ตำรวจถูกพยาบาลเรียกมาอีกครั้ง
“ใครก่อเหตุทำร้ายคนในโรงพยาบาล?”
สืออวิ๋นชี้ไปยังซ่งเซียงหลานที่นอนอยู่บนพื้น พลางกรีดร้องทั้งที่ใบหน้าบวมปูดราวกับหัวหมูเพราะถูกตบ:
“คุณตำรวจ จับผู้หญิงบ้าคนนี้เลย! หล่อนบุกเข้ามาในห้องผู้ป่วยแล้วก็ลงมือทำร้ายคน
ดูหน้าฉันสิ ทั้งท้องก็เกือบถูกหล่อนเตะจนพังแล้ว!”
สื่อเหว่ยก็เอามือกุมใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยข่วนเช่นกัน
เขากล่าวหาเสียงเข้ม:
“ผมชื่อสื่อเหว่ย เป็นรองผู้อำนวยการโรงงานปั่นฝ้าย ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงทำร้ายภรรยาผม ยังข่วนผมอีกด้วย นี่มันอันธพาลชัด ๆ ต้องลงโทษสถานหนัก!”
“พูดจาเหลวไหล!”
พยาบาลที่ถือถาดยืนอยู่ตรงประตู โกรธจนคิ้วแทบตั้งชัน
“คุณตำรวจ อย่าไปฟังพวกเขาพูดมั่วซั่ว
ฉันเพิ่งเปิดประตูเข้ามาเปลี่ยนยา เห็นกับตาว่าผู้ชายคนนี้เหวี่ยงป้าคนนี้กระแทกกำแพงอย่างแรง แล้วยังต่อยซ้ำอีกหมัด ป้าหมดสติคาที่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้น”
สีหน้าสื่อเหว่ยแข็งค้าง:
“พยาบาลตัวเล็ก ๆ อย่างเธอมองผิดแล้ว หล่อนเป็นฝ่ายลงมือก่อน...”
อาจารย์โอวหยางดันแว่นให้เข้าที่ “พ่อแม่คู่นี้ทำตัวไร้กฎหมายจริง ๆ เข้ามาถึงก็พร่ำด่าทอนักเรียนที่หมดสติ แล้วยังจะลงมือทำร้ายคน ปากก็เอาแต่ตะโกนให้ซ่งถิงถิงไปตาย
ป้าคนนี้เข้าไปช่วยเด็กถึงได้ต่อสู้กับพวกเขา
ฉันเข้าไปห้าม พวกเขาก็ยังทำร้ายฉันด้วย”
สืออวิ๋นเบิกตาถลน
“ไอ้พวกปัญญาชนชั้นต่ำ พูดจาเหลวไหล! แกได้ประโยชน์อะไรจากลูกชู้ตัวน้อยนี่?”
ตำรวจหน้าดำฟังต่อไม่ไหว
เขาโบกมือใหญ่ ๆ
“พอแล้ว! ไม่ว่าใครจะลงมือก่อน แต่ทำคนหมดสติเป็นเรื่องใหญ่ ทุกคนกลับไปที่สถานีตำรวจพร้อมฉัน มีอะไรค่อยไปพูดให้รู้เรื่องที่นั่น”
ตำรวจหนุ่มสองนายเดินเข้ามา
คนหนึ่งคุมสื่อเหว่ย อีกคนคุมสืออวิ๋นไว้
สื่อเหว่ยเริ่มลนลาน
เขาเป็นเจ้าหน้าที่รัฐ ถ้าเข้าโรงพัก ชื่อเสียงก็ป่นปี้หมด
“คุณตำรวจ ผมชื่อสื่อเหว่ย รู้จักกับหัวหน้าสถานีของพวกคุณ... คุยไกล่เกลี่ยกันที่นี่ได้ไหม? ลูกสาวผมนอนอยู่ห้องข้าง ๆ นะครับ”
“อย่ามาตีสนิท”
ตำรวจหน้าดำพูดเสียงเย็น:
“ต่อให้ลูกสาวคุณอาการดีขึ้นก็ต้องเข้าไปด้วย ส่วนคุณผู้หญิงคนนี้ยังไม่รู้ว่าจะรอดหรือเปล่า พวกคุณเป็นผู้ต้องสงสัย ต้องให้ความร่วมมือกับการสอบสวน”