เนี่ยเหล่าใหญ่ยืนนิ่งอยู่กับที่ สมองอื้ออึงราวกับเพิ่งถูกลาถีบมา
เขาอยู่มาจวนจะ 50 ปีแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นแม่เฒ่าโมโหขนาดนี้ น้ำลายกระเด็นใส่หน้าเขาเต็ม ๆ
ยังไม่ทันหายมึน
ก็มีคนอีกหลายคนเดินเข้ามาทางประตูบ้าน
เนี่ยเหล่าสองพิงจอบไว้ข้างกำแพง
พอเห็นคนยืนล้อมกันเต็มลานบ้าน
ก็ไม่ทันสังเกตว่าบรรยากาศไม่ปกติ อ้าปากร้องเรียกทันทีว่า
“แม่ ได้ยินว่าบ้านน้าส่งของมาให้ตั้งเยอะ ของที่ฝากมาให้ผมอยู่ไหนล่ะ ตอนนี้ผมไม่มีบุหรี่สูบแล้ว”
ซ่งเซียงเหมยจ้องลูกชายคนรองอย่างเย็นชา
ไอ้หมอนี่เจ้าเล่ห์มาตั้งแต่เด็ก
ขี้เกียจทำงานเป็นที่หนึ่ง แต่เรื่องเอาเปรียบคนอื่นไม่เคยพลาด
ดวงตาซ่งเซียงเหมยลุกเป็นไฟ
“คางคกติดขนนกแล้วคิดว่าตัวเองเป็นนกดีเด่นหรือไง?
บนหัวมีรูอยู่สองรู แต่ความคิดสกปรกทั้งท้องเอาไว้ใช้กับคนในบ้าน
ออกไปข้างนอกทำตัวเหมือนหมาขี้ประจบ พอกลับบ้านก็วางท่าเป็นนายใหญ่ หน้านายไปอยู่ใต้เป้ากางเกงแล้วหรือไง? พวกน้าจะส่งของให้แกทำไม แค่เพราะเป้ากางเกงมีต้นหอมหรือไง?”
เนี่ยเหล่าสองโดนด่าจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
ยังไม่ทันตั้งตัว
ซ่งเซียงเหมยก็สาดคำด่าต่อ
“ชาติที่แล้วเป็นด้วงขี้เล่นขี้จนเบื่อ ชาตินี้ถึงได้แต่งเมียเป็นกองขี้กลับมาเล่นต่อ
สองคนอยู่ด้วยกันก็กลิ่นเหม็นเข้ากันได้ดี ของต่ำกว่าสัตว์เสียอีก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมบ้านแกถึงเต็มไปด้วยเรื่องชั่ว ๆ!”
เมื่อครู่สะใภ้รองยังคิดจะช่วยพูด
ตอนนี้กลับโดนด่าจนหน้าแดงสลับซีด
อ้าปากค้างเหมือนไก่ถูกบีบคอ
เนี่ยเหล่าสามหดคอเดินเข้ามา พอเห็นสถานการณ์ก็คิดจะถอยหนี
ซ่งเซียงเหมยตาไว ชี้มือไปทางเขาทันที
“จะหนีไปไหน? ตั้งแต่วันที่แกเกิด ฉันก็รู้แล้วว่าแกเกิดมาช้าไป แกน่าจะเข้าวังไปปรนนิบัติฮองเฮาตั้งแต่ 100 ปีก่อน
ไอ้คนอ่อนปวกเปียก ไม่สมเป็นผู้ชาย
แต่งเมียปากร้ายใจดำแล้วปล่อยให้ขี่คอฉี่รดหัว แกยังเต็มใจ
ไอ้ไร้ประโยชน์ อย่ามาเดินให้ฉันเห็นหน้า แค่เห็นหญ้าเขียว ๆ บนหัวแก ฉันก็กลัวนึกว่าฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว”
สะใภ้สามร้อง “อ๊าก” แล้วทำท่าจะพุ่งเข้าใส่