เจียงหลิงลงจากรถบ้านปุ๊บ ชายคนนั้นก็เดินเข้ามาตีสนิททันที «สาวสวย คุณเป็นเจ้าของร้านค้าหน้าเลือดใช่ไหม?»
«ดาบคู่หนักน่าดูเลยนะ สาวสวยถือไหวหรือเปล่า?»
«เอางี้ไหม ให้ผมสักเล่ม แล้วผมจะช่วยคุณฆ่าพวกมันเอง»
เจียงหลิงปรายตามองเขาอย่างเย็นชา แววตาโลภที่คุ้นเคยในดวงตาของชายคนนั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร
เธอไม่สนใจชายที่เข้ามาตีสนิท หิ้วดาบเดินเข้าไปในหมอกสีเทา
ชายคนนั้นหน้าแตก แต่ก็ไม่คิดปล่อยโอกาสดี ๆ แบบนี้ไป
เจ้าของร้านค้าหน้าเลือดเป็นผู้หญิง!
แถมยังผอมบาง ดูท่าจะมีเสบียงกับรถบ้านไม่น้อย
ถ้ายึดของพวกนั้นมาเป็นของตัวเองได้ก็คงดีไม่น้อย
ผู้หญิงคนเดียวยังฆ่าสัตว์ประหลาดได้ เขาที่เป็นผู้ชายตัวโต ๆ ก็ต้องทำได้เหมือนกัน
พวกสัตว์ประหลาดก็แค่หน้าตาน่ากลัวเท่านั้น
หวังฮ่าวแอบกัดฟันที่ถูกหลอกเอาเสบียงไปตั้งมากมาย ก่อนจะสะกดรอยตามเจียงหลิงเข้าไปในหมอกสีเทา ซึ่งเป็นที่ที่เมื่อคืนเขาไม่กล้าเหยียบเข้าไป
ชายคนนั้นเห็นกับตาว่าเจียงหลิงฟันดาบลงไป ตัดหัวสัตว์ประหลาดได้อย่างง่ายดาย
เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ
สัตว์ประหลาดแค่หน้าตาน่ากลัว ฆ่าได้ง่ายขนาดนี้เชียว
เจียงหลิงสังเกตเห็นเงาตะคุ่ม ๆ ที่ลอบตามอยู่ข้างหลัง จึงแสยะยิ้มเย็นชา
เธอยิ่งลงมือฆ่าสัตว์ประหลาดอย่างหนัก ผ่านไปเพียง 2 นาทีกว่า ๆ ก็จัดการพวกมันจนหมด
เธอตั้งใจฆ่าให้เร็ว เพื่อให้ชายคนนั้นคิดว่าตัวเองก็ทำได้เหมือนกัน
พอเจียงหลิงฆ่าสัตว์ประหลาดเสร็จและเตรียมตัวกลับ ชายคนนั้นก็เริ่มหาเรื่องทันที
«สาวสวย ค่าบริการคุณหน้าเลือดเกินไปแล้ว แค่ 2 นาทีเอง ทำไมคิดเสบียงตั้งเยอะ?»
«ถ้ารู้ว่าฆ่าง่ายขนาดนี้ ผมฆ่าเองไปแล้ว!»
เจียงหลิงเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเย็นชา «ทำไม มีปัญหาอะไร?»
ชายคนนั้นซ่อนมือไว้ข้างหลัง ใบหน้าประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ «ผมแค่คิดว่าค่าบริการคุณแพงไปหน่อย»
«เอาแบบนี้แล้วกัน ผมให้คุณแค่ก้อนเหล็ก 2 ก้อน คุณคืนเสบียงที่เหลือมาให้ผม»
«ได้สิ»
ชายคนนั้นเตรียมคำขู่เอาไว้เต็มกระบุง แต่ไม่คิดเลยว่าเจียงหลิงจะตอบตกลงทันที