หลิวกุ้ยหลานน้ำตาไหลพรากทันที “อาหยวน พูดอะไรเหลวไหลแบบนั้น? ไม่ได้นะ ช่วยก็ช่วยได้ แต่จะทำให้ครอบครัวเราต้องแตกแยกเพราะเรื่องของคนอื่นไม่ได้!”
เห็นแม่ร้องไห้ เจียงหยวนก็หัวเราะออกมา “ฮ่า ๆ แม่คิดอะไรอยู่? ถ้าไม่มั่นใจเต็มสิบส่วน ผมจะช่วยลุงหลีเรื่องนี้ได้ยังไง?”
“วางใจเถอะ ที่ผมให้พวกแม่ไปหาจิ้งชิวก่อน พูดตรง ๆ ก็แค่กลัวว่าเดี๋ยวจะทำให้เด็กตกใจ”
“ส่วนเรื่องที่ว่าจะทำให้ครอบครัวเราแตกแยก จะเป็นไปได้ยังไง?”
ได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง
เจียงหยวนย่อมรู้ดีว่าควรหลีกเลี่ยงความเสี่ยงอย่างไร
อย่างเช่นการขายกำยานขาวครั้งนี้
เดิมทีถ้าเขาหาช่องทางขายเอง ก็ย่อมได้เงินเพิ่มอีกไม่น้อย
แต่การหาช่องทางขายเองนั้นมีความเสี่ยงแฝงอยู่มากเกินไป
เขายอมได้เงินน้อยลงหน่อย ก็ไม่อยากเอาตัวเองไปเสี่ยง
อย่างไรเสีย สภาพแวดล้อมในตอนนี้ก็ยังไม่สงบสุขเหมือนหลายสิบปีข้างหน้า
หากทำอะไรโดยพิจารณาไม่รอบคอบ
ก็อาจนำภัยถึงชีวิตมาสู่ตัวเองได้
เจียงไห่เซิงเห็นภรรยาร้องห่มร้องไห้
เขาจึงเดินเข้าไป ยิ้มประจบพลางพูดว่า “คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก อาหยวนยังเด็กไม่ใช่หรือ? แล้วก็ยังมีผมอยู่ด้วย”
หลิวกุ้ยหลานกลับเหลือบมองเจียงไห่เซิง พลางเช็ดน้ำตาและพูดเสียงสะอื้น “คุณยังกล้าพูดอีกเหรอ?”
“ถ้าให้อาหยวนไปคนเดียว ฉันยังวางใจเสียกว่า เด็กคนนี้ถึงก่อนหน้านี้จะเหลวไหลไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้บ้าบอเหมือนคุณ”
หลิวกุ้ยหลานกับเจียงไห่เซิงใช้ชีวิตร่วมกันมาค่อนชีวิต