【โฮสต์ ฉันคือระบบตั้งครรภ์ดีๆ ของคุณ ยิ่งมีลูกมากอายุก็ยิ่งยืนยาว!】
【ในหนังสือต้นฉบับ คุณให้กำเนิดฝาแฝด แล้วหลังจากคลอดคุณก็ตาย】
【ตอนนั้นฉันถามคุณว่าจะเลือกอะไร แต่คุณยังฟังไม่ทันจบก็เลือกไม่ตายซะแล้ว หลังจากวิเคราะห์อย่างลึกซึ้งแล้ว ฉันเห็นว่าการท้องห้าคนเหมาะสมที่สุด เลยเลือกให้คุณห้าคน】
ลู่เหยาตกตะลึง：【ตามที่เธอพูด ทำไมไม่ให้ฉันท้องสิบคนล่ะ ฉันจะได้อายุยืนกว่านี้ไหม?】
【ตัวเลือกที่สามคือสิบคนจริงๆ ถ้าเลือกตัวเลือกที่สาม โฮสต์จะมีอายุยืนถึง 150 ปี】
【แต่ร่างกายของโฮสต์แย่เกินไป จำกัดอยู่ที่ห้าคน ถ้างั้น โฮสต์ลองไปก่อนเถอะ รอให้อนาคตนโยบายเปิดกว้างแล้วค่อยมีลูกกับพระเอกต่อไป?】
ลู่เหยา：【……】
ระบบรู้สึกว่าตัวเองลำบากจริงๆ คนยุคใหม่สมัยนี้ไม่อยากมีลูกกันเลย จนอารยธรรมมนุษย์เกือบจะดำรงเผ่าพันธุ์ต่อไปไม่ไหว
เพื่อแก้ปัญหานี้ มันจึงเดินทางข้ามกาลเวลาต่างๆ แก้ปัญหาการให้กำเนิดจากต้นตอ ถ้าคนยุคนั้นมีลูกมาก คนรุ่นหลังก็จะยินดีมีลูกมากขึ้น
【แล้วเธอแน่ใจเหรอว่าฉันท้องห้าคนแล้วคลอดจะไม่เจ็บท้องคลอดยาก?】
【แน่นอน! โฮสต์วางใจได้ ฉันให้พรนำโชคกับคุณ รับรองว่าคุณกับลูกๆ จะสุขภาพแข็งแรงไปตลอดชีวิต】
พูดจบ ระบบก็ซ่อนตัวไปอย่างแฮปปี้
ลู่เหยายังอยากถามอะไรอีก แต่ตอนนั้นเอง ฟู่หยวนเจิงก็กลับมา
สีหน้าของฟู่หยวนเจิงตอนกลับมาค่อนข้างหม่นหมอง เขารินน้ำให้ลู่เหยาโดยไม่พูดอะไรสักคำ วางไว้ในที่ที่เธอเอื้อมถึง
ลู่เหยายื่นมือไปหยิบ ยังไม่ทันได้ดื่ม ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตู
“ฟู่หยวนเจิง นายกล้าพูดแบบนั้นได้ยังไง ฉันรอนายมานานขนาดนั้น นายทำกับฉันได้ลงคอเหรอ?”
ลู่เหยาตะลึง มองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อโค้ทสีขาวยืนอยู่หน้าประตู มุมตาคลอด้วยน้ำตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจจ้องมองฟู่หยวนเจิง
ลู่เหยาตะลึง ผู้หญิงคนนี้ป่วยหรือเปล่า?
“เนียเนีย!”
ฟู่หยวนเจิงเห็นเธอตามมา ดวงตาคมเข้มก็ขุ่นมัวลง
เขากลัวว่าจะกระตุ้นให้ลู่เหยาตกใจ จึงตวาดเสียงต่ำ!
มือลู่เหยาสั่น นี่คือนางเอกของหนังสือต้นฉบับซูเนี่ยนชิง!
เธอมาที่โรงพยาบาลทำไม? ไม่ใช่มารอตอนเธอคลอดยากตายแล้วมาแย่งลูกไปใช่ไหม!
ตอนที่ฟู่หยวนเจิงไปตักน้ำเมื่อกี้ เขาเห็นซูเนี่ยนชิง
ซูเนี่ยนชิงตั้งใจมาหาฟู่เจิ้นกั๋ว เธอได้ยินว่าฟู่เจิ้นกั๋วโกรธจนต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะลู่เหยา เลยแวะมาดู แต่ไม่คิดว่าจะเจอฟู่หยวนเจิงที่นี่
ซูเนี่ยนชิงเห็นฟู่หยวนเจิงก็เดินเข้ามาต่อว่า:“พี่หยวนเจิง ลู่เหยาคนนั้นมันเกินไปแล้ว คุณลุงโดนเธอทำให้โกรธจนต้องเข้าโรงพยาบาล นายจะทนอีกนานแค่ไหน?”
ฟู่หยวนเจิงเพิ่งตักน้ำร้อนเสร็จ เห็นซูเนี่ยนชิงก็ขมวดคิ้ว เธอเคยเป็นคู่หมั้นของเขา
สองตระกูลเป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายชั่วอายุคน ความสัมพันธ์ดีมาก ครอบครัวฟู่กับครอบครัวซูเลยกำหนดหมั้นหมายตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ของตระกูลฟู่สองท่านมองซูเนี่ยนชิงเป็นลูกสะใภ้เสมอมา แต่ฟู่หยวนเจิงมองซูเนี่ยนชิงเป็นน้องสาวมาตลอด คิดไว้ว่าพอซูเนี่ยนชิงโตขึ้นอีกหน่อยก็จะเสนอเรื่องยกเลิกการหมั้นของสองคน
แต่ไม่คิดว่าจะโดนลู่เหยากับแม่ของนางวางแผนใส่ร้าย ยังถูกบังคับให้แต่งงานกับลู่เหยาอีก
การหมั้นหมายระหว่างเขากับซูเนี่ยนชิงก็เลยจบลง
แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องหาเหตุผลปฏิเสธเธออีก
คิดถึงเรื่องที่ลู่เหยาท้องแฝดห้า ฟู่หยวนเจิงถึงแม้จะไม่ชอบลู่เหยา แต่ตอนที่ตัดสินใจแต่งงานกับลู่เหยา เขาก็รู้แล้วว่า ลู่เหยาคือความรับผิดชอบที่เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้
“ขอโทษนะ! หลังจากนี้เธออย่ามาอีกเลย”
“พี่หยวนเจิง ฉันไม่ถือหรอก ยังไงลู่เหยาก็ไม่ได้ตั้งใจจะเอาเด็กคนนั้นอยู่แล้ว รอพวกนายหย่ากัน ฉันจะลงชนบทกับนาย ฉันแค่อยากอยู่กับนาย”
พูดพลาง ซูเนี่ยนชิงก็จะเข้ามากอดแขนฟู่หยวนเจิง แต่ฟู่หยวนเจิงถอยหนีไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ
“เนียเนีย การหมั้นของเรายกเลิกไปแล้ว และฉันก็มองเธอเป็นแค่น้องสาวเท่านั้น!”
พูดจบ ฟู่หยวนเจิงก็ถือกระติกน้ำร้อนกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วยของลู่เหยา
ซูเนี่ยนชิงตกใจถอยหลังหนึ่งก้าว เธอไม่คิดเลยว่าฟู่หยวนเจิงจะทำแบบนี้กับเธอ
เธอรีบวิ่งตามไป ไม่คิดว่าลู่เหยาจะอยู่ที่โรงพยาบาลด้วย
ลู่เหยามองผู้หญิงคนนั้น เธอคือรักแรกในดวงใจของฟู่หยวนเจิงในหนังสือต้นฉบับ ซูเนี่ยนชิง!
บรรยากาศเงียบสงบผิดปกติ!
ฟู่หยวนเจิงเห็นซูเนี่ยนชิงตามมา ก็ลุกขึ้นจะออกไป แต่ลู่เหยากลอกตาเป็นประกาย รีบคว้าแขนเขาไว้ทันที
“ที่รัก นายจะไปไหน?”
ซูเนี่ยนชิงเห็นคนที่ตัวเองชอบ โดนผู้หญิงอ้วนคนหนึ่งแย่งไป สายตาแวบหนึ่งมีความโหดร้าย
“แกปล่อยพี่หยวนเจิงนะ แกไร้ยางอายเกินไปแล้ว พวกเราหมั้นกันแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะแกวางยาเขา บังคับให้เขาแต่งงานกับแก พี่หยวนเจิงจะแต่งงานกับคนอ้วนอย่างแกได้ยังไง?”
“บอกแกไว้เลยนะ แกทำลายครอบครัวฟู่ พี่หยวนเจิงจะต้องหย่ากับแกแน่นอน ยังไงแกก็ไม่เอาเด็กคนนี้อยู่แล้ว พี่หยวนเจิงจะได้สมใจแก จะได้ควักเด็กในท้องแกออก!”
ลู่เหยาขมวดคิ้ว ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้ว!
ใครบอกว่าไม่เอาเด็ก?
“แกพูดบ้าอะไร ฉันไปพูดว่าไม่เอาเด็กที่ไหน ที่รัก นายพูดสิ ลูกทั้งห้าของเราไม่มีพ่อไม่ได้!”
ซูเนี่ยนชิงได้ยินลู่เหยาเรียกฟู่หยวนเจิงว่าที่รักอย่างเปิดเผย ตาก็แดงก่ำ
“ไอ้อ้วนตาย แกน่าขยะแขยงจริงๆ ใครเป็นพ่อของลูกแกกัน แก…”
เดี๋ยวนะ!
เมื่อกี้ลู่เหยาพูดว่ากี่คน?
ซูเนี่ยนชิงมองลู่เหยาอย่างตกใจ ลู่เหยาอ้วนเหมือนหมู ท้องยิ่งใหญ่จนน่ากลัว
ท้องห้า?
ซูเนี่ยนชิงตกใจมาก!
“ห้าคน?”
ลู่เหยาตบพุงตัวเองอย่างภาคภูมิใจ
“ใช่ ฉันท้องลูกห้าคน และกำลังจะคลอดแล้ว”
“ฉันแนะนำให้แกเลิกคิดได้แล้ว ตอนนี้ฉันต่างหากที่เป็นเมียของฟู่หยวนเจิง”
“ถ้าแกกล้ามาทำลายความรู้สึกของฉันกับสามีฉัน ฉันจะไปแจ้งความว่าแกทำลายครอบครัวทหาร นั่นมันผิดกฎหมาย!”
ซูเนี่ยนชิงโกรธจนกัดฟันกรอด ที่แท้ลู่เหยาไอ้อ้วนตายนี่ต่างหากที่เป็นมือที่สามทำลายความสัมพันธ์ของพวกเธอ
แต่นางใช้วิธีการที่เลวทรามแอบนอนกับฟู่หยวนเจิง แล้วยังบังคับให้ฟู่หยวนเจิงแต่งงานกับนาง จนทำให้นางกลายเป็นตัวตลกในหมู่บ้านทหาร!
ซูเนี่ยนชิงมองฟู่หยวนเจิง:“พี่หยวนเจิง นายพูดอะไรสักสิ นายเห็นไอ้อ้วนตายนี่ว่าแบบนี้กับฉันได้ยังไง?”
ลู่เหยาตกใจกลัว กลัวว่าฟู่หยวนเจิงจะลืมรักแรกในดวงใจของเขาไม่ได้ ลู่เหยาจึงรีบเอามือกุมท้องไว้
“โอ๊ย ท้องฉันปวดมาก ที่รัก รีบมาดูฉันหน่อยสิ จะคลอดหรือเปล่าเนี่ย?”
พูดจบ ฟู่หยวนเจิงก็เก็บอารมณ์ทันที
ตอนนี้เรื่องสำคัญคือลูกทั้งห้าคนในท้องของลู่เหยา เขารีบเดินมาดูอาการทันที
“เธอเป็นยังไงบ้าง? อย่าเพิ่งโกรธเลย ฉันจะไปเรียกหมอเดี๋ยวนี้”
ในฐานะนักแสดงหญิงแถวหน้าฝีมือระดับท็อป ลู่เหยารู้ดีว่าต้องแสดงยังไง
เธอคว้าแขนผู้ชายไว้:“ที่รัก ฉันทำผิดพลาดไว้มากมาย นายจะไม่เอากันฉันใช่ไหม?”
ลู่เหยาพูดพลาง น้ำตาที่มุมตาก็ไหลลงมา คนอื่นมองดูคงคิดว่าเธอเสียดายผู้ชายของตัวเองจริงๆ
ฟู่หยวนเจิงปลอบ:“ไม่หรอก ฉันแค่ไปเรียกหมอ”
ลู่เหยาจึงยอมปล่อยมือ จากนั้นฟู่หยวนเจิงก็รีบออกไปหาหมอ
ตอนเดินผ่านซูเนี่ยนชิง เขาไม่แม้แต่จะมองเธอสักตา
พอฟู่หยวนเจิงไป ลู่เหยาก็เลิกเล่นละคร มองซูเนี่ยนชิงอย่างสะใจ
ซูเนี่ยนชิงเห็นภาพนี้แล้ว โกรธจนแทบกรามแตก
แต่ที่ทำให้เธอเสียใจยิ่งกว่าคือ ตอนนี้ฟู่หยวนเจิงเลือกที่จะอยู่กับลู่เหยา ไม่ใช่เธอ?
ซูเนี่ยนชิงรีบเอามือกุมหน้า ร้องไห้วิ่งออกไป
แม่สามีกับลูกสะใภ้ห้องข้างๆ มองดูเรื่องสนุกอยู่ แม่สามียังพูดกับลูกสะใภ้ตัวเองว่า:“คนหล่อๆ แบบนี้จะมีประโยชน์อะไร ยังไงก็เจ้าชู้อยู่ดี เธอเห็นผู้หญิงข้างนอกนั่นไหม เหมือนแมลงวันเลย เธอยังไปอิจฉาเขาอีกเหรอ”
ลูกสะใภ้พยักหน้า:“แม่พูดถูก”
ลู่เหยารู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี หยิบน้ำที่ฟู่หยวนเจิงรินไว้ข้างๆ ขึ้นมาดื่ม โชคดีที่พวกเธอไม่รู้ว่าชาตินี้ต้นตำรับทำเรื่องเลวร้ายอะไรไว้บ้าง
พอฟู่หยวนเจิงพาหมอมา ลู่เหยาก็วางแก้วลง แกล้งทำเป็นกุมท้องทรมาน
หมอเข้ามาตรวจร่างกายให้ลู่เหยา พบว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง
“นี่มันเรื่องอะไรกัน? ตอนแรกไม่เพิ่งบอกพวกคุณให้ดูแลอารมณ์ของคุณแม่ตั้งครรภ์ดีๆ หรือไง คุณแม่ตั้งครรภ์เพราะท้องห้าคน หัวใจทำงานหนักมาก ทนต่ออารมณ์ที่ผันผวนรุนแรงไม่ไหว”
แม่สามีของคนท้องห้องข้างๆ พูดแทรกขึ้นมา:“ฉันว่าเถอะ หนุ่มน้อย หมอพูดถูกนะ คนท้องคลอดลูกเป็นเรื่องใหญ่ ยิ่งครอบครัวนี้ท้องห้าคนด้วย อย่าให้มือที่สามสารพัดอย่างมาหาเรื่องเมียตัวเองเลย นั่นมันไม่ใช่การทำร้ายเมียตัวเองหรอกเหรอ!”
หมอฟังแล้ว ตักเตือนฟู่หยวนเจิงอย่างจริงจัง:“แย่จริงๆ สมัยนี้ยังมีคนไร้ยางอายขนาดนี้ กล้าถึงกับมาวิวุ่นวายในโรงพยาบาล ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา มีวันเสียใจไม่รู้ตัว”
ฟู่หยวนเจิง:“……”