“อาจารย์ ขอโทษ...ข้าควบคุมตัวเองไม่อยู่!”
ฉินเทียนมองหญิงสาวใต้ร่างซึ่งใบหน้าแดงระเรื่อ เสื้อผ้าหลุดลุ่ย เผยผิวขาวผ่องเป็นบริเวณกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“เจ้า...ยังยืนงงอะไรอยู่ รีบลุกออกไปสิ!”
เสียงของหญิงสาวแหบพร่า แฝงเสน่ห์เย้ายวนจนแทบคร่าชีวิต
ฉินเทียนรีบพลิกตัวลงจากร่างของนาง แล้วคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น
หญิงสาวมีนามว่าหลานซี เป็นทั้งอาจารย์และผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้
แต่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน
สายเลือดมังกรบรรพกาลในกายฉินเทียนคลุ้มคลั่ง เขาสูญเสียสติ ทำเรื่องผิดทำนองคลองธรรมอย่างร้ายแรงกับอาจารย์...!
“ลุกขึ้นเถอะ!”
เสียงเย็นชาดังขึ้นกะทันหัน
ฉินเทียนเงยหน้ามอง
ตอนนี้หลานซีสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว
ชุดกระโปรงยาวสีขาวขับให้นางดูสูงส่งเหนือสามัญชน มีไฝชาดแต้มอยู่ระหว่างคิ้ว งามราวกับเซียนหญิงจากวังจันทราที่ลงมายังโลกมนุษย์
บนใบหน้าอันงดงามยังมีสีแดงระเรื่อที่จางหายไปไม่หมด ยิ่งเติมกลิ่นอายของมนุษย์ให้แก่นาง
ฉินเทียนลุกขึ้นยืน ไม่กล้ามองนางนาน “อาจารย์ ศิษย์มีโทษสมควรตาย ขอให้อาจารย์ลงโทษด้วย!”
หลานซีถอนหายใจ คล้ายกำลังพึมพำกับตนเอง
“ไม่ใช่ความผิดของเจ้า นี่คือชะตา!”
“ธรรมชาติของมังกรนั้นใคร่ในกาม! ตอนนี้วิถีบู๊ของเจ้าบรรลุถึงขั้นลึกล้ำ สายเลือดมังกรบรรพกาลในกายตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ การเสียการควบคุมจึงเป็นเรื่องปกติ จะโทษก็ต้องโทษที่ข้าประเมินฝีมือเจ้าต่ำไป!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความกังวลในใจฉินเทียนก็คลายลงไปกว่าครึ่ง “อาจารย์หมายความว่า...ท่านไม่โทษข้าแล้วหรือ?”
“ไม่โทษ!”
หลานซีเอ่ยจบก็ถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “แต่ในเมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นแล้ว ก็แสดงว่าวาสนาความเป็นอาจารย์กับศิษย์ของเราสิ้นสุดลงแล้ว เจ้าลงเขาไปเถอะ!”
ฉินเทียนหน้าเปลี่ยนสี รีบกล่าวว่า “อาจารย์ ข้าไม่ลงเขา ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนท่าน!”
“อยู่เป็นเพื่อนข้าหรือ?” ใบหน้างามของหลานซีแดงระเรื่อเล็กน้อย นางกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “รอให้เลือดมังกรในตัวเจ้าคลุ้มคลั่งอีกครั้ง แล้วเราจะทำเรื่องเหลวไหล...แบบนั้นกันอีกหรือ?”
ฉินเทียนอ้าปากค้าง ครู่หนึ่งกลับพูดไม่ออก
หลานซีกล่าวต่อ “เวลาห้าปีผ่านไปแล้ว ตอนนี้ทั้งวิชาแพทย์และวิถีบู๊ของเจ้าล้วนบรรลุถึงขั้นลึกล้ำ ถึงเวลาที่เจ้าต้องลงเขาแล้ว!”
“อาจารย์ แต่ข้า...”
หลานซียกมือขึ้นห้ามเขา ริมฝีปากแดงเผยอเล็กน้อย
“ฟังข้าพูดก่อน!”
“การลงเขาครั้งนี้ เจ้าต้องทำสองเรื่อง!”
“เรื่องแรก สายเลือดมังกรบรรพกาลของเจ้าตื่นขึ้นแล้ว วันหน้าหากกำเริบอีก เลือดมังกรจะไหลย้อน เจ็บปวดจนไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อได้! หากต้องการแก้ไขให้หมดจด มีเพียงตามหาสิ่งล้ำค่าเก้าหยางที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วหล้า ทุกครั้งที่กินสิ่งหนึ่งเข้าไป จะคลายผนึกเกล็ดมังกรได้หนึ่งชั้น หลอมรวมเลือดมังกร และได้รับมรดกสืบทอดที่เกี่ยวข้อง!”
“เรื่องที่สอง เมื่อห้าปีก่อนคนทั้งตระกูลฉินของเจ้าถูกสังหาร เจ้าคงอยากรู้ความจริงไม่ใช่หรือ?”
เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย รูม่านตาฉินเทียนหดเล็กลงทันที จิตสังหารรุนแรงประหนึ่งคลื่นยักษ์พลันระเบิดออกมา ความคิดของเขาถูกดึงกลับไปยังคืนนั้นเมื่อห้าปีก่อน
ห้าปีก่อน
เดิมทีเขาเป็นคุณชายรองแห่งตระกูลฉิน เมืองเจียง มณฑลเจ๋อหลิน
แต่ในคืนวันเกิดอายุครบสิบแปดปีของเขา ยอดฝีมือลึกลับกลุ่มหนึ่งสวมชุดดำและผ้าคลุมหน้าสีดำบุกเข้าตระกูลฉิน แล้วเข่นฆ่าผู้คนอย่างบ้าคลั่ง
คนในสายหลักของตระกูลฉินกว่าสามสิบชีวิตล้วนกลายเป็นศพอยู่ในที่เกิดเหตุ!
ฉินเทียนเองก็ไม่รอดพ้น ถูกแทงสามแผลจนทะลุเป็นรูหกจุด เลือดทั่วร่างถูกสูบจนแห้ง ก่อนจะนอนอยู่กลางจวนฉินและหมดสติจมดิ่งสู่ความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด
แต่สองวันต่อมา เขากลับลืมตาขึ้นได้ราวปาฏิหาริย์ คนแรกที่เห็นก็คืออาจารย์หลานซี
หลังจากนั้น...
เขากราบนางเป็นอาจารย์และร่ำเรียนวิชา ก่อนจะได้รู้จากปากของอาจารย์ว่า!
ที่แท้คืนนั้นเลือดในกายเขาถูกสูบจนแห้ง จึงบังเอิญปลุกสายเลือดมังกรบรรพกาลให้หวนคืนสู่ต้นกำเนิด
แตกสลายแล้วก่อกำเนิดใหม่!
หลานซีซึ่งอยู่ไกลถึงภูเขาเซียนเผิงไหลสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสายเลือดมังกรบรรพกาลอันบริสุทธิ์ จึงใช้วิชาอัศจรรย์ ฝ่าระยะทางนับพันลี้มาช่วยชีวิตเขาไว้โดยไม่เสียดายสิ่งใด
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉินเทียนไม่เคยลืมคืนที่ครอบครัวถูกสังหารและบ้านแตกสาแหรกขาด
เขาทุ่มเทฝึกฝนอย่างหนักจนไม่กินไม่นอน ทั้งหมดก็เพื่อสักวันจะได้ล้างแค้น
บัดนี้ ถึงเวลาแล้ว!
หลานซียกมือหยกขึ้นโบกเบา ๆ “ไปเถอะ!”
“ตุ้บ!”
ฉินเทียนคุกเข่าลงทั้งสองข้าง กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “อาจารย์ บุญคุณที่ช่วยชีวิตและถ่ายทอดวิชาให้ ศิษย์จะจดจำไว้ในใจ เมื่อแก้แค้นสำเร็จแล้ว ศิษย์จะกลับมาปรนนิบัติท่าน!”
“ปัง ปัง ปัง!”
คำนับสามครั้ง เพื่อขอบคุณพระคุณอาจารย์!
ฉินเทียนลุกขึ้นแล้วจากภูเขาเซียนเผิงไหลไป
หลานซีมองเงาร่างที่หายลับไปจากสายตา พึมพำกับตนเองว่า “มังกรแท้ปรากฏกาย คลื่นลมย่อมก่อตัว!”
……
วันถัดมา ยามเที่ยง
มณฑลเจ๋อหลิน เมืองเจียง!
ลำแสงสีขาวพุ่งทะลวงขอบฟ้า เสียงแหวกอากาศกึกก้องจนทุกคนเวียนศีรษะตาพร่า
แต่เมื่อพวกเขาเงยหน้ามอง ทุกอย่างกลับเป็นปกติ
บ้านบรรพบุรุษตระกูลฉิน
ฉินเทียนร่อนลงมาจากฟ้า หวนกลับมายังบ้านที่เขาเคยใช้ชีวิตอยู่ถึงสิบแปดปีอีกครั้ง หลังจากผ่านไปห้าปี
ทว่าตอนนี้จวนฉินกลับรกร้าง หญ้าขึ้นรกทึบ ไม่เหลือเค้าความรุ่งเรืองในวันวาน
ทุกอิฐทุกกระเบื้องที่นี่ล้วนคุ้นเคยสำหรับฉินเทียน เขาเงยหน้ามองประตูใหญ่ที่พังผุพังพัง น้ำตาสองสายไหลลงมาเงียบ ๆ
“พ่อแม่...ผมกลับมาแล้ว!”
เสียงของฉินเทียนสั่นเครือ เขาก้าวเท้าเดินไปยังประตู
“ตึก ตึก ตึก!”
เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้น
แต่ระหว่างที่เดินอยู่ จู่ ๆ ฉินเทียนก็ขมวดคิ้ว
เขาแว่วเสียงทะเลาะกันดังมาจากด้านในจวนฉิน
“นายท่านฉิน คุณก็เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ผมว่าคุณน่าจะรู้จักหวงแหนชีวิตยิ่งกว่าใคร เพราะฉะนั้นเซ็นสัญญาฉบับนี้เถอะ!”
ภายในจวนฉิน
ชายร่างกำยำหน้าตาเหี้ยมเกรียมกะพริบตาเรียวแหลมทั้งคู่ พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มจอมปลอม
เบื้องหน้าเขาคือชายชราผมขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย
หากฉินเทียนอยู่ที่นี่ เขาคงดีใจจนน้ำตาไหล
เพราะชายชราคือปู่ของเขา ฉินเยวียนหมิง!
ในเหตุสังหารล้างตระกูลครั้งนั้น ไม่เพียงฉินเทียนที่รอดชีวิต ฉินเยวียนหมิงก็โชคดีหนีรอดมาได้เช่นกัน
แต่หลายปีมานี้ ชีวิตของเขายิ่งกว่าตายทั้งเป็น!
หลังตระกูลฉินถูกฆ่าล้างตระกูล ทรัพย์สินของตระกูลก็ถูกแบ่งชิง เงินทองและสมบัติล้ำค่าถูกปล้นไปจนหมด
ตอนนี้แม้แต่บ้านเก่าหลังสุดท้ายแห่งนี้ ก็ยังถูกผู้รับใช้ที่ตระกูลฉินเคยเลี้ยงไว้หมายตา
ฉินเยวียนหมิงโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ ร่างกายสั่นเทิ้ม
“หลิวตงเซิง ไอ้เดรัจฉาน! ถ้าไม่ใช่เพราะข้า เมื่อก่อนเจ้าคงตายอยู่ในกรงแปดเหลี่ยมไปแล้ว ตอนนี้ยังกล้ามาคิดหมายบ้านเก่าของตระกูลฉินอีก เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?”
หลิวตงเซิงแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย
“ตาแก่ คนเราต้องรู้จักกาลเทศะ บอกไว้ก็ได้ว่าตอนนี้คนที่ผมติดตามอยู่คือเซี่ยเทียนหลาง หัวหน้าพรรคหมาป่าสวรรค์ เขาถูกใจที่ดินผืนนี้ เพราะฉะนั้นคุณไม่มีทางเลือก!”
ดวงตาฉินเยวียนหมิงแดงก่ำ เขม้นมองด้วยความโกรธ “คนเนรคุณสามแซ่ ไสหัวไป! ต่อให้ข้าตายก็ไม่เซ็น ไสหัวไป!”
“ไอ้แก่ไม่ตาย เจ้ากล้าด่าข้าหรือ? คิดว่าตัวเองยังเป็นนายท่านฉินผู้ยิ่งใหญ่เหมือนเมื่อก่อนหรือไง? ไม่รับไมตรีดี ๆ ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”
หลิวตงเซิงกล่าวพลางเตะออกไปหนึ่งที
“ปัง!”
ฉินเยวียนหมิงซึ่งชราจนใกล้สิ้นลม ไม่มีทางต้านทานการโจมตีของยอดฝีมือขั้นแปรพลังได้แม้แต่น้อย จึงล้มลงทันทีพร้อมกระอักเลือดอย่างหนัก
แต่ยังไม่จบแค่นั้น!
หลิวตงเซิงโบกมือใหญ่ สั่งว่า “เข้าไป ทำให้ไอ้แก่นี่ได้สติหน่อย!”
“ครับ พี่เซิง!”
ลูกน้องพรรคหมาป่าสวรรค์สามคนที่ยืนกอดอกอยู่รอบ ๆ กรูเข้าหาฉินเยวียนหมิง
แต่ในตอนนั้นเอง!
“ปัง!”
เสียงทุ้มดังขึ้นอย่างกะทันหัน
ประตูจวนฉินถูกถีบเปิดออก
ฝุ่นควันฟุ้งตลบ!
หลิวตงเซิงกับพวกสะดุ้งเฮือก ก่อนหันไปมองทางประตูพร้อมกัน
ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งเดินตรงเข้ามา
เมื่อฝุ่นควันจางลง!
ในที่สุดทุกคนก็มองเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนชัดเจน
หลิวตงเซิงขมวดคิ้ว รู้สึกว่าคุ้นหน้าอย่างประหลาด
ส่วนฉินเยวียนหมิงเบิกตากว้างอย่างฉับพลัน มองดวงตาคิ้วที่คุ้นเคยจนแทบหยุดหายใจ เสียงสั่นเครือ
“เสี่ยว...เสี่ยวเทียน? เจ้าเป็นเสี่ยวเทียนจริง ๆ หรือ!?”
“เสี่ยวเทียน?”
หลิวตงเซิงทวนคำ พอเข้าใจก็ทำหน้าเหมือนเห็นผี ก่อนร้องออกมาอย่างเสียอาการ
“ฉินเทียน? เจ้า...ยังไม่ตายหรือ?”