ชาติที่แล้ว
【เธอกินเถอะ แม่ไม่หิว】ไม่รอด ส่วน【แม่กินเอง หนูไม่ต้องกิน】ถูกกิลด์รับตัวไป
เธอยังเด็ก ไม่นานก็กลายเป็นเครื่องมือหาเงินของกิลด์
เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง
เจียงหลิงอยากได้ระบบเก็บของอัตโนมัติและระบบขับขี่อัจฉริยะของยานพาหนะจริง ๆ
ไม่ต้องขับเอง ไม่ต้องเสี่ยงลงจากรถไปหากล่องด้วย
เทคโนโลยีล้ำสมัยแบบนี้มีประโยชน์มากในช่วงท้าย
เจียงหลิงไม่ลังเล ส่งข้อความส่วนตัวหา【เธอกินเถอะ แม่ไม่หิว】
【แอบกินถุงเลือด】: ฉันมียา แลกไหม?
แสงอาทิตย์ริบหรี่ ถนนสีเทาดำทอดยาวตัดผ่านทะเลทราย
บนถนน รถสามล้อเก่า ๆ คันหนึ่งผูกติดกับรถของเล่นโยกเยกไว้ด้านหลัง
ในกระบะรถสามล้อ มีหญิงคนหนึ่งนอนอยู่ ใบหน้าคล้ำดำจาง ๆ
ใบหน้าและริมฝีปากของเธอเขียวคล้ำ ดวงตาพร่ามัว น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับล่องลอย
“ลูกจ๋า ตั้งใจฟังแม่นะ...ของในกระเป๋าคือเสบียงทั้งหมดของเรา...ลูกต้องประหยัดกินหน่อย...ได้ไหม?”
ในถุงพลาสติกข้าง ๆ มีขนมปัง 3 ชิ้น บิสกิตอัดแท่ง 4 ชิ้น และน้ำแร่ 2 ขวด
ทั้งหมดเป็นเสบียงที่สวีเซี่ยเมิ่งเสี่ยงชีวิตออกไปหาได้ในวันนี้
สวีเซี่ยเมิ่งเองก็ไม่คิดว่าในกล่องบ้า ๆ นั่นจะมีงูพุ่งออกมา
พอเห็นงูพุ่งเข้าใส่ลูกสาว สวีเซี่ยเมิ่งก็ลงมือแทบจะโดยสัญชาตญาณ
เธอถูกกัด
พิษเริ่มทำให้แขนขาชาแล้ว
ข้อความขอความช่วยเหลือที่ส่งลงแชตสาธารณะถูกกลบหาย สวีเซี่ยเมิ่งรู้ดีว่าโอกาสรอดริบหรี่ จึงใช้แรงเฮือกสุดท้ายพยายามสอนลูกสาว
“แม่สอนวิธีเปลี่ยนแบตเตอรี่แล้ว จำได้ไหม?”
เด็กหญิงยังงุนงง ไม่เข้าใจอะไรเลย
เธอยังเป็นแค่เด็กอนุบาล ปัญหาใหญ่ที่สุดในชีวิตคือไม่ชอบกินผัก
“แม่ แม่ลุกสิ แม่ลุกสิ!”
“ไปโรงพยาบาล แม่ลุกสิ!”
พอเห็นว่าสวีเซี่ยเมิ่งมีอาการผิดปกติ สวี๋กั่วกั่วก็เขย่าแขนผู้เป็นแม่