ฝูงผึ้งซิ่งถูกเจียงหลิงจัดให้อยู่ข้างหน้าต่างมุ้งลวดบนชั้นสอง โดยใช้แผ่นกั้นล้อมรอบไว้
ทั้งระบายอากาศได้ และไม่บินออกมาทำร้ายคนด้วย
เพียงแต่เธอไม่เคยเลี้ยงผึ้งมาก่อน จึงไม่รู้ว่าต้องเตรียมอะไรให้พวกมันบ้าง
เมื่อวานเธอขังพวกมันไว้ในห้องน้ำตลอดทั้งวัน ผึ้งซิ่งดูหงอย ๆ ไม่รู้ว่าพอย้ายไปชั้นสองแล้วสภาพจิตใจจะดีขึ้นหรือเปล่า
ถ้าผึ้งซิ่งตาย แผนเพาะพันธุ์ผึ้ง ผลิตน้ำผึ้ง และขยายฝูงผึ้งของเธอก็เป็นอันพังไม่เป็นท่า
จัดการทุกอย่างเสร็จ เจียงหลิงก็ไปเตรียมมื้อเย็นที่ห้องอาหารชั้นสาม
ผักยำที่เธอกักตุนไว้นี้ เธอจ้างคนส่งของไปซื้อจากตลาดสดใกล้ ๆ โดยเฉพาะ
ร้านเก่าแก่แห่งนั้นเปิดมานานกว่า 20 ปี ผ่านคู่แข่งมานับไม่ถ้วน แต่ก็ยังตั้งตระหง่านอยู่ในตลาดสดได้ไม่หวั่นไหว
ผักยำรสเลิศเป็นหนึ่งไม่มีสอง วัตถุดิบสดใหม่ มีทั้งเนื้อสัตว์และผัก โดยเฉพาะน้ำมันพริกสีแดงที่คลุกอยู่ด้วย กลิ่นหอมยั่วน้ำลาย
ต่อให้มีแค่น้ำมันพริกไว้คลุกข้าวสวย เธอก็กินได้ถึงสามชามใหญ่
เพิ่งหยิบผักยำออกจากกล่องเก็บของ กลิ่นหอมก็ฟุ้งไปทั่วห้องอาหารแล้ว
ได้กลิ่นน้ำมันพริกเผ็ดหอม เจียงหลิงก็เจริญอาหารขึ้นมาทันที ถึงขั้นไม่มีเวลาจะเปิดนิยายอ่าน เธอก้มหน้าก้มตาซัดข้าวชามใหญ่จนหมด
เวลามนุษย์ได้กินของอร่อย ก็มักอดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงถอนหายใจอย่างพึงพอใจออกมาจากลำคอ
เจียงหลิงรู้สึกเหมือนต่อมรับรสกำลังเต้นระบำ อร่อยจนแทบระเบิด!
เจาไฉได้ยินเสียงก็ส่ายหางกระโดดขึ้นโต๊ะอาหาร แล้วดมกลิ่นในชามอย่างสงสัย
แค่มองตาก็รู้ นี่ไม่ใช่ของที่เหมียวชอบ
มันกลับไปประจำที่อย่างว่าง่าย ก้มหน้ากินอาหารกระป๋องสูตรหลักที่เจียงหลิงเปิดให้ ข้างในยังใส่น้ำมันปลา วิตามิน และอาหารเสริมสารอาหารต่าง ๆ ไว้ด้วย