หงเซียวตาวูบวาบ อดกลั้นอยู่นาน สุดท้ายก็อดถามไม่ได้:"คุณหนู ท่านมองถูกใจคุณชายฉินแล้วหรือ? แต่ว่า ท่านซื่อจื่อจ้าวจะว่าอย่างไร?"
"......"
เซี่ยหมิงเยวี่ยชำเลืองมองนางอย่างเอือมระอา กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์:"อะไรท่านซื่อจื่อจ้าว เกี่ยวข้องอะไรกับข้า? ต่อไปอย่าเอ่ยถึงเขาต่อหน้าข้าอีก"
ชาติก่อนถ้าไม่ใช่เพราะจ้าวเซี่ยนอานทรยศเผยที่อยู่ของนาง เซี่ยซีโจวก็คงไม่พบที่พำนักของนาง อาม่านเพื่อปกป้องนาง ถูกลูกธนูนับหมื่นทะลวงหัวใจ ตายอย่างทารุณ
ส่วนนางเอง ในที่สุดก็ถูกเซี่ยซีโจวเบียดจนตกเหว ถูกฝูงหมาป่ากัดกินตาย
ดังนั้น จ้าวเซี่ยนอานเจ้าคนใจดำทรยศนั่น อย่าให้ได้พบหน้านางเป็นอันขาด มิฉะนั้นจะต้องหาทางฆ่ามันให้ได้
ใครจะรู้ว่าหงเซียวฟังแล้วถึงกับหน้าซีด:"อะไรกัน? คุณหนู ท่านไม่คิดจะแต่งงานกับท่านซื่อจื่อจ้าวแล้วหรือ?"
"แต่งกับเขา? ข้ากลับมาหลายวันแล้ว เห็นเขาแวะมาหรือ?"
เซี่ยหมิงเยวี่ยหัวเราะเย็น:"แต่ต่อจากนี้เขาจะต้องมานั่นแหละ เพียงแต่คนที่เขาจะมาพบ ไม่ใช่คุณหนูของเจ้าแล้วก็เท่านั้น"
หงเซียวรู้สึกงุนงงไปหมด ไม่เข้าใจว่าคำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร
เซี่ยหมิงเยวี่ยก็ไม่มีอารมณ์จะอธิบายให้นางฟัง เพียงแต่บอกว่าต่อไปก็จะเข้าใจเอง
หงเซียวอยากถามต่ออีก แต่ถูกอาม่านดึงไว้
"คุณหนูพูดแล้ว ท่านซื่อจื่อจ้าวนั่นก็ต้องไม่ใช่คู่ที่เหมาะสมแน่นอน ต่อไปถ้ามาหาเรื่อง เราแค่ต้อนออกไปก็พอ จะมัวคิดให้มากไปทำไม"
หงเซียวคิดไปก็เห็นจริง คุณหนูของพวกนาง บัดนี้ไม่ใช่เด็กสาวที่ยอมจำนนต่อชะตากรรม ปล่อยให้คนรังแกได้ตามอำเภอใจเหมือนปีก่อน ๆ อีกต่อไปแล้ว
นางมีสติปัญญาละเอียดลออ วิชาเต๋าก้าวสูงส่ง ต่อให้ไม่มีท่านซื่อจื่อจ้าว ก็ต้องหาคู่ที่ดีกว่าได้แน่นอน จะไปเสียเวลาคิดกับคนไม่คู่ควรอย่างจ้าวเซี่ยนอานทำไม