เสียงของชายหนุ่มทุ้มต่ำเล็กน้อย ใต้เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มเริ่มมีความกระสับกระส่ายก่อตัวขึ้น
“ที่รัก ยังไงคุณก็ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่แล้วนี่”
ลู่เหยาพูดจบก็ชักเท้ากลับ แล้วกลิ้งเข้าไปด้านในเตียง
เท้าในมือหายไปกะทันหัน ฟู่หยวนเจิงจึงผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย
จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น ถือกะละมังน้ำล้างเท้าออกไปข้างนอก
ฟู่หยวนเจิงก้มมองลงไป คิ้วขมวดเล็กน้อย
ตอนอยู่ในกองทัพ เขามักนึกถึงลู่เหยาอยู่เป็นครั้งคราว
เมื่อครู่ตอนที่เท้าของเธอยื่นเข้ามา เขาเกิดแรงปรารถนาขึ้นมาชั่วขณะ
ดูเหมือนเขาจะลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้ลู่เหยาเคยทำอะไรกับเขาไว้
เธอเปลี่ยนไปมาก เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าลู่เหยาจะสวยขึ้นได้ถึงขนาดนี้
พอคิดถึงตรงนี้ ความกระสับกระส่ายนั้นก็พลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง
แต่ตอนนี้เธอเพิ่งพ้นเดือนอยู่ไฟ ยังไม่ได้…
เขาเทน้ำล้างเท้าทิ้ง แล้วตักน้ำเย็นใส่ถังมาหนึ่งถัง ก่อนจะราดลงบนตัวเองตรง ๆ
หลังโดนน้ำเย็นราด เขาก็สงบลงมาก สะบัดน้ำบนศีรษะ แล้วปาดน้ำบนใบหน้า
ใต้แสงจันทร์ สายน้ำไหลไปตามแนวกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง แค่มองเพียงแวบเดียวก็ทำให้ใจหวั่นไหว
ฮั่วเจาตี้ออกมาเข้าห้องน้ำแล้วเห็นภาพนี้พอดี แต่คราวนี้เธอไม่กล้าเข้าใกล้ ทำได้เพียงแอบมองจากในห้องน้ำ
ในห้องปีกตะวันตก ลู่เหยาจัดฉู่เหอกับฮั่นเจี้ยไว้เรียบร้อยแล้วก็เก็บออก พอเก็บแล้วก็จัดใหม่ สุดท้ายเธอก็ยกมันไปวางไว้ด้านข้าง
เธอกำลังคิดว่าวันนี้จะต้องพิชิตผู้ชายคนนี้ให้ได้