“ไอ้แก่! บอกให้เบาๆ ยังไงก็ไม่ฟัง!”
“แม่กำลังจะไปแล้ว ยังไม่ยอมเสียเปรียบใครอีก พละกำลังทั้งหมดเอาไปใช้กับแม่จนหมด!”
เสียงบ่นดังขึ้นปลุกเจียงหยวนให้ตื่น
ลืมตาขึ้นมา
เขาก็เห็นตะเกียงน้ำมันก๊าดจุดอยู่หน้าเตียง หญิงสาววัยกลางคนคนหนึ่ง端着ชามบะหมี่เดินเข้ามา
หญิงสาวคนนี้สวมเพียงเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้สีขาว ปล่อยคอเสื้อหลวมๆ
พอจะมองเห็นเสื้อในสีแดงน้ำที่อวบอิ่มอยู่ข้างใน
เห็นเจียงหยวนจ้องมองตัวเอง เฉียวเยว่หงก็ปรายตามองเขา:“มองอะไร? เมื่อกี้ยังไม่เหนื่อยพออีกเหรอ?”
เจียงหยวนรีบลุกขึ้นนั่ง มองเธออย่างไม่กล้าเชื่อ:“พี่เฉียว...พี่เฉียว? ทำไมพี่ยังมีชีวิตอยู่? ผมฝันไปหรือเปล่า?”
เฉียวเยว่หงสีหน้าบึ้งลงทันที พูดเสียงเข้ม:“ไอ้หนู พูดจาอะไรของแก? พี่ไม่ได้แค่ยังมีชีวิตอยู่ แต่กำลังจะเข้าเมืองไปทำงานหาเงินก้อนโตแล้ว!”
“เข้าเมืองไปทำงาน...”
เจียงหยวนเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เงยหน้าขึ้นก็เห็นกระจกที่หัวเตียง
ในกระจก เขาขาวสะอาดหล่อเหลา ไม่มีวี่แววของถูกคลื่นลมทะเลทำลาย หรือถูกเวลากัดกร่อน
ส่วนปฏิทินที่แขวนอยู่บนกำแพง เขียนว่า เดือนเมษายน ปี 1982!
“ผม...ผมเกิดใหม่?”
เจียงหยวนลูบหน้าที่ยังไม่ถูกคลื่นทะเลทำลาย ใจสั่นระรัวด้วยความตกใจ
เฉียวเยว่หงเห็นท่าทางเขาแบบนั้น ก็ถุยน้ำลาย:“ทำอะไรอยู่ เงียบๆ อยู่ได้ ไม่รีบลุกขึ้นกินบะหมี่แล้วกลับบ้านไป?”
“อีกเดี๋ยวพอรุ่งสาง พี่ก็จะไปแล้ว”
เจียงหยวนตั้งสติได้ รีบคว้าข้อมือเฉียวเยว่หงไว้:“ไม่! พี่จะไปไม่ได้! เข้าเมืองไม่ได้!”
เฉียวเยว่หงดึงมือออก พูดเสียงเข้ม:“พูดเหลวไหล! พี่ไม่ได้แต่งงานกับแก แกจะมีสิทธิ์อะไรมาห้ามพี่?”
เจียงหยวนพูดอย่างไม่ลังเล:“พี่เฉียว เรื่องแต่งงานกับผม พี่ไม่ต้องคิดมาก แต่ที่ผมไม่ให้พี่ไป เพราะเป็นห่วงพี่จริงๆ!”
“ถุย!”
เฉียวเยว่หงถุยน้ำลาย:“พี่รู้ว่าแกไม่แต่งงานกับพี่ แต่พี่ไม่ใช่เด็กสาวโง่ๆ แกเคยแต่งมาแล้วสองคน ใครไม่โดนแกเบื่อหน่ายแล้วทิ้งไปบ้าง?”
“ฮึ! ยังจะพูดว่าห่วงพี่อีก? แกก็แค่อยากให้พี่อยู่ที่หมู่บ้านต่อไป จะได้หาโอกาสมาหาพี่เพื่อระบายอารมณ์ใช่ไหม?”
หนุ่มๆ หน้าตาดี ร่างกายแข็งแรง เล่นๆ ไปก็ได้
ถึงเขาจะอยากแต่งจริงๆ เธอก็ไม่มีทางแต่ง!
เพราะว่า
เธอกลัวคนอื่นนินทา!
เธอเอนตัวพิงหัวเตียง ขาเนียนๆ วางบนตักเจียงหยวน ยิ้มหวาน:“น้าของพี่ส่งจดหมายมาให้พี่ไปหาเขาที่เซินเจิ้นแล้ว”
“เซินเจิ้นน่ะ ที่นั่นเต็มไปด้วยทอง...”
“อย่าเพิ่งคิดถึงทองที่ไหนเลย คิดก่อนเถอะว่าพี่ไปแล้วจะรอดไหม!”
เจียงหยวนดึงเฉียวเยว่หงเข้ามากอด
แล้วซบหน้าลงที่ลำคอเธอ พูดทีละคำ:“เซินเจิ้นแม้จะดี แต่ช่วงนี้ผู้หญิงอย่างพี่ไปคนเดียว เขาขายพี่ทิ้งยังไงพี่ยังไม่รู้เลย!”
ชาติก่อน
เขาแต่งงานสองครั้ง มีผู้หญิงสามคน
แต่เพราะความเหลวไหลและไร้ความสามารถของเขา ผู้หญิงทั้งสามคนก็ไม่มีใครได้ดี
แม้สุดท้ายเขาจะสำนึกผิด ตั้งใจทำงานจนกลายเป็นเจ้าของธุรกิจสัตว์น้ำอันดับหนึ่งของประเทศ
แต่ความเสียใจและความผิดหวังในใจลึกๆ ก็ไม่สามารถแก้ไขได้
เฉียวเยว่หงเป็นผู้หญิงคนที่สามของเขา!
เธอเป็นคนมีวาสนาน้อย แต่งงานได้ไม่ถึงครึ่งปี สามีและพ่อแม่สามีออกทะเลจับปลา แล้วเรือไม้ถูกคลื่นซัดคว่ำ ทั้งสามคนเสียชีวิตทั้งหมด
แต่
เธอก็ใช้ความดุเดือดของตัวเอง รักษาบ้านของพ่อแม่สามีไว้ และอยู่ที่หมู่บ้านซาปู้
ถูกเขาหลอกขึ้นเตียง อยู่กินกับเขาโดยไม่มีสถานะครึ่งปี
สุดท้ายก็ไปเซินเจิ้นหาลุงของเธอ
ต่อมาเขารวย พยายามหาทางตามหาเฉียวเยว่หงเพื่อชดเชย
ถึงได้รู้ว่า ลุงที่ว่า แท้จริงแล้วเป็นพ่อค้ามนุษย์
เฉียวเยว่หงถูกเขาขายไปที่ภูเขา ต้องทนทุกข์ทรมาน
ปีถัดมาก็ฆ่าตัวตาย
เจียงหยวนนึกถึงเรื่องราวในชาติก่อน และความตื่นเต้นที่ได้เกิดใหม่
น้ำตาก็ไหลออกมา
“เอ๊ะ แกหยุดทำไม?” เฉียวเยว่หงคิดว่าเจียงหยวนพักหายใจแล้ว คงอยากจะ折腾เธออีกครั้ง
แต่ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นน้ำตาที่หางตาเจียงหยวน
เธอเข้าใจผิดคิดว่าเจียงหยวนร้องไห้เพราะเธอคนเดียว ถามว่า:“แก...ร้องไห้เหรอ?”
จากนั้นก็พูดเสียงเข้ม:“อายุขนาดนี้แล้ว ยังจะมาทำเป็นน่ารักอีก แต่พี่ก็อยู่กับแกแบบไม่มีสถานะไม่ได้นี่นา?”
เจียงหยวนนึกถึงความอบอุ่นที่เขามีกับเฉียวเยว่หงตลอดครึ่งปีนี้ พูดอย่างจริงจัง:“ถึงเราจะไม่แต่งงานกัน ผมก็หาเงินเลี้ยงพี่ได้!”
“อะไรนะ?”
เฉียวเยว่หงงงไปชั่วครู่ จู่ๆ ก็ผลักเขาออก พูดเสียงเย็น:“ถ้าคำพูดนี้เป็นคนอื่นพูด พี่อาจจะเชื่อ แต่จากปากแกพูด ใครเชื่อก็โง่!”
เพราะว่าสิบลี้แปดบ้านใครไม่รู้จัก “คุณชายใหญ่” แห่งตระกูลเจียง
เป็นที่รู้จักในเรื่องรักทีละคน
พอจากไปก็ลืมทีละคน
เจียงหยวนรีบพูดแทรก:“ไม่เป็นแบบนั้น! ขอแค่พี่ไม่ไปเซินเจิ้น ต่อไปผมจะพยายามหาเงินเลี้ยงพี่แน่นอน!”
ฟ้าสวรรค์ให้โอกาสเขาได้เริ่มต้นใหม่
เขาอยากแค่ชดเชยความเสียใจในชาติก่อน จะไปทำผิดซ้ำอีกได้ยังไง?
เฉียวเยว่หงหรี่ตาลง:“แกจะเอาไรมารับประกัน?”
เจียงหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พูด:“ตอนนี้ผมยังเอามาไม่ได้ แต่ขอเวลาผมหน่อย ไม่เกินครึ่งเดือน ผมจะทำให้พี่เห็นความตั้งใจของผม ได้ไหม?”
เฉียวเยว่หงอึ้งไปสนิท
มองเจียงหยวนเหมือน不认识 เขา
ต้องรู้ว่าเจียงหยวนเป็นคนเจ้าชู้ชื่อดังในหมู่บ้านแถบนี้
เจียงเหล่าเอ้อกับเมีย มีลูกสาวสี่คนกว่าจะได้ลูกชายคนนี้มา ทะนุถนอมเหมือนแก้วตาดวงใจ
เลี้ยงเขาให้เป็นคนหัวดื้อรั้น
แม้แต่ตอนอายุสิบแปดที่ออกตัวแรงในการตามจีบจิวจิ้งชิว หญิงสาวที่มาอยู่หมู่บ้านเพื่อปฏิรูป
ก็ไม่เคยลดตัวลงขนาดนี้มาก่อน
ตอนนี้กลับเชื่อฟังขนาดนี้?
เฉียวเยว่หงใจเต้น แต่แล้วก็ยังเม้มปากพูด:“พอเถอะ กินบะหมี่ชามนี้แล้วกลับบ้านไป! แกไม่ได้กลับมาสองวันแล้ว เดี๋ยวพ่อแม่แกตามมาหา พี่ไม่รู้จะอธิบายยังไง”
พอพูดถึงพ่อแม่ เจียงหยวนก็รู้สึกขมขื่นในใจ
หลายปีมานี้ เพราะเขาทำตัวเหลวไหล พ่อแม่เลยหมดหวังในตัวเขา
ชาติก่อนถึงตายก็ยังไม่ให้อภัยเขา
โชคดี
โชคดีที่ทุกอย่างยังทัน
เจียงหยวนหายใจเข้าลึกๆ ลุกขึ้นพูด:“ผมรู้ว่าพี่ยังไม่เชื่อ แต่ผมจะพิสูจน์ให้พี่เห็น! พี่อย่าเพิ่งไป รอผมครึ่งเดือนได้ไหม?”
ไม่รอให้เฉียวเยว่หงพูดอะไร เขาก็รีบวิ่งตรงไปที่ท่าเรือ
ออกทะเลจับปลาหาเงิน น่าจะเป็นหน้าที่ของเขา
แต่ชาติก่อนเขาถูกตามใจ ไม่เคยขึ้นเรือเลย
ตอนนี้เกิดใหม่แล้ว ก็ควรแบกรับหน้าที่ดูแลครอบครัวแล้ว!
เขาจะไปท่าเรือ ตามพ่อแม่ไปออกทะเล พิสูจน์ให้พ่อแม่เห็น
เขาจะกลับตัวเป็นคนดี!
ช่วงนี้เพิ่งเลยเที่ยงคืนไป เป็นเวลาที่ชาวประมงออกทะเล
ท่าเรือคึกคักมาก พอเห็นเจียงหยวนมา ก็แตกฮือทันที
“โอ้! พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วเหรอ?”
“คุณชายใหญ่ตระกูลเจียงจะมาทำงานที่ท่าเรือด้วย?”
“ทำงานอะไรล่ะ เพิ่งปีนลงจากตัวผู้หญิงมา แล้วมาหาพ่อแม่ขอเงินไปเล่นการพนันมากกว่า!”
ทุกคนหัวเราะกันใหญ่
เจียงหยวนทำเป็นไม่ได้ยิน เดินหาพวกเรือของครอบครัวไปเรื่อย
บังเอิญเห็นพ่อแม่อยู่บนเรือเตรียมตัวจะออก
เขาก้าวยาวๆ เข้าไป:“แม่ กลับบ้านไปเถอะ คืนนี้ผมจะออกทะเลกับพ่อ!”
เจียงไห่เซิงและหลิวกุ้ยหลานทั้งคู่อึ้ง มองหน้ากัน
เจียงไห่เซิงสีหน้าบึ้ง:“คิดจะเล่นอะไรอีก?”
“ครั้งนี้แกพูดยังไงก็ไม่มีวันได้เงินไปอีก!”
ลูกชายที่เคยทะนุถนอม
ตอนนี้กลับมองเหมือนศัตรู
เจียงหยวนเจ็บแปลบที่หน้าอก ตาแดงขึ้นทันที รีบพูด:“พ่อแม่ครับ ผมรู้แล้วว่าผมผิด ผมอยากออกทะเลทำงานกับพ่อจริงๆ เชื่อผมสักครั้งเถอะ!”
มีคนหัวเราะ:“คุณชายใหญ่นึกอะไรก็ทำอย่างนั้น ถ้าแกทำงานจริงจังได้ พระอาทิตย์คงขึ้นทางตะวันตก!”
“ใช่สิ ใครไม่รู้จักนิสัยคุณชายใหญ่”
“แถบนี้ คงหาคนที่สองแบบคุณชายใหญ่ไม่ได้แล้ว ไห่เซิงมีความสามารถจริงๆ!”
เจียงไห่เซิงได้ยินแล้วหน้าดำเป็นไก่เผา ตะโกน:“ไสหัวไป! ฉันบอกแล้ว ฉันไม่ยอมรับแกเป็นลูก!”
พูดจบก็หยิบไม้ยาวถ่อเรือออกจากท่าเรือ เรือถอยหลังอย่างแรง
เขาก้มลงจับด้ามพาย ผลักแล้วดึง เรือก็แล่นออกสู่ทะเลอย่างมั่นคง
เจียงหยวนยืนนิ่งอยู่บนฝั่ง น้ำตาไหลลงมาในที่สุด
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็กระโดดลงทะเล ไล่ตามเรือของครอบครัวไป
เพิ่งว่ายออกไปได้ไม่ไกล พระแม่จ้าวซื่อเงินที่ห้อยอยู่ที่คอของเขา
จู่ๆ ก็เปล่งแสงจางๆ พุ่งเข้าไปที่หน้าอกเจียงหยวน
วินาทีถัดมา
ตรงหน้าเจียงหยวน ปรากฏม้วนกระดาษเรืองแสง
ม้วนกระดาษค่อยๆ กางออก เป็นแผนที่ทะเล!
บนแผนที่พื้นสีน้ำเงินเข้ม มีแสงเรืองๆ หลายสิบจุดลอยนิ่งๆ ทั้งใหญ่เล็ก สว่างมืด
มองแสงที่เคลื่อนไหวตลอดเวลา เจียงหยวนใจเริ่มเต้นแรง
ไม่ต้องคิดเลย แสงเหล่านี้มันน่าจะเป็นปลา!
ตอนที่เขากำลังจะศึกษาลึกลงไป
น้ำทะเลหนึ่งอึกก็พุ่งเข้าปากเขา...