สีหน้าของฟู่หยวนเจิงพลันเคร่งขรึมลง
“ผมสงสัยว่านี่เป็นการลงมือเป็นกลุ่ม รอให้ฟ้ามืดแล้วค่อยไปกัน”
ฮั่วเป่ยเจิงถาม “แต่ถ้าเจ้าตัวที่สามของพวกคุณถูกย้ายไปก่อนจะทำยังไง?”
ฟู่หยวนเจิงตอบ “เดี๋ยวคุณไปเรียกคนมาปิดเส้นทางหลักที่เข้าออกหมู่บ้าน พอฟ้ามืดผมจะลอบเข้าไปดู จุดประสงค์ของพวกมันไม่ใช่ฆ่าคน ไม่อย่างนั้นคงลงมือตั้งแต่อยู่ที่ตระกูลฟู่แล้ว”
ฮั่วเป่ยเจิงพยักหน้า “ได้!”
จากนั้นฟู่หยวนเจิงก็ลงจากรถ ส่วนฮั่วเป่ยเจิงขับรถออกไป
ฟู่หยวนเจิงลงมือคนเดียวจะสะดวกกว่า
ที่นี่เป็นเขตภูเขา เขาสามารถซ่อนตัวและอำพรางร่องรอยได้
ฟู่หยวนเจิงมองป้ายชื่อหมู่บ้านจากระยะไกล บนนั้นเขียนว่า ‘หลี่เจียวา’
บริเวณนี้ล้อมรอบด้วยภูเขา มีเพียงพื้นที่หมู่บ้านเท่านั้นที่เป็นที่ราบ
หมู่บ้านหลี่เจียวาคงได้ชื่อนี้มาจากเหตุนี้
ฟู่หยวนเจิงต้องสืบให้รู้สภาพของหมู่บ้านก่อนฟ้ามืด ระหว่างทางเมื่อครู่เขาก็สังเกตความเคลื่อนไหวของชาวบ้านมาตลอด
รอบหลี่เจียวามีพื้นที่เพาะปลูกน้อยมาก หลายแห่งถูกทิ้งร้าง เขาไม่คิดเลยว่าชานเมืองปักกิ่งจะมีหมู่บ้านที่แห้งแล้งถึงเพียงนี้
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อดูจากสภาพของชาวบ้าน แต่ละคนแต่งตัวไม่เลว แล้วพวกเขาทำมาหากินอะไรกัน?
พอเห็นคนเดินมา ฟู่หยวนเจิงก็รีบซ่อนตัว
“เมียของไอ้หลี่โง่นั่นสวยจริง ๆ เมื่อไหร่ป้าจางจะหาภรรยามาให้ฉันบ้างนะ”
“แกก็รอไปเถอะ ก่อนหน้านี้ผัวป้าจางไปเด็ดดอกไม้ที่โรงพยาบาลแล้วโดนจับได้ พอทางบ้านจางรู้เรื่อง ป้าจางก็เข้าเมืองไปอีกแล้ว!”
“ไม่รู้ป้าจางกลับมาหรือยัง รอป้ากลับมา ฉันจะไปหา ฉันเก็บเงินไว้ตั้งเยอะ ก็รอแต่งงานนี่แหละ!”
……
พอทั้งสองคนเดินห่างออกไป ฟู่หยวนเจิงก็ออกมาจากที่ซ่อน