ซ่งเซียงหลานถีบเกิ่งอวี้เถียนที่ขดตัวงอเหมือนกุ้งตัวใหญ่กระเด็นออกไป จากนั้นก็ถือมีดฆ่าหมูที่ยังมีกลิ่นคาวมันหมูติดอยู่ หันไปต้อนยายเฒ่าเกิ่งที่เพิ่งลุกขึ้นมาให้จนมุมอยู่ตรงกำแพง
“ยายแก่หนังเหนียว”
“เพี๊ยะ!”
ซ่งเซียงหลานเงื้อมือตบฉาดใหญ่ ฟันปลอมของยายเฒ่าเกิ่งถึงกับเคลื่อน
“ยายแก่เฮงซวย ตัวเองสำส่อนจนกางเกงในเน่าเฟะ ยังเห็นคนอื่นเป็นผู้หญิงใจง่ายไปหมด!”
“เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!”
ซัดซ้ายซัดขวาไปอีกสองที
ยายเฒ่าเกิ่งโดนตบจนเห็นดาวเต็มตา มุมปากมีแต่น้ำลายฟูมปาก
“...ฆ่าคนแล้ว...” ยายเฒ่าเกิ่งร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด พยายามมุดหนีออกไป
ซ่งเซียงหลานฟาดสันมีดกับกำแพงจนเกิดเสียง “เคร้ง” กังวาน คมมีดเฉียดผ่านผิวหน้าของยายเฒ่าเกิ่ง
“ขยับอีกที ฉันจะช่วยเล็มหนังหน้าเหี่ยว ๆ ของแกให้เรียบเลย!”
หลิวโฉวะซวนเซพรวดเข้าไปในห้องมืดสลัว
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นปะทะจมูก
หลินฟางนอนหงายอยู่บนเตียงไม้ ใต้ร่างมีเสื่อฟางชุ่มโชกไปด้วยเลือด เธอนิ่งไร้เรี่ยวแรงราวกับตุ๊กตาผ้าขาด ๆ
ใบหน้าเดิมที่เคยงดงามหมดจดบวมจนผิดรูป เหลือเพียงดวงตาที่ปรือขึ้นเล็กน้อย
“เสี่ยวฟาง... อา...”
ขาของหลิวโฉวะอ่อนยวบ
เธอทรุดเข่าลงข้างเตียง
ฝ่ามือแห่งความเสียใจฟาดลงบนหน้าตัวเองอย่างแรง “แม่มาช้าไป! แม่มันเลว! แม่ควรมาหาลูกตั้งนานแล้ว!”
เถี่ยตั้นที่แอบอยู่หลังประตูมาตลอดตกใจจนตัวแข็ง
เขาร้องไห้จ้าแล้ววิ่งตามออกไป
“คุณปู่...”
ซ่งเซียงหลานล้วงกระดาษหยาบยับย่นแผ่นหนึ่งกับดินสอสั้น ๆ ออกจากกระเป๋า บังคับให้ยายเฒ่าเกิ่งเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ
เธอเขียนทุกอย่างลงไป
“ประทับลายนิ้วมือซะ!”
เธอคว้ามือเกิ่งอวี้เถียนที่ยังชักกระตุกอยู่ เอาไปป้ายเลือดกำเดาที่ไหลออกมา แล้วกดลงบนกระดาษอย่างแรง
จากนั้นก็ทำแบบเดียวกัน ดึงนิ้วของยายเฒ่าเกิ่งมา