไขที่เสนอไว้ได้แล้ว”
ต้องยอมรับเลยว่า