มุมหนึ่งของน่านฟ้าเดียวกัน จางเฉียงนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ในกระเช้าลอยฟ้าระดับ 3 ของตัวเอง ร่างกายห่มผ้าห่มสองผืนที่แย่งชิงมา
เขาทุ่มทรัพยากรทั้งหมดเพื่อฝืนยกระดับกระเช้าลอยฟ้าเป็นระดับ 3 แต่ก็ทำให้ไม่มีเสบียงเหลือพอจะซื้อสิ่งปลูกสร้างให้ความอบอุ่น
แม้จะมีที่กำบังจากกระเช้าลอยฟ้าระดับ 3 แต่ก็ยังรู้สึกหนาวอยู่ดี
คะแนนประเมินระบบกระเช้าลอยฟ้าของเขามีแค่ 301 คะแนน ถึงอันดับที่เห็นในตารางจัดอันดับระดับกระเช้าลอยฟ้าจะอยู่ที่ 5 และดูสะดุดตาก็ตาม
แต่เขากลับไม่มีสิ่งปลูกสร้างระดับยอดเยี่ยมแม้แต่ชิ้นเดียว พูดได้ว่าความเป็นอยู่ยังสู้กระเช้าลอยฟ้าระดับ 2 บางลำไม่ได้ด้วยซ้ำ
จางเฉียงจ้องคะแนน 5888 ที่แสบตา ดวงตาแทบลุกเป็นไฟ เขาถุยน้ำลายอย่างแรงก่อนสบถว่า
“แม่งเอ๊ย ไอ้เด็กโชคดีนั่นมาจากไหนวะ? คงปลุกพรสวรรค์ด้านทรัพยากรได้ตั้งแต่เริ่ม แล้วดันตกไปอยู่ในห้างใหญ่ที่ไม่มีซอมบี้ ถึงได้เก็บทรัพยากรไปไม่น้อย”
“แต่ไอ้หนู รอดูไปเถอะ ถ้าไม่มีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ แกไปได้ไม่ไกลหรอก ถ้าฉันเจอแกเมื่อไร ทรัพยากรทั้งหมดก็เป็นของฉัน! ฮึ ๆ ๆ...”
ในสายตาของจางเฉียง อันดับหนึ่งด้านความสะดวกสบายก็เป็นแค่ภาพลวงตาที่กองทรัพยากรสร้างขึ้นมา พอถึงเวลาสู้กันจริง ๆ ก็เปราะบางจนต้านไม่อยู่
ถ้าวันไหนลงจอดแล้วบังเอิญเจอกัน เขาจะจัดการทั้งคนทั้งทรัพยากรให้เรียบ ทรัพยากรที่มีมูลค่า 5888 คะแนนพวกนั้นก็จะตกเป็นของเขาทั้งหมด
จางเฉียงลูบคลำท่อเหล็กหนักอึ้งในมือ เริ่มวางแผนแล้วว่าจะซุ่มเล่นงานเจียงไป๋ เจ้าแกะอ้วนตัวนี้อย่างไร
อีกฟากหนึ่ง ในกระเช้าลอยฟ้าระดับ 2 หลิ่วจือเวยพิงผนังกระเช้าที่เย็นเยียบ ปลายนิ้วไล้ไปตามอันดับบนหน้าจออย่างแผ่วเบา สีหน้าเรียบสงบ ทว่าดวงตากลับวูบไหวด้วยแผนการซับซ้อน