“เอ่อ ฉันได้ยินมาจากเขตทหารว่า ผู้การกองพลฟู่กับซูเนี่ยนชิงคนนั้นยังตัดกันไม่ขาด แกก็ระวังตัวไว้หน่อยนะ!”
อะไรนะ?
ลู่เหยาขมวดคิ้ว เธอรู้สึกว่าฟู่หยวนเจิงไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น “คุณป้าคะ ฉันเชื่อใจสามีค่ะ”
ลู่เหยาโทรศัพท์หาฟู่หยวนเจิงทุกวัน เขายังบอกว่าคิดถึงเธอทุกวันด้วย อีกอย่าง ฟู่หยวนเจิงก็เคยบอกเธอแล้วว่าเขาไม่ได้ชอบซูเนี่ยนชิง
ในฐานะสามีภรรยา ลู่เหยาคิดว่าควรมีความเชื่อใจพื้นฐานให้สามี!
คุณป้าคนนั้นถอนหายใจ “ก็จริงนะ ป้าว่าเหยาเหยาเก่งกว่าซูเนี่ยนชิงตั้งเยอะ ตอนนี้แกเปลี่ยนไปขนาดนี้ ป้าเกือบจำไม่ได้แน่ะ”
ตอนนี้ลู่เหยาหุ่นเพรียว โดยเฉพาะส่วนเว้าส่วนโค้งที่ชวนตะลึง สวยจนผู้หญิงด้วยกันยังอิจฉา ยิ่งผอมลงแล้ว ใบหน้าของลู่เหยาก็ยิ่งสวยสง่า มองแล้วสบายตา
ลู่เหยายิ้มเจ้าเล่ห์ “ฉันลดน้ำหนักแล้วนี่คะ ฉันสวยขนาดนี้ สามีฉันจะไปชอบคนอื่นได้ยังไง?”
ลู่เหยามั่นใจในตัวเองสุด ๆ!
คุณป้าคนนั้นไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วเดินไปหาที่รักของโชคชะตา
ตกเย็น หลังจากกินข้าวเสร็จ ลู่เหยาก็นั่งอยู่ข้างโทรศัพท์ ทำปากยื่น หน้าตาบูดบึ้งด้วยความโมโห
เฉินหมานเจินถาม “เหยาเหยา วันนี้เป็นอะไรไป?”
ลู่เหยาตอบเสียงอู้อี้ “แม่ไปนอนก่อนเถอะค่ะ ฉันไม่เป็นไร!”
แค่มีเรื่องต้องสะสางกับใครบางคนเท่านั้น!
ถึงเธอจะเชื่อใจฟู่หยวนเจิง แต่ก็ไม่ได้แปลว่าผู้หญิงบางคนจะไม่เป็นฝ่ายเข้าหาเขาเอง!
ตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“ฟู่หยวนเจิง บอกฉันมาซิว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? คุณป้าจากเขตทหารกลับมาเล่าว่าทั้งเขตทหารกำลังพูดกันให้แซ่ว่าคุณกับซูเนี่ยนชิงยังตัดกันไม่ขาด รีบอธิบายมาให้ชัดเจนเลยนะ!”