ซ่งเหลาซานเคาะกล้องยาสูบเบา ๆ พลางมองเฒ่าเนี่ยที่ก้มหน้าคอตก
เขาแค่นเสียงขึ้นมา
“พอมาอยู่กับพวกแก ลูกหลานบ้านซ่งก็เปลี่ยนไปหมด”
พี่ใหญ่ซ่งถอนหายใจตาม
พอนึกถึงซ่งหรงกับเมียที่เอาแต่จ้องเงินก้นหีบของพ่อแม่ทุกวัน ในใจก็รู้สึกขมขื่น
“ก็เพราะความจนมันบีบคั้นนั่นแหละ ตัวเองไม่มีปัญญาตั้งตัว ก็ได้แต่จ้องเงินไม่กี่อีแปะในมือพ่อแม่ ถ้าหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ ใครจะไปสนเสบียงแค่นี้กัน?”
เฒ่าเนี่ยกุมหัวด้วยมือทั้งสองข้าง ซอกเล็บเต็มไปด้วยดินโคลนดำ
ลูกชายทะเลาะกันจนเป็นแบบนี้ ถึงขั้นแตกหักกันหมดแล้ว ต่อไปหลานกับเหลนยังจะเรียกเขาว่าปู่อีกไหม?
แต่เสี่ยวชวนจะครองตัวเป็นโสดไปตลอดชีวิตไม่ได้
เรื่องยุ่งเหยิงนี้คงสะสางไม่จบง่าย ๆ
เก็บโต๊ะอาหารแล้ว
ซ่งเซียงหลานบอกว่าจะกลับ
เนี่ยต้าฮวารีบห้ามไว้ “อาสาม พี่ชาย ไปพักที่บ้านฉันเถอะ บ้านกว้าง ผ้าห่มก็มีพร้อม”
ซ่งเซียงหลานเหลือบมองท้องฟ้า
“ไม่ไปหรอก ที่บ้านยังมีเรื่องให้จัดการอีกหลายอย่าง พวกเธอช่วยกันดูแลแม่ให้ดีล่ะ”
พี่ใหญ่ซ่งนัดกับคนขับรถแทรกเตอร์ไว้ก่อนแล้ว
เสียงเครื่องยนต์ดังตึกตักมาจากปากทางเข้าหมู่บ้าน ซ่งเซียงหลานกับคนอื่น ๆ ขึ้นรถไป
ซ่งหนานกับซ่งเป่ยไม่ได้กลับไปด้วย แต่ตามเนี่ยต้าฮวากลับบ้านไปด้วยกัน ทั้งคู่ถูมือรอศึกใหญ่วันพรุ่งนี้อย่างใจจดใจจ่อ
……
หมู่บ้านอวี๋เจียจวง
บ้านของอวี๋ต้าหวังกลับคึกคักไปอีกแบบ
บนโต๊ะในห้องโถงมีลูกอมนมกระต่ายขาวกองเต็มไปหมด นมข้นหวานกับเนื้อบดกระป๋องอย่างละสองขวด
ยังมีผ้าสีแดงเนื้อดีหนึ่งพับ
หมู 5 กิโลกรัม
แถมข้าวอีกครึ่งกระสอบ
ใบหน้าบวม ๆ ของอวี๋ต้าหวังยิ้มจนแทบกลายเป็นดอกไม้ เขากำลังพยักหน้าประจบครอบครัวที่นั่งอยู่ตรงข้าม