เมื่อวานในพื้นที่ทั้งหมดนี้ยังมีทั้งเมือง คณะละครสัตว์ และบ้านผีสิงอยู่เลย
แต่วันนี้ บริเวณที่เจียงไป๋กับพวกมองเห็นกลับไม่มีสิ่งปลูกสร้างใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์เลย
เจียงไป๋เปิดช่องภูมิภาคขึ้นมา ข้างในเดือดพล่านไปนานแล้ว:
“ระบบนี่จงใจเล่นงานพวกเราหรือไง ทุกครั้งที่คิดว่าในที่สุดก็รอดมาได้และจะได้ใช้ชีวิตสงบ ๆ มันก็โยนเรื่องใหญ่ใส่ฉันอีก”
“ระบบเปลี่ยนเส้นทางแล้วเหรอ? พวกเรา ลอยเข้ามาในที่รกร้างแล้ว ข้างล่างไม่มีอะไรสักอย่าง วันนี้ลงไปก็ได้กินลมหนาวแทนข้าวหรือไง?”
“วันนี้ยังจะลงไปอีกเหรอ? เปิดหน้าต่างดูอุณหภูมิข้างนอกก่อนสิ (ร้องไห้ทั้งที่ยิ้ม)”
“ติดลบ 60 องศา? ให้ตายสิ ทำไมหนาวขนาดนี้! หลังจากอัปเกรดกระเช้าลอยฟ้าถึงระดับ 3 ฉันก็สร้างเครื่องทำความอบอุ่นระดับดีไว้ในกระเช้าแล้ว เลยไม่รู้สึกถึงความหนาวข้างนอกเลย ถ้าไม่ไหวจริง ๆ วันนี้ฉันก็จะไม่ลงไปแล้ว”
“เพื่อน! ฉันสงสัยว่านายกำลังอวดชีวิตดี ๆ อยู่ ฉันกลายเป็นตัวตลกไปแล้ว!”
“เมื่อกี้ลูกเห็บกระหน่ำใส่กระเช้าลอยฟ้าจนดังปัง ๆ เกือบทำฉันหัวใจวาย กระเช้าลอยฟ้าระดับ 2 ของฉันถ้าโดนซัดอยู่หลายชั่วโมงต้องพังแน่”
“อาหารของฉันอยู่ได้ไม่ถึงสองวันด้วยซ้ำ เดิมทีคิดว่าวันนี้จะออกไปหาเสบียงสักหน่อย ใครจะไปคิดว่าวันนี้ไม่มีสิ่งปลูกสร้างอะไรเลย!”
“ใครอยากลงก็ลงไปเถอะ ยังไงฉันก็ไม่ลงแล้ว ตอนนี้อาหารก็พอกิน ของใช้ก็พอใช้ ข้างนอกติดลบ 60 องศา ใครจะรู้ว่ายังมีชีวิตกลับมาได้หรือเปล่า”
.............
ความตื่นตระหนกแผ่กระจายราวกับสายน้ำ เมื่อวานทุกคนยังอวดของที่เก็บมาได้จากเมืองร้างในช่องอยู่เลย แถมยังคำนวณกันว่าวันนี้พอลงไปแล้วจะกอบโกยผลประโยชน์ได้มากแค่ไหน