“ไม่กินแล้วมันทรมาน”
หมีฮวาถอนหายใจ เธออยากกลับไปพักที่โรงแรมของมนุษย์คนนั้นอีกสักคืนจริง ๆ
น่าเสียดายที่โรงแรมขึ้นว่าอยู่นอกเขตให้บริการ ต่อให้รวบรวมเหรียญเอาชีวิตรอดได้ครบก็ไม่มีประโยชน์
【ติ๊ง—โรงแรมที่คุณติดตามเปิดให้บริการสั่งอาหารออนไลน์แล้ว】
หมีฮวาผุดลุกขึ้นทันที
“ของกิน! ของกิน!”
หมีฮวารีบสั่งอาหาร เดิมทีเธอตั้งใจจะซื้อทุกอย่าง แต่ระบบแสดงว่าจำกัดอย่างละ 1 ชุด
“มนุษย์น่ารำคาญ ยังจะมาจำกัดจำนวนซื้ออีก” หมีฮวาบ่นกระปอดกระแปด พลางสั่งซื้อด้วยบัญชีของหมีจ้วง
หนึ่งนาทีต่อมา กล่องสีเหลืองใบเล็กสองใบก็กางปีกจิ๋วร่อนลงมา
“นี่คือของจากโรงแรมที่มนุษย์เปิดอย่างที่ฉันเคยเล่าให้ฟัง ข้างในมีพลังวิญญาณเข้มข้น กินแล้วก็ไม่หิว”
หมีจ้วงเลียริมฝีปาก ตอนหมีฮวากลับมา อาหารก็ถูกกินหมดแล้ว เหลือเพียงโหลน้ำผึ้งไม่กี่ใบ
เขาเลียน้ำผึ้งที่ติดค้างอยู่ในโหลจนเกลี้ยง รสชาติอันเป็นเอกลักษณ์นั้นทำให้หมีจ้วงจดจำไม่รู้ลืม
หมีทั้งสองเปิดกล่องอย่างระมัดระวัง กลิ่นคุ้นเคยก็ลอยแตะจมูกทันที
ข้างในไม่มีน้ำผึ้ง
แต่มีผลไม้สีแดงสดเพิ่มมาอีกลูก พร้อมใบผักสีเขียว
หมีจ้วงดมเปลือกผลไม้ ไม่พบสิ่งผิดปกติ ส่วนหมีฮวาอีกฟากหนึ่งก็โยนผลไม้สีแดงเข้าปากอย่างคล่องแคล่ว กัดลงไปคำหนึ่ง น้ำผลไม้ก็ทะลักกระจายทั่วปาก
หมีจ้วงโดนกระเซ็นใส่เต็มหน้า
หอม
หอมเหลือเกิน