เรื่องที่สองเกิดขึ้นในเมืองร้าง
เสิ่นเลี่ยนกับโจวเซิงโปเป็นหัวหน้าของสองขั้วอำนาจที่ใหญ่ที่สุดในพื้นที่แทบจะสูสีกัน
ทั้งคู่พากำลังคนเข้าเมืองแทบจะพร้อมกัน คนของเสิ่นเลี่ยนมีน้อยกว่า กำลังหลักมีราว 30 กว่าคน รวมคนนอกหน่วยเข้าไปแล้วก็ยังมีไม่ถึง 500 คน แต่โจวเซิงโปมีลูกน้องเกือบ 2,000 คน!
นอกจากขั้วอำนาจขนาดใหญ่ทั้งสองแห่งแล้ว ขั้วอำนาจขนาดกลางและเล็ก รวมถึงพวกหมาป่าเดียวดาย ต่างก็เดินทางมาถึงเมืองร้าง
ยกเว้นคนส่วนน้อยที่คิดว่าเสบียงยังมีพอจึงไม่กล้าลงมา ทั่วทั้งเมืองร้างมีผู้คนมารวมตัวกันถึง 6,000 คน!
ตอนแรกทุกคนคิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือ แต่พอเข้าเมืองถึงได้รู้ว่าข้างในไม่ได้มีแค่ซอมบี้กระจัดกระจาย
ที่นั่นมีซอมบี้ระดับ C ถึงสามตัว แต่ละตัวมีซอมบี้ระดับ D อยู่ใต้บังคับบัญชาหลายสิบตัว และแบ่งพื้นที่กันอยู่เป็นสามเขต
ทันทีที่ทุกคนลงจากกระเช้าลอยฟ้า ก็ถูกซอมบี้ไล่ล่าไม่หยุด
ซอมบี้ระดับ C ทั้งสามตนนี้มีสติปัญญาขั้นพื้นฐาน ต่อให้คนหนีเข้าไปในกระเช้าลอยฟ้า พวกมันจะมองไม่เห็น แต่ก็รู้ว่าคนหายไปจากตรงไหน จึงส่งลูกน้องไปเฝ้าไว้รอบ ๆ ขอแค่ผู้รอดชีวิตออกจากกระเช้าลอยฟ้า ก็ต้องเผชิญหน้ากับการต่อสู้
แต่ถ้าอดทนซ่อนตัวไว้ สถานการณ์แบบนี้ย่อมไม่ทำให้สูญเสียคนมากขนาดนั้น เสิ่นเลี่ยนกับโจวเซิงโปอาจฉวยโอกาสเหมาะ ๆ สู้ฝ่าวงล้อมออกไปได้ด้วยซ้ำ!
แต่ทั้งคู่พบว่าในรังของซอมบี้ระดับ C ทุกตัวมีหีบทองวางอยู่
ทั้งสองจึงตัดสินใจจัดการคนละตัว หลังจากพวกเขานำทัพ คนที่ซ่อนตัวอยู่หลายคนก็พุ่งออกมา หวังแบ่งผลประโยชน์ด้วย
ถึงจะไม่ได้หีบทอง อย่างน้อยออกไปสำรวจบริเวณใกล้เคียง ก็ยังพอมีหวังได้หีบเงินหรือเสบียง!