หลังจากเกาโหย่วเฉียนกับพวกออกไปแล้ว เนี่ยเอ้อร์ฮวากับเหยียนซู่เกินก็เตรียมกลับหมู่บ้านตระกูลเนี่ย
เนี่ยเสี่ยวชวนเหวี่ยงกระเป๋าสะพายสีเขียวทหารที่เริ่มเก่าขึ้นพาดบ่า
“น้าสาม ผมจะพาชุนเสียไปในเมืองสักหน่อย กว่าจะถึงก็คงมืดแล้ว คืนนี้คงต้องพักที่โรงแรมรับรองทางโน้น”
“ของเตรียมครบหรือยัง? เรื่องเงินกับคูปองไม่ต้องพูดถึงหรอก เอาขนมกับผลไม้ไปให้ชุนเสียกินระหว่างทางด้วย”
“วางใจเถอะครับ ผมห่อกระดาษน้ำมันไว้อย่างดีแล้ว” เนี่ยเสี่ยวชวนฉีกยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวเรียงสวย
เนี่ยเอ้อร์ฮวายืนอยู่ข้าง ๆ
พลางพันผ้าพันคอรอบคอ พลางเหลือบมองเนี่ยเสี่ยวชวนด้วยหางตา
“อายุปูนนี้แล้ว ยังคิดจะแต่งงานปีนี้จริง ๆ เหรอ? แกดูเกาโหย่วเฉียนสิ รอยย่นเต็มหน้า พอยืนข้างฟางฟางแล้วฉันเห็นทีไรก็อึดอัดใจทุกที”
เนี่ยเสี่ยวชวนหน้าแดงขึ้นมาทันที เผลอยกมือคลำใบหน้าที่ถูกลมจนแห้งกร้านของตัวเอง
“น้าสาม ผมดูแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ? เกาโหย่วเฉียนหน้าตาเหมือนมะระขี้นกที่กลายเป็นปีศาจ ผมไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อย แต่พูดก็พูดเถอะ หน้าผมแห้งอยู่เหมือนกัน หรือว่า...ผมจะลองทาน้ำมันหอยดูดี?”
“จะทาน้ำมันหอยอะไรเหนียวเหนอะหนะจะตาย” ซ่งเซียงหลานหันไปตะโกนเข้าไปในบ้าน “ถิงถิง ไปหยิบขวดสีน้ำเงินสองขวดบนตู้ห้าลิ้นชักมาให้หน่อย”
ไม่นานนัก
ซ่งถิงถิงก็ถือขวดแก้วใบเล็กแสนประณีตสองใบวิ่งออกมา
ซ่งเซียงหลานรับมาแล้วยัดใส่มือเนี่ยเสี่ยวชวน
“นี่ครีมบำรุงผิว ข้างบนมีแต่ตัวหนังสือฝรั่ง ฉันอ่านไม่ออกหรอก แต่ของนี่หอมดี ทาหน้าแล้วไม่มัน แถมยังชุ่มชื้น เอาไปขวดหนึ่งให้ชุนเสีย อีกขวดเก็บไว้ทาหน้าเองล่ะ อย่าให้ยังไม่ทันแต่งงาน หน้าก็แตกแห้งเหมือนเปลือกไม้ไปก่อน”
น่าเสียดายที่มีธรรมเนียมไว้ทุกข์สามปี
ไม่อย่างนั้นปีนี้ก็แต่งงานได้แล้ว
เนี่ยเสี่ยวชวนถือขวดที่มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ยิ้มจนตาหยี “ได้เลยครับ น้าสามเอ็นดูผมที่สุด ผมไปหาชุนเสียก่อนนะ!”
พูดจบก็ยกกระเป๋าสะพายขึ้นแล้ววิ่งออกไปอย่างร่าเริง
……
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
บ้านตระกูลหลินข้าง ๆ ก็ครึกครื้นขึ้นมา