เสียงคำรามนั้นทำเอาทุกคนมึนชาไปทั้งหัว
ทั้งลานฮือฮาขึ้นมาทันที!
ที่แท้ซ่งเซียงตงต่างหากที่เป็นลูกแท้ ๆ ของซ่งเซียงหลาน
ส่วนหยางเจี้ยนจวินที่ซ่งเซียงหลานทะนุถนอมราวกับกลัวจะแตกสลายนั้น เป็นลูกชู้ที่หยางต้าซานกับจางอวี้เจวียนลักลอบมีสัมพันธ์กัน
ซ่งถิงถิงร้องไห้จนสะอึกสะอื้น แทบยืนไม่ไหว
เธอสงสารซ่งเซียงตง และรู้สึกแทนแม่ว่าไม่ยุติธรรมเลย
รังแกกันเกินไปแล้ว!
เฉิ่นฮุ่ยจวินนึกถึงซ่งเซียงตง
ภายนอกเขาเย็นชาแข็งกระด้าง แต่ในใจกลับโหยหาความรักจากแม่มาโดยตลอด
เขาคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้าที่พ่อแม่แท้ ๆ ทอดทิ้ง จึงมองพ่อบุญธรรมที่เก็บเขากลับบ้านเป็นผู้มีพระคุณ
ทั้งที่เมื่อก่อนซ่งเซียงหลานไม่ได้ดีกับเขาเลย
เขาก็ยังพูดเสมอว่า “บุญคุณเลี้ยงดูยิ่งใหญ่กว่าบุญคุณให้กำเนิด แม่ให้ข้าวฉันกิน ฉันก็ต้องเลี้ยงดูแม่ตอนแก่”
แต่แล้วผลลัพธ์ล่ะ?
ทั้งหมดเป็นแผนหลอกลวงตั้งแต่ต้นจนจบ
“แม่...” น้ำตาของเฉิ่นฮุ่ยจวินไหลพราก
“เซียงตงไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมพ่อแม่แท้ ๆ ถึงไม่ต้องการเขา
เขาซาบซึ้งที่ไอ้สารเลวเฒ่าหยางต้าซานพากลับบ้าน ซาบซึ้งที่แม่เลี้ยงดูเขาจนโต แต่ที่แท้... ที่แท้ทั้งหมดเป็นฝีมือไอ้สารเลวเฒ่าหยางต้าซาน”
คำพูดนี้ราวกับเกลือที่สาดลงบนหัวใจซึ่งเต็มไปด้วยบาดแผลของซ่งเซียงหลานอย่างแรง
ซ่งเซียงหลานเข่าอ่อน ทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าหยางต้าซาน
เธอไม่ได้ร้องไห้ เพียงยกมือฟาดหน้าเขาฉาดหนึ่ง
“เพี๊ยะ!”
“ไอ้เดรัจฉาน ชาติก่อนฉันไปขุดสุสานบรรพบุรุษบ้านแกหรือไง?”
“เพี๊ยะ!”
“พรุ่งนี้ฉันจะไปขุดสุสานบรรพบุรุษบ้านแก เอากระดูกพ่อแม่แกออกมา แล้วถามพวกเขาดูว่าทำไมถึงคลอดเดรัจฉานไร้คุณธรรมอย่างแกออกมาได้!”
ทุกฝ่ามือของเธอทุ่มแรงสุดกำลัง
หยางต้าซานถูกตบจนกระอักเลือดออกมาหลายคำ
หลิวต้าฮวากับหลิวโฉวะกอดกันพลางเช็ดน้ำตา
“ฮือ ๆ ๆ... หลานหลานลำบากเหลือเกิน น่าสงสารจริง ๆ...”
คนในหมู่บ้านรู้กันหมดว่าเมื่อก่อนซ่งเซียงหลานไม่ค่อยดีกับซ่งเซียงตง ของดีทุกอย่างและความรักจากแม่ทั้งหมดล้วนมอบให้หยางเจี้ยนจวิน
ใครจะไปคิดว่า
คนที่เธอทุ่มเทเลี้ยงดูจนโตกลับเป็นลูกชู้ของสามีกับเมียน้อย