ซูเนี่ยนชิงไม่คิดเลยว่าฟู่หยวนเจิงจะทำแบบนี้ แถมยังเช็ดน้ำตาที่หางตาให้ลู่เหยาอีกด้วย
หลังจากเกิดใหม่ ซูเนี่ยนชิงก็พบว่าชีวิตนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว
ลู่เหยาไม่ได้ตายเพราะคลอดยาก ตระกูลฟู่ก็ไม่ได้ลงไปทำงานในชนบท ส่วนเธอกับฟู่หยวนเจิงก็แทบไม่มีโอกาสเป็นไปได้อีกแล้ว
เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
เธอจ้องลู่เหยาอย่างเกลียดชัง หรือเป็นเพราะหล่อนไม่ตายกันนะ?
ฟู่หยวนเจิงไม่อยากให้ซูเนี่ยนชิงมาตามตื๊ออีก อีกทั้งลู่เหยาก็เป็นคนคิดมาก
ลู่เหยาเป็นภรรยาของเขา เป็นแม่ของลูกทั้งห้าคน ในฐานะสามี เขาย่อมควรปกป้องภรรยาของตัวเอง
ฟู่หยวนเจิงพยักหน้าให้ลู่เหยาเบา ๆ
ลู่เหยารู้สึกวางใจขึ้นมาทันที คิ้วตาที่มีน้ำตาคลอพลันโค้งงอเป็นรอยยิ้ม แล้วเธอก็ตัดสินใจทำเรื่องกล้าหาญอย่างหนึ่ง
เธอเขย่งปลายเท้า แล้วหอมแก้มฟู่หยวนเจิงต่อหน้าทุกคน
“ฉันก็ชอบสามีที่สุดเหมือนกัน!”
ทุกคนเห็นแล้วก็คิดว่าคู่สามีภรรยาคู่นี้รักกันดีเหลือเกิน!
ฟู่หยวนเจิงไม่คิดว่าลู่เหยาจะจู่ ๆ หอมแก้มเขา ในชั่วขณะที่แววตาเผยความประหลาดใจ มุมปากของเขาก็มีรอยยิ้ม มือยกไปวางบนไหล่ของลู่เหยาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นจึงหันไปมองซูเนี่ยนชิง
เขาคิดว่าจำเป็นต้องอธิบายให้ซูเนี่ยนชิงเข้าใจอย่างชัดเจน
“เนี่ยนเนี่ยน ผมไม่ได้ชอบคุณจริง ๆ ตั้งแต่ไหนแต่ไร ผมเห็นคุณเป็นแค่น้องสาวเท่านั้น”
ซูเนี่ยนชิงส่ายหน้า เธอรับความจริงเช่นนี้ไม่ได้
“พี่หยวนเจิงจะไม่ชอบฉันได้ยังไง เราเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ถ้าไม่ใช่เพราะลู่เหยา เราสองคนก็คงแต่งงานกันไปนานแล้ว!”
เธอไม่เชื่อว่าฟู่หยวนเจิงจะพูดแบบนี้ออกมา ชาติก่อนเห็นชัด ๆ ว่า...