เรือยังคงแล่นเข้าใกล้เกาะจวดเหลือง
คนบนเรือเตรียมงานเบื้องต้นเรียบร้อยแล้ว
เหลือเพียงรอเจียงหยวนออกคำสั่ง พวกเขาก็พร้อมลงอวนได้ทุกเมื่อ
เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละวินาที
เก้าโมงเช้า
เมื่อเรือแล่นมาถึงเหนือฝูงปลา เจียงหยวนก็มองเห็นทิศทางการเคลื่อนที่ของฝูงปลาได้อย่างชัดเจน
เขาตะโกนบอกเจียงไห่เซิงที่เฝ้าอยู่ตรงทางเข้าห้องบังคับว่า “พ่อครับ บอกลุงหลีให้ลดความเร็วเดี๋ยวนี้”
เจียงไห่เซิงตะโกนบอกหลีว่านเทียนที่อยู่ในห้องบังคับ
เจียงหยวนโบกมือเรียกโจวต้าฟากับหลี่โหย่วชิ่งที่เตรียมลงอวนอยู่ไม่ไกล
ทั้งสองรีบลงอวนทันที
ในเวลาเดียวกัน
ทางด้านหลัง
หวังหมิงจวินเห็นเรือด้านหน้าลดความเร็วและเริ่มลงอวนแล้ว
เขารีบตะโกนบอกหลีซานไฉ่ว่า “ลุงหลี เรือข้างหน้าเริ่มลงอวนแล้ว พวกเราลงอวนตอนนี้เลยไหม?”
แต่หลีซานไฉ่กลับกอดอก ท่าทางมั่นใจเต็มเปี่ยม พลางโบกมือปฏิเสธ “ไม่ รอต่อไป!”
หวังหมิงจวินขมวดคิ้วแน่น “จะรอถึงเมื่อไหร่กัน?”
หลีซานไฉ่ทำหน้าดุดัน “บอกให้รอก็รอสิ จะพูดมากอะไรนักหนา?”
หวังหมิงจวินทำได้เพียงกำมือที่ชุ่มเหงื่อ แล้วรอต่อไป
บนเรือของเจียงหยวน
ตอนนี้หลีว่านเทียนอยู่ในห้องเรือ คอยบังคับเรือตามคำสั่งของเจียงหยวนทุกอย่าง
ส่วนคนอื่น ๆ
ย่อมไม่มีเวลาสนใจเรือที่อยู่ด้านหลัง
ทุกคนต่างยุ่งอยู่กับหน้าที่ของตัวเอง
เจียงหยวนยืนอยู่ข้างกราบเรือ แล้วเปิดแผนที่ทะเล
เขาตรวจดูสภาพของอวนอย่างละเอียด
พร้อมกับสังเกตระยะห่างระหว่างแนวหินปะการังใต้น้ำ อวน และตัวเรือ