“เมียขอทานนั่นไปเสียได้ก็ดี จะได้สงบสักที น้าแดงยังดีกว่าเลย ทำรองเท้าคู่ใหม่ให้ฉันด้วย”
เหยียนหลานหลานยิ้มอย่างมีความสุข
เหยียนเอ้อร์โก่วว่า “แม่แกมันตัวกาลกิณี มีชีวิตดี ๆ ไม่ชอบ ดันไปขอทาน หลานหลาน เอาเงินห้าสิบเฟินนี่ไปซื้อขนมปาท่องโก๋ที่ร้านสหกรณ์ พ่อให้เป็นรางวัล”
“ขอบคุณค่ะพ่อ หนูคงทำบุญมาดีถึงได้เกิดมาเป็นลูกพ่อ ยายแก่ตายนั่นไม่คู่ควรจะเข้าบ้านเราด้วยซ้ำ!”
เสียงหัวเราะดังลั่นไปทั่วห้อง
ยังมีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดประจบเสียงหวานหยดย้อยด้วย
เนี่ยต้าฮวาที่ยืนอยู่หน้าประตูโกรธจนตัวสั่น
นั่นมันเลือดเนื้อเชื้อไขของเอ้อร์ฮวาแท้ ๆ
แต่กลับเลี้ยงออกมาเป็นลูกอกตัญญูที่แยกผิดชอบชั่วดีไม่เป็นแบบนี้!
เนี่ยต้าฮวายกเท้าใหญ่ที่สวมรองเท้าพื้นเย็บซ้อนหลายชั้นขึ้นมา แล้วถีบประตูไม้ผุ ๆ ที่ปิดไม่สนิทอยู่แล้วจนเปิดผาง
เสียงหัวเราะในห้องพลันหยุดลง
“ใครมันตาถั่ว...” เหยียนหลานหลานกระโดดขึ้น ตั้งท่าจะด่า
เนี่ยต้าฮวาพรวดเข้าไปในห้องไม่กี่ก้าว
ชี้หน้าด่าเหยียนหลานหลานทันที
“แกนี่มันสัตว์เดรัจฉานไร้หัวใจ แม่แกอุ้มท้องแกตั้งสิบเดือนกว่าจะคลอดออกมา รักแกเหมือนแก้วตาดวงใจ
แล้วตอนนี้แกด่าแม่แท้ ๆ ของตัวเองเพื่อเงินแค่ห้าสิบเฟินเนี่ยนะ?
บรรพบุรุษบ้านเหยียนฝังอยู่ในรังสัตว์หรือไง ถึงได้คลอดลูกอกตัญญูใจโหดออกมาเต็มบ้าน!”
เหยียนเอ้อร์โก่วเห็นว่าเป็นใครก็หรี่ตาลง
“นังผู้หญิงปากร้าย แกมาบ้านฉันเพื่ออาละวาดอะไร? นี่บ้านเหยียน คนแซ่อื่นอย่างแกไม่มีสิทธิ์มาชี้นิ้วสั่งสอน!”
เนี่ยต้าฮวาแหกปากร้องลั่นทันที
“เอ้อร์ฮวาเอ๊ย น้องสาวที่น่าสงสารของฉันเอ๊ย แกตายอนาถเหลือเกิน!”
เสียงร้องตะโกนครั้งนั้น
ทำเอาคนในห้องงงกันไปหมด
เนี่ยต้าฮวาแกล้งร้องไห้ไปพลาง จ้องเหยียนเอ้อร์โก่วด้วยแววตาดุดันไปพลาง
“เมื่อคืนเอ้อร์ฮวามาเข้าฝันฉัน เธอบอกว่าไม่ได้หนีไปไหน แต่ถูกแก เหยียนเอ้อร์โก่ว ทำร้ายจนตาย
แกเป็นคนตีเธอตายกับมือ
ยังจะมาแกล้งทำเป็นคนดีอะไรอีก ไม่กลัววิญญาณเธอมาทวงแค้นหรือไง?”
สีหน้าเหยียนเอ้อร์โก่วซีดเผือดในพริบตา